Από τη ζωή της Καρπάθου

Γράφει ο Ιωάννης Καρελλάς

Ο άνθρωπος ως πολιτισμένο πλάσμα του Δημιουργού, τα ιδανικά της ζωής του που έχει και για τα οποία αγωνίζεται είναι δύο: η οικογένεια και η πατρίδα του καθώς και το καλύτερο αύριο.

Ως Καρπάθιοι και εμείς σήμερα τον εικοστό πρώτο αιώνα, όπου ζούμε και διανύουμε την καθημερινότητα της εποχής μας συναντάμε τις βιώσιμες ανάγκες καθώς και την κοινωνική προστασία. Αν και ο άνθρωπος ζει και αγωνίζεται για ένα καλύτερο μέλλον, εντούτοις ο άνθρωπος σήμερα βλέπουμε ότι πνίγεται σε ένα ποτήρι νερό, όπως λέει και το ρητό.

Αυτή η εικόνα της ζωής και της καθημερινότητας της κοινωνίας μας δεν εκφράζει αισιοδοξία για το αύριο. Αν πάμε λίγο πίσω στο παρελθόν της ζωής της Καρπάθου, όπως φημολογείται, αριθμούσε 70.000 κατοίκους, τότε που η ζωή ήταν με το λυχνάρι.

Μάλιστα πολλοί πιστεύουν ότι η Κάρπαθος πήρε το όνομά της από τους πολλούς καρπούς που είχε η παραγωγή της χάρη στην εργατικότητα των τότε κατοίκων. Η Κάρπαθος έχει πεδινό έδαφος μόνο το 1/5 της εδαφικής έκτασης, η υπόλοιπη είναι βραχώδης, έχει όμως καλό κλίμα, πολύ θαλάσσια αύρα, μεγάλη βλάστηση με ποικιλία θάμνων, βότανα και πεύκα.

Ερχόμαστε στο σήμερα  στο θέμα της βιωσιμότητας της Καρπάθου και το μπερδεμένο κουβάρι ξετυλίγεται. Ζητούμενο η υγεία και γενικά η ανάπτυξη του νησιού. Η διαχείριση της εικοσαετίας του 1980-2000 δεν έδωσε στην Κάρπαθο τη σωστή ανάπτυξη και δεν έγιναν τα έργα βιωσιμότητας για να έχει σήμερα το νησί καλύτερη ζωή και λίγα προβλήματα βιωσιμότητας στην καθημερινότητά του.

Σήμερα όλοι μοιράζουν υποσχέσεις, όμως το κύμα της φτώχειας όλο και μεγαλώνει, ο ορίζοντας θολός για το μέλλον. Ο πληθυσμός της Καρπάθου όλο και λιγοστεύει, η νεολαία μεταναστεύει, τα σχολεία κλείνουν, χωρίς υγεία, χωρίς δρόμους, χωρίς λιμάνι, δίχως μέριμνα από τους αρμοδίους. Η κλιματική αλλαγή παραμένει παρούσα και αυτό επηρεάζει τη ζωή της Καρπάθου.

Φέτος πέσανε λίγες βροχές στο νησί ενώ οι θεομηνίες δεν απουσίασαν. Από τους χειμερινούς μήνες βρισκόμαστε σε μία καθημερινότητα ανησυχίας και ανασφάλειας. Ο λόγος είναι τα ακραία φαινόμενα τα οποία μας περιβάλλουν: υγεία, θεομηνίες, πυρκαγιές, πλημμύρες, σεισμοί όλα αυτά μας προκαλούν ανησυχία, διότι και το σκάφος των αρμοδίων ευρίσκεται στο λιμάνι αγκυροβολημένο ημέρα μπουνάτσας.

Δεν σχολιάζεται το θέμα του τουρισμού διότι ευρίσκεται και αυτό στον ίδιο στίβο. Με πολλές ελλείψεις και οργάνωση. Η τρίτη κατά σειρά θητεία του «Καλλικράτη» αλλά ακόμη δεν φάνηκε το αναπτυξιακό έργο της Καρπάθου. Δεν υπάρχει ένας φορτωτής να στρώσει τους αγροτικούς και δασικούς δρόμους της βόρειας Καρπάθου.

Η Όλυμπος και το Διαφάνι τα θετά τέκνα του νησιού. Τέλεια εγκατάλειψη χωρίς δημοτικό φωτισμό, χωρίς ιατρό. Η μεγάλη μισθοδοσία δεν αφήνει οικονομικά περιθώρια για να κατασκευάσει έργο και αν ζητήσεις τη μέριμνα του δήμου, ποντάρεις στα καύσιμα λόγω της χιλιομετρικής αποστάσεως που βρίσκεται η Όλυμπος και το Διαφάνι, ο δήμος προβληματίζεται για να δώσει λύση στις ανάγκες βιωσιμότητας του βορρά της Καρπάθου. Γι’ αυτό πρέπει να κηρυχθεί μικρός δήμος η Όλυμπος-Διαφάνι όπου θα συμβάλει καλώς στη σωστή βιωσιμότητα της Καρπάθου.

Αυτό ας το λάβουν υπόψη οι αρμόδιοι προτού θα είναι αργά. Το περιβάλλον της Καρπάθου, τα δάση και οι πυκνοί θάμνοι χρειάζονται προστασία αφού δεν υπάρχει υποδομή και οργάνωση για κατάσβεση μιας ενδεχόμενης πυρκαγιάς. Ανάγκες και ελλείψεις ικανοποιητικά παραμένουν, τα ακτοπλοϊκά δρομολόγια για τους χειμερινούς μήνες παρά τα πολλά μποφόρ για το χειμώνα.

 Το Ο/Γ Πρέβελης και το Ε.Γ Blue Star συμβάλλουν στη συγκοινωνία. Ο δήμος Καρπάθου πρέπει και έχει χρέος να τιμήσει τους αφανείς ήρωες. Τους ανθρώπους οι οποίοι μερίμνησαν και αγωνίσθηκαν για την Κάρπαθο. Για παράδειγμα, η πλατεία του λιμανιού της Καρπάθου δίπλα στο λιμεναρχείο όπως ονομαστεί πλατεία σε Στέλιου Κωτιάδη καθώς να τοποθετηθεί και η προτομή αυτού.

Το υπάρχον λιμάνι κατασκευάστηκε από τον αείμνηστο Στέλιο Κωτιάδη το 1958-1960, ο οποίος ως υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας χρηματοδότησε το έργο επί κυβερνήσεως ΕΡΕ. Πρωθυπουργός ο αείμνηστος Κων. Καραμανλής. Δεν χρειάζεται να αναφερθεί η χρήση του έργου αφού είναι γνωστή και ορατή η αξία και η ανάπτυξη όλα αυτά τα χρόνια. Έχουμε λοιπόν καθήκον και ιερό χρεός προς τιμήν του να μείνουν. Αλησμόνητοι.