Το παράδοξο του χαρακτήρα του Έλληνα...

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας-Μεταδιδάκτορας  του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Διαβάζω με προβληματισμό ότι οι Έλληνες επιστρέφουν στην ευρωπαϊκή πλευρά αφήνοντας πίσω την αντιευρωπαϊκή συμπεριφορά που αναπτύχτηκε τα προηγούμενα χρόνια λόγω μνημονίων.

Την ίδια στιγμή της αγκίστρωσης στο ευρωπαϊκό πλοίο, δείχνουμε την εγωκεντρική μας πρόθεση, ότι δηλαδή η Ευρώπη ωφελήθηκε διπλάσια και πλέον από την  Ελλάδα από ό,τι η χώρα μας από την Ευρώπη.
Οξύμωρο, αλλά αληθινό.
Τα στοιχεία έρχονται μετά από την πέμπτη έρευνα της διαΝΕΟσις  σε συνεργασία με την εταιρεία έρευνας MARC την περίοδο Νοεμβρίου-Δεκεμβρίου 2019 και η οποία δημοσιεύτηκε στην  «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Κυριακής (8 Μαρτίου 2020).

Την ίδια στιγμή καταγράφονται ως δυναμικές απειλές για τη χώρα μας σε κλίμακα με τις τρεις πρώτες να είναι: 1. Δημογραφικό/μείωση πληθυσμού, 2. Μετανάστευση και 3. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις.
Και με τον φόβο της διάλυσης της ευρωπαϊκής οικογένειας παρά την αποδοχή του ευρωπαϊκού οικοδομήματος και της ευρωπαϊκής σκέψης, πιστεύουμε στο μάτι, στα θαύματα και λιγότερο στα ζώδια.
Παράδοξο, αλλά πραγματικό.

Εμφανίζεται η αλλοπρόσαλλη εικόνα του χαρακτήρα του Έλληνα/Ελληνίδας, μιας κοινωνίας συντηρητικής αλλά σύναμμα αλληλέγγυας στους πρόσφυγες και βαθιά πολιτικής για τις εξελίξεις που τον/την αφορούν.
Είναι η χαρά του νεοέλληνα να ακροβατεί μεταξύ δυτικού πολιτισμού και τοπικών ηθών και εθίμων που δεν τον αφήνουν ουσιαστικά να γίνει μια οριζόντια πολιτιστική ευθεία. Οι προκαταλήψεις και τα πιστεύω του είναι βαθιά ριζωμένα, αλλά παράλληλα προσαρμόζεται στις εξελίξεις με άριστο τρόπο και κοιτάει την ασφάλεια της οικογενείας και των δικών του. 

Πολλοί προσπάθησαν να εξηγήσουν την ακολουθία της «Θεωρίας του Ασανσέρ», ήτοι το ανεβοκατέβασμα των συναισθημάτων και της πραγμάτωσης σε λίγα λεπτά. Η συμβατότερη συνάρτηση έχει βρεθεί στις αντιδράσεις του νεοέλληνα  και στις ερμηνείες στάσεων. 
Ο νεοέλληνας/νεοελληνίδα μιλάει, εκφράζεται, ρωτάει και κυρίως τοποθετείται με το ισχυρό του «εγώ» στα τεκταινόμενα. Έτσι δημιουργείται η κοινωνία της επαφής και της κοινής συνείδησης. Ωστόσο είναι  «ελάχιστος/ελάχιστη» στο διάλογο με αμοιβαία πρόθεση επιμένοντας στο δικό του/της περίβλημα, μονολογώντας για το/τη δικό/δική του/της αποκλειστική αλήθεια. Η απουσία της αυτοπειθαρχίας στον διάλογο τον/την στρέφει σε αλλότρια, χωρίς αποτελεσματικότητα και αμοιβαιότητα. 

Η απόδειξη γνώσης δεν τεκμηριώνεται με την επιμονή της μονομερούς άποψης παρά μόνο με την αξιοπρέπεια δεκτικότητας έναντι των όποιων γνώσεων του συνομιλητή. Αυτό δείχνει και τη μεγαλοθυμία και την εποικοδομητικότητα στην «παρέα».
Η ταύτιση με το μόνο πρόσωπο του ομιλητή/ομιλήτριας της πορείας της συζήτησης αλλά και της απόρριψης του καθετί διαφορετικού δημιουργούν διενέξεις και άγονες αντιπαραθέσεις ενισχύοντας το ρόλο του εκφυλισμού της διαλεκτικής στο πνεύμα συνύπαρξης και ρεαλισμού.

«Πίστευε και ερεύνα», γιατί μαζί και τα δύο συγγενικά πεδία καθιστούν το τρίτο χώρο της συνάντησης των δύο αναφερομένων σε καθημερινό υπηρέτη του ανθρώπου και της φύσης. Ο πιστός νεοέλληνας/νεοελληνίδα οφείλει και να πιστεύει αλλά και να ερευνά και όχι να «βολεύεται» στο ισχύον θρησκευτικό θεώρημα «πίστευε και μην ερεύνα». 
Η σημερινή πανδημία το δείχνει, η ποιότητα της ζωής το επιτάσσει…

Υ.Γ: πηγή:https://www.google.com/search?q=διανεοσις+ερευνες&sxsrf.