Ελένη Ν. Καραγιάννη: Η απαγόρευση της βουτιάς, το πολύπαθο Τραμπολίνο της Ρόδου και οι λαγοκέφαλοι εν μέσω καύσωνα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελένη Ν. Καραγιάννη
Αθλήτρια Τριάθλου
Απόφ. Τμ. Μεσογ. Σπουδών ΠΑ
MSc Προηγμένα Συστήματα Διοίκησης ΠΑΔΑ

Μέσα σε εποχές όπου ο δημόσιος διάλογος γίνεται έντονος σχετικά με την αποκατάσταση και τη διατήρηση των ιστορικών μνημείων του νησιού της Ρόδου, την εγκατάλειψη των Ιταλικών κτιρίων της περιόδου της Ιταλοκρατίας στο νησί και της εικόνας της βεβήλωσής τους από τους απανταχού περιηγητές, έρχεται η αναμενόμενη απαγόρευση χρήσης του ιστορικού βατήρα του Τραμπολίνου της Ρόδου.

Από συνομιλίες με τουρίστες έχουν αναφερθεί πολλές φορές τραυματισμοί από επικίνδυνες βουτιές και ατυχήματα.

Είμαστε εκεί και ζούμε καθημερινά τα προβλήματα που προκύπτουν από τη χρήση του ιστορικού βατήρα και συζητάμε με τους τουρίστες ή τους πολίτες ή ακόμα και αντιλαμβανόμαστε τα κακώς κείμενα που υπάρχουν. Και επειδή επισκεπτόμαστε καθημερινά τον ιστορικό βατήρα εδώ και οκτώ (8) χρόνια, χειμώνα καλοκαίρι, γνωρίζουμε ότι κάποια θέματα ίσως να μην είναι αυτά που φαίνονται από ερασιτεχνικές φωτογραφήσεις άλλων φορέων, που όμως δεν τους έχουμε δει ποτέ να κάνουν έστω και μια βουτιά από εκεί.

Η αλήθεια είναι ότι στη βάση του ιστορικού βατήρα έχουν φύγει κάποιες πέτρες, οι οποίες όμως φαίνονται σαν σακιά από τσιμέντο, τα οποία έχουν τοποθετηθεί τεχνηέντως προκειμένου να γεμίσει η θεμελίωσή του για προφανείς λόγους και όντως έχουν φύγει από τη θέση τους.

Αυτές τις μεγάλες πέτρες έχουμε γίνει μάρτυρες κάποιων δήθεν δυτών να τις μετακινούν ψάχνοντας στη θάλασσα. Στατικοί μηχανικοί ή γεωλόγοι δεν είμαστε, αλλά κι εμείς προσέχουμε τη ζωή μας, αφού πηγαίνουμε καθημερινά.

Όσον αφορά τη βάση του βατήρα, φαίνεται πως είναι ένα ενιαίο κομμάτι με τους βράχους της περιοχής ή την εν γένει πλάκα της θάλασσας. Η γεωλογία της ευρύτερης θαλάσσιας περιοχής μοιάζει να είναι ένα κομμάτι από πλάκες που έχουν κοπεί σε κομμάτια.

Αυτό φαίνεται και από τη χρήση drones που κατά καιρούς κυκλοφορούν στο διαδίκτυο ή ακόμα και από δικές μας πρωτοβουλίες και βίντεο που σκοπό έχουν να δείξουν πόσο αθλητικοί είμαστε, αλλά και την ανάγκη της διατήρησης της χρήσης και της διαχρονικότητάς της στα μνημεία αυτά, όπως του ιστορικού βατήρα.

Όσον αφορά την πρόσφατη απαγόρευση, αφού επήλθε προφανώς από πολλές καταγγελίες, η τωρινή εικόνα είναι ένας βατήρας περιτριγυρισμένος με σχοινιά και σημαδούρες, οι οποίες όμως, επειδή η ταμπέλα απαγόρευσης έχει αρθεί, φαίνεται να προστατεύουν αυτούς που πέφτουν από τον βατήρα από τους υπόλοιπους που κολυμπούν εκτός αυτού.

Οι τουρίστες και επισκέπτες του νησιού μας δεν μπορούν να γνωρίζουν γιατί μπήκαν αυτά τα σχοινιά και συνεχίζουν να πηγαίνουν, αφού με τις υψηλές θερμοκρασίες προσφέρεται μια ανάσα δροσιάς και διασκέδασης. Η πτώση στη θάλασσα, αντικρίζοντας γύρω τα όμορφα κτίρια και τον κόσμο που διασκεδάζει, αποτελεί πόλο έλξης.

Η αλήθεια είναι ότι τα σχοινιά που έχουν τοποθετηθεί είναι κάπως επικίνδυνα χωρίς την ενημερωτική πινακίδα, διότι σε περίπτωση που κάποιος βουτήξει από τα επτάμισι (7,5) μέτρα που έχει ύψος το Τραμπολίνο, μπορεί να μπλέξει εκεί με ή χωρίς κυματισμό των νερών και να απαγχονιστεί στο νερό. Ίσως θα έπρεπε να υπάρχει σταθερά ναυαγοσωστική βοήθεια στην περιοχή.

Ο βατήρας χρειάζεται συστηματική συντήρηση, διότι οι συνθήκες της θάλασσας και τα βρύα που φυτρώνουν κάνουν τα σκαλοπάτια ολισθηρά και επικίνδυνα. Επίσης, δεν υπάρχει επιτήρηση με βαρκάκι και ναυαγοσώστη, που έχουμε αναφέρει πολλές φορές ότι θα έπρεπε να υπάρχει.

Πολλά παιδάκια φέρουν σημάδια υποθερμίας, γιατί συνήθως είναι ασυνόδευτα, και υπάρχει κίνδυνος από κάθε λογής ενήλικα που τα προσεγγίζει δίνοντας τάχα συμβουλές για τη σωστή βουτιά.

Πρόσφατα ακούσαμε παιδιά να φωνάζουν «πρόσεχε λαγοκέφαλο!». Λοιπόν, τέτοιου είδους ψάρια εκεί δεν έχουμε δει. Έχουμε δει όμως λεοντόψαρα, σμύρνες, χταπόδια, σαλάχια, σκάρους, τρομπέτες, τσιπούρες, καβούρια, χάνους κ.ά.