Η …ρεαλιστική οπτική  του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου

O κορωνοϊός που έχει έρθει για να αλλάξει για τα καλά την καθημερινότητά μας, δίνει απλόχερα την ευκαιρία για περισυλλογή αυτές τις ημέρες, κάτι που τελικά όλοι μας (πολύ ή λίγο δεν έχει σημασία) το είχαμε μεγάλη ανάγκη.

Λόγω της μη διεξαγωγής των αγώνων, μου δόθηκε η ευκαιρία να συζητήσω λιγάκι με έναν πολύ καλό φίλο που τυγχάνει να είναι και ποδοσφαιρικός παράγοντας σε ομάδα του νησιού μας που συμμετέχει στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα.

Μου έλεγε λοιπόν γιατί δεν θα έπρεπε οι ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται σε αυτές τις ομάδες, να παίρνουν έστω ένα ευρώ. Ήταν μάλιστα στο …όριο για να πει πως …μάλλον θα έπρεπε να πληρώνουν και από πάνω! Τρομερό ε; Το φαντάζεστε; Να πρέπει να πληρώνεις την ομάδα σου για να αγωνιστείς… Εν πάση περιπτώσει.

Μου ανέφερε τα εξής:
«Εμείς οι παράγοντες προσφέρουμε μεγάλη κοινωνική υπηρεσία. Φροντίζουμε οι παίκτες μας να φύγουν με ασφάλεια για το γήπεδο με τα Ι.Χ. που …αγγαρεύονται για να τους μεταφέρουν, κατά τη διάρκεια της διαδρομής γίνεται μια πολύ εποικοδομητική κουβέντα επί παντός επιστητού που μάλιστα αν  είναι και μεγάλη μπορεί να επεκταθεί και σε ιστορικά θέματα του νησιού μας.

Στο γήπεδο οι αθλητές αθλούνται, άρα αυτό είναι καλό για το σώμα τους και την υγεία τους και από εκεί και πέρα όλο και κάποιο Μέσο Ενημέρωσης θα ασχοληθεί μαζί τους, θα βάλει τη φωτογραφία τους, θα τους πάρει μια συνέντευξη και κάτι σχετικό. Αλλά το κυριότερο είναι ότι μετά από κάποια χρόνια θα έχουν να λένε κάτι στα εγγόνια τους.

Γιατί αυτές είναι εικόνες που μένουν ανεξίτηλα γραμμένες στη μνήμη τους. Θα έχουν κάνει δηλαδή ένα μεγάλο …πνευματικό ταξίδι διανθισμένο με μοναδικές εμπειρίες. Κάτι που θα μπορούσε να ζει ένας φοιτητής για παράδειγμα που περνάει τέσσερα χρόνια της ζωής του σε μια άλλη πόλη, μακριά από το σπίτι του. Γιατί θα πρέπει λοιπόν να αμείβονται γι’ αυτή την εποικοδομητική ενασχόληση;».

Πάντα ήμουν της άποψης ότι οι αυτοί που αγωνίζονται στις ερασιτεχνικές ομάδες δεν θα έπρεπε να εισπράττουν χρήματα από τις ομάδες τους αλλά πιστέψτε με ότι η προσέγγιση του συγκεκριμένου παράγοντα δεν είχε περάσει καν από το μυαλό μου.

Πάντα έλεγα ότι δεν θα πρέπει να πληρώνονται διότι έτσι πρέπει να είναι ένας …ερασιτέχνης. Κάποιος που κάνει χόμπι δεν μπορεί να εισπράττει και χρήματα. Ειλικρινά όμως, η τοποθέτηση του συγκεκριμένου φίλου μού έδωσε μια άλλη οπτική. Εντελώς διαφορετική από τις …καθιερωμένες. Και επειδή το ανέλυσα λιγάκι, είναι μια οπτική που δεν απέχει και πολύ τελικά από την πραγματικότητα.

Αυτό δεν είναι ο ερασιτεχνισμός; Μπαίνω στο αυτοκίνητο, κάνω μια διαδρομή με συμπαίκτες όπου συζητάω μαζί τους επί παντός επιστητού, κάνω ίσως το χαβαλέ μου, στον δρόμο αν τύχει …κλέβω και κανένα μανταρίνι, πορτοκάλι ή όποιο φρούτο εποχής ευδοκιμεί, παίζω την μπάλα μου και επιστρέφω πίσω.

Μια διαδρομή που δεν θα την έκανα με τίποτα αν δεν ήμουν μέλος μιας ερασιτεχνικής ομάδας διότι τον χρόνο μου θα τον σπαταλούσα σε μια καφετέρια ή στην καρέκλα του σπιτιού μου απέναντι από μια οθόνη υπολογιστή. Είναι μια ρεαλιστική οπτική που δεν ….φαίνεται ξεκάθαρα αλλά στέκει. Είναι η πραγματικότητα.

Ίσως θα πρέπει να τη λάβουν υπόψη τους οι παράγοντες την επόμενη φορά που θα προσπαθήσουν να κάνουν τις μεταγραφές τους…

Δραγάτης Δημήτρης