Περασμένα μεγαλεία... Η πορεία του Νίκου Σάρλη

Γράφει ο Δημήτρης Δραγάτης

Στο σημερινό αφιέρωμα θα γυρίσουμε πάρα πολλά χρόνια πίσω και θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε μια εντελώς διαφορετική εποχή ποδοσφαιρικά και όχι μόνο. Μιλάμε για μια εποχή που σε ό,τι έχει να κάνει με τον βασιλιά των σπορ, ο ρομαντισμός υπήρχε σε όλο του το μεγαλείο.

Ο ποδοσφαιριστής που παρουσιάζουμε σήμερα είναι ο Νίκος Σάρλης, ο άνθρωπος που άλλαξε μόνο δυο φανέλες κατά την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία. Η μία ήταν του Αθλητικού Ομίλου Νεοχωρίου και η άλλη του Δωριέα. Ολοκλήρωσε την ποδοσφαιρική του καριέρα σε ηλικία 30 ετών καθώς ένας τραυματισμός δεν τον άφησε να συνεχίζει να αγωνίζεται. Ο Νίκος Σάρλης γεννήθηκε το 1928 και για το ποιος ήταν ποδοσφαιρικά, περιγράφεται πολύ ωραία σε ένα δημοσίευμα της εφημερίδας μας στις 29 Ιανουαρίου του 1954.

Διαβάστε δημοσίευμα της «Ροδιακής»: "...Ο Σάρλης μαζί με τον Παπαδόπουλο, αποτελούν την πιο συνδυασμένη αλλά και την πιο επικίνδυνη και αποτελεσματική δυάδα της επιθετικής γραμμής του Αθλητικού Ομίλου Νεοχωρίου. Ο Νίκος Σάρλης είναι ταχύς και έξυπνος παίκτης, Στις καθόδους της ομάδας του ξέρει να παίρνει πάντα την κατάλληλη θέση και γι' αυτό σχεδόν σε όλους τους αγώνες επιτυγχάνει τέρματα. Έχει ένα σφάλμα. Πολλές φορές μεταχειρίζεται τα χέρια του για να στρώσει την μπάλα και να σουτάρει...". Χαρακτηρίστηκε και "πεναλτάκιας", αφού δύσκολα αστοχούσε από την άσπρη βούλα. Όταν "στήνονταν" η μπάλα εκεί ήταν βέβαιο γκολ...

Εκείνα τα χρόνια ήταν πάρα πολύ δύσκολα και φτωχικά. Ήταν όμως και πάρα πολύ ρομαντικά. Τα παιδιά από μικρά ηλικία έμπαιναν στα ...βαθιά καθώς αναγκάζονταν να δουλεύουν. Ο Νίκος Σάρλης δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση λοιπόν και έτσι από μικρή ηλικία δούλευε σε ένα ωρολογοποιείο. Φυσικά το ποδόσφαιρο δεν έλειπε από την καθημερινότητά του. Όταν σχολούσε, πήγαινε σε μια αλάνα (που σήμερα στεγάζεται το ξενοδοχείο Γκραντ Οτέλ) και έπαιζε μπάλα με αρκετά άλλα παιδιά. Κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η παρέα εκείνη ήταν αυτή που έκανε τον Αθλητικό Όμιλο Νεοχωρίου να γίνει μια πάρα πολύ καλή ομάδα.

Η πρώτη παρέα του ΑΟΝ και η μπάλα του ...μπάσκετ!
Ο Νίκος Σάρλης έζησε λοιπόν τα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ΑΟΝ. Μαζί του μεταξύ άλλων ήταν ο Γιάννης και ο Μανώλης Κουμπιάδης, ο Μιχάλης Γεωργουδιός, ο Μεμέτ Αλή, ο Γεροντούδης, ο Φώτης Φαρμακίδης, το "αραπάκι" ο τερματοφύλακας και πολλοί άλλοι. Η παρέα αυτή πήγε στην Παλιά Πόλη όπου υπήρχε κάποιος Μανίσκας με ψιλικά. Ο ίδιος και η παρέα του αγόραζαν  άσπρες φανέλες και στη συνέχεια τις έδιναν για να βαφτούν πράσινες! Εκτός των φανελών, δυσεύρετα ήταν τα παπούτσια και φυσικά οι μπάλες.

