5ο Διεθνές Συμπόσιο «Άλγκος 2025» στη Ρόδο: Διεθνείς συμμετοχές, καινοτόμες τεχνικές και μήνυμα για ισότιμη πρόσβαση στη θεραπεία του πόνου

Ελευθερία Πελλού

Με περισσότερες από 350 συμμετοχές από την Ελλάδα και το εξωτερικό, κορυφαίους επιστήμονες και διεθνείς προσωπικότητες του χώρου της Ιατρικής του Πόνου, πραγματοποιήθηκε στη Ρόδο το 5ο διεθνές Συμπόσιο για τον Χρόνιο Πόνο – «Άλγκος 2025», υπό την αιγίδα της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας.

Όπως τόνισε μιλώντας στη «Ροδιακή» η κα Ιωάννα Σιαφάκα, καθηγήτρια Αναισθησιολογίας και Θεραπείας Πόνου της Ιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗ.ΣΥ.Α.), «το όνομα “Άλγκος” προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη για τον πόνο – είναι δική μας λέξη και δική μας ευαισθησία.

Το συνέδριο δεν είναι απλώς μια επιστημονική συνάντηση, αλλά μια προσπάθεια ευαισθητοποίησης της κοινωνίας και της Πολιτείας για την ανάγκη να ανακουφίσουμε τον ανθρώπινο πόνο».

Το συνέδριο φιλοξενήθηκε για δεύτερη φορά στη Ρόδο, και μεταξύ των προσκεκλημένων, ήταν ο πρόεδρος του Παγκόσμιου Ινστιτούτου Πόνου, ο πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Αναισθησιολογίας και Θεραπείας Πόνου και η Ελληνίδα πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Αναισθησίας και Πόνου, μαζί με δεκάδες επιστήμονες από όλο τον κόσμο.

Παρά τις τεράστιες προσπάθειες της Εταιρείας επί τριάντα χρόνια, τα Ιατρεία Πόνου στη χώρα μας – μόλις 57 σε δημόσια νοσοκομεία – παραμένουν χωρίς θεσμοθέτηση.

«Έχουμε υποβάλει προτάσεις, υπομνήματα, δημοσιεύσεις, ακόμη και καταγγελίες στα ΜΜΕ», σημειώνει η κα Σιαφάκα. «Δυστυχώς, η πολιτεία δεν έχει ακόμη αναγνωρίσει επίσημα τη λειτουργία τους, παρά μόνο με υπουργικές αποφάσεις που έμειναν στα χαρτιά».

Τα περισσότερα Ιατρεία λειτουργούν με εθελοντική προσφορά αναισθησιολόγων και άλλων επαγγελματιών υγείας. Μόνο λίγα, όπως το Αρεταίειο Νοσοκομείο, καταφέρνουν να λειτουργούν τέσσερις ημέρες την εβδομάδα, ενώ τα περισσότερα δέχονται ασθενείς μόλις μία ή δύο φορές την εβδομάδα.

«Ο πόνος δεν είναι μόνο σωματικός», υπογραμμίζει η ίδια. «Έχει ψυχολογική, κοινωνική και πνευματική διάσταση. Ο ασθενής δεν λέει “πονάω”, λέει “υποφέρω”. Για αυτό χρειάζεται ομάδα: γιατροί, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, νοσηλευτές, ακόμη και κατ’ οίκον φροντίδα για όσους δεν μπορούν να μετακινηθούν.

Η λέξη “υποφέρω” περικλείει τη συνολική εμπειρία του ασθενούς — μια εμπειρία που η ιατρική δεν μπορεί να αγνοεί. Η επιστήμη χωρίς συμπόνια δεν λέει τίποτα. Ο ασθενής που υποφέρει δεν ζητά πολυτέλεια, ζητά δικαίωμα στη ζωή χωρίς πόνο», τονίζει χαρακτηριστικά η κα Σιαφάκα.

Εντυπωσιακά είναι και τα αποτελέσματα που παρουσιάζονται από την Κλινική Αναισθησιολογίας του Νοσοκομείου Ρεθύμνου, με υπεύθυνους ιατρούς που εφαρμόζουν σύγχρονες, αναίμακτες τεχνικές αντιμετώπισης χρόνιου πόνου.

Όπως είπε μιλώντας στη «Ροδιακή» ο διευθυντής ΕΣΥ Αναισθησιολογίας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Αγωγής Γενικού Νοσοκομείου Ρεθύμνου κ. Γιάννης Χρονάκης «οι τεχνικές περιλαμβάνουν φαρμακευτικές θεραπείες, με τη φαρμακευτική κάνναβη να αποτελεί το νέο θεραπευτικό εργαλείο, καθώς και παρεμβάσεις με ραδιοσυχνότητες και κρυονευρόλυση, με πολύ θετικά αποτελέσματα.

Οι καινούργιες παρεμβατικές τεχνικές είναι αναίμακτες και με αυτές, στην ουσία προσπαθούμε να ανακουφίσουμε αρθρώσεις, όπως π.χ. είναι το γόνατο (γοναλγία), ή σε άλλες αρθρώσεις, όπως ο ώμος (ωμαλγία), είτε σε άλλες μικρότερες ενώσεις.