Ο φίλος του Νίκου Σάρλη, ο Νίκος Παπαδόπουλος είχε ένα αδελφό στην Αμερική. Αυτός λοιπόν είχε στείλει μια μπάλα για να παίζουν. Δυστυχώς όμως δεν ήταν του ποδοσφαίρου αλλά του ...μπάσκετ! Τι να κάνουν όμως τα παιδιά; Με αυτή έπαιζαν όπως αντιλαμβάνεστε... Όσον αφορά τα παπούτσια, τα έπαιρναν σε έναν παπουτσή και τους έβαζε από κάτω σκάρες για να μην γλιστράνε. Κάποιοι που δεν είχαν τη δυνατότητα όμως έπαιζαν και ξυπόλητοι. Δεν φορούσαν όλοι παπούτσια...

Συμμετοχή στο τοπικό πρωτάθλημα
Ο Αθλητικός Όμιλος Νεοχωρίου, σύντομα δημιούργησε ένα πολύ καλό σύνολο και αποτέλεσε μια από τις δυνατές ομάδες. Υπήρχαν επίσης η Αθλητική  Ένωση Πανωγιαννιών, ο Ολυμπιακός του Αγίου Ιωάννη, ο Φοίβος και ο Ιάλυσος. Πρώτος πρόεδρος της ομάδας ήταν ο Δόξης Δοξόπουλος. Αποτελούσε μάλιστα μια από τις ...ψυχές της ομάδας και της αφιέρωνε πάρα πολύ χρόνο σε καθημερινή βάση. Ο ίδιος ο Νίκος Σάρλης σε μια συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στον γράφοντα αυτού του αφιερώματος πριν από αρκετά χρόνια, είχε πει για τα Δοξόπουλο...

"Θυμάμαι ένα περιστατικό. Παίζαμε με την Αθλητική  Ένωση Παναωγιαννιών, την οποία κερδίσαμε με 3 - 1. Μας έκαναν όμως ένσταση και η ΕΠΣΔ αποφάσισε να ορίσει ξανά τον αγώνα την ημέρα που θα παντρεύονταν ο Δοξόπουλος και θα έκανε τραπέζι σε μια μεγάλη αίθουσα. Μας είπε κατά λέξη ότι αν δεν κερδίσετε, να μην έρθει κανείς στον γάμο! Τελικά τα καταφέραμε για δεύτερη φορά και κερδίσαμε με 5 - 3, με τρία γκολ δικά μου..."

Πριν από παιχνίδι της Μικτής Ρόδου με την Εθνική Ενόπλων
Πριν από παιχνίδι της Μικτής Ρόδου με την Εθνική Ενόπλων

Ο ...μπακλαβάς και ο Διαγόρας...
Εκείνα τα χρόνια δεν υπήρχαν βέβαια οικονομικές απολαβές για τους ποδοσφαιριστές. Η επιβράβευση για τις νίκες ήταν ένας ...μπακλαβάς σε μαγαζί της Παλιάς Πόλης. Και βέβαια όταν πήγαιναν εκεί οι παίκτες, προσπαθούσαν να βρουν τρόπο για να φάνε ...και δεύτερο! Ο Διαγόρας ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα σωματεία. Ο ίδιος μας είχε πει κάποια χρόνια πριν πως "ήταν ένας σύλλογος που είχε πολύ κόσμο και ιδιαίτερα καλές δημόσιες σχέσεις. Πρόεδρος εκείνα τα χρόνια ήταν ο Γιώργος Σαρτζετάκης και θα μείνει αξέχαστο ένα περιστατικό.

Ο Διαγόρας είχε καλούς και έμπειρους παίκτες. Όταν παίξαμε λοιπόν αντίπαλοι με θεωρούσαν επικίνδυνο και έτσι ο τερματοφύλακάς τους Ντίνος Δοξόπουλος, είπε στον Αχιολά να μην με χάσει από τα μάτια του. Άρχισε ο αγώνας και είδα ότι δεν μπορούσα να τα βγάλω πέρα μαζί του έτσι όπως ήταν θεόρατος μπροστά μου. Σκέφτηκα λοιπόν να κάνω τον χτυπημένο. Όταν μου έρχονταν η μπάλα έκανε πάσα στον Ανδρέα Παπαδόπουλο. Βλέποντας ο Αχιολάς ότι ο Ανδρέας γινόταν πιο επικίνδυνος, άφησε λίγο ελεύθερο εμένα για να πάει προς τα εκεί. Μια, δυο, τρεις, όταν ξαναπήρα την μπάλα, έκανε προσποίηση ότι θα πασάρω αλλά δεν το έπραξα. Μπήκα από την άλλη πλευρά στην περιοχή και σούταρα στα δίχτυα. Αυτό ήταν! Άρχισε ένας καβγάς μεταξύ του Δοξόπουλου και του Αχιολά επειδή με άφησε ξεμαρκάριστο. Αργότερα πέτυχα άλλο ένα γκολ και έτσι κερδίσαμε".

Πριν από παιχνίδι ΑΟΝ – Ιάλυσος, το 1948
Πριν από παιχνίδι ΑΟΝ – Ιάλυσος, το 1948

Η μεταγραφή στον Δωριέα
Μετά από μια σημαντική παρουσία με τα χρώματα του ΑΟΝ, ήρθε η στιγμή να κάνει μεταγραφή. Του ....χτύπησε την πόρτα ο Δωριέας που επίσης έπαιζε στην Α’ Κατηγορία. Τότε δεν υπήρχαν ακόμη οι Εθνικές κατηγορίες. Ο Σάρλης αποδέχθηκε την πρόταση γιατί του έταξαν ότι θα τον βάλουν σε δουλειά. Τότε αυτό ήταν πάρα πολύ σημαντικό για τους ποδοσφαιριστές και έτσι δελεάστηκε. Έπαιξε αρκετό διάστημα στον Δωριέα και θα του μείνει αξέχαστο ένα παιχνίδι το οποίο ο ίδιος θεωρούσε ως το πιο σημαντικό της καριέρας του. Ήταν ένας αγώνας της Μικτής Ρόδου κόντρα στην Εθνική Ελλάδας στη Ρόδο. Την ημέρα εκείνη κατάφερε να βάλει δυο γκολ στον περίφημο τερματοφύλακα της Εθνικής μας, Δελαβίνια.

Το παιχνίδι αυτό τον σημάδεψε για πάντα καθώς εκεί του δημιουργήθηκε και το πρόβλημα τραυματισμού που δεν του επέτρεψε να συνεχίσει. Τον χτύπησε ο Σταφυλίδης πίσω από το γόνατο με αποτέλεσμα να του κοπούν οι ίνες και το πόδι του να πρηστεί. Δεν υπήρχε τρόπος τότε να γίνει καλά. Υπήρχε πρόβλημα το οποίο φάνηκε πολύ όταν επέστρεψε και πάλι στον ΑΟΝ. Ήταν τότε που αποφάσισε να σταματήσει το ποδόσφαιρο, σε ηλικία 30 ετών περίπου, γύρω στο 1960. Δεν μπορούσε να συνεχίσει καθώς τον ενοχλούσε το χτύπημα στο πόδι...

Είχε φοβερή ταχύτητα...
Ένα από τα μεγαλύτερα προτερήματα του Νίκου Σάρλη ήταν η μεγάλη ταχύτητα που είχε που του επέτρεπε να κάνει τη διαφορά στον αγωνιστικό χώρο. Σε ένα παιχνίδι ως παίκτης του ΑΟΝ με τους ναύτες ενός αεροπλανοφόρου τους ...διέλυσε μόνος του κυριολεκτικά. Τους έβαλε έντεκα γκολ! Είχε όμως και καλή φυσική κατάσταση καθώς έκανε πολύ καλή προπόνηση καθημερινά...

Με την ομάδα της ΑΟΝ στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Διακρίνεται στους όρθιους, τέταρτος από δεξιά
Με την ομάδα της ΑΟΝ στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Διακρίνεται στους όρθιους, τέταρτος από δεξιά