Χάιντι-Καθολική Κόιβιστο: Οδηγός ασθενοφόρου στη Φινλανδία… φοβάται όταν οδηγεί στη Ρόδο!

Κυριακή Πετρίδου

Κατάγεται από τ’ Αφάντου

Η Χάιντι-Καθολική Κόιβιστο γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Φινλανδία. Η καταγωγή της όμως και η… καρδιά της είναι στ’ Αφάντου, τον τόπο καταγωγής του πατέρα της. Γι’ αυτό και «πονάει» γι’ αυτό που συμβαίνει στους δρόμους της Ρόδου με τα τροχαία ατυχήματα, ούσα και η ίδια επαγγελματίας οδηγός ασθενοφόρου στη Σκανδιναβία!

«Στη Φινλανδία 51 χρόνια δεν είδα αυτό που βλέπω κάθε καλοκαίρι στη Ρόδο...», λέει χαρακτηριστικά στη «Ρ». Η κουβέντα έγινε με αφορμή το σοκαριστικό τροχαίο στη Ρόδο τους τελευταίους μήνες.

Η Χάιντι, οδηγός ασθενοφόρου σε περιοχή πολύ κοντά στο Ελσίνκι, μιλάει για τα τροχαία στο νησί και εξηγεί γιατί φοβάται περισσότερο όταν οδηγεί στη Ρόδο… παρά όταν τρέχει με ασθενοφόρο στους δρόμους της Φινλανδίας!

Κάθε καλοκαίρι επιστρέφει στη Ρόδο. Στ’ Αφάντου, απ’ όπου κατάγεται ο πατέρας της, βρίσκεται το δεύτερο σπίτι της, όπως λέει χαρακτηριστικά. Αν και γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Φινλανδία, αισθάνεται Ελληνίδα. Μιλά ελληνικά, έχει δημιουργήσει τη δική της οικογένεια και επισκέπτεται το νησί αρκετές φορές τον χρόνο.

Η επαγγελματική της ιδιότητα, όμως, δίνει μια άλλη διάσταση και ιδιαίτερη βαρύτητα στο σχόλιο που θέλει να κάνει για τα τροχαία ατυχήματα και δυστυχήματα στη Ρόδο. Κι αυτό γιατί εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες είναι οδηγός και διασώστρια σε ιδιωτικό ασθενοφόρο κοντά στο Ελσίνκι, προσφέροντας υπηρεσίες στο φινλανδικό σύστημα υγείας. Και η εικόνα που αντικρίζει κάθε φορά που έρχεται στη Ρόδο την προβληματίζει έντονα.

– Γεννηθήκατε στη Φινλανδία, όμως η σχέση σας με τη Ρόδο παραμένει πολύ στενή...

«Ναι. Γεννήθηκα στη Φινλανδία. Ο πατέρας μου είναι από τ’ Αφάντου και η μητέρα μου Φινλανδή. Από μικρό παιδί ερχόμουν κάθε καλοκαίρι στη Ρόδο και συνεχίζω μέχρι σήμερα. Μετά τον γάμο μου ερχόμαστε πολλές φορές τον χρόνο με την οικογένειά μου. Έχω σπίτι στ’ Αφάντου και όλη η οικογένειά μου βρίσκεται εδώ.»

– Εργάζεστε ως οδηγός ασθενοφόρου εδώ και πολλά χρόνια...

«Είναι η δουλειά της ζωής μου. Σπούδασα, εργάστηκα αρχικά σε νοσοκομείο και στη συνέχεια απέκτησα το δικό μου ασθενοφόρο. Εδώ και περίπου 27-28 χρόνια μεταφέρουμε ασθενείς από το σπίτι ή τον δρόμο στα νοσοκομεία. Παρέχουμε τις πρώτες βοήθειες και στη συνέχεια αναλαμβάνουμε τη διακομιδή τους.»

– Έχετε συνηθίσει να οδηγείτε σε δύσκολες συνθήκες και μάλιστα με ασθενοφόρο. Παρ’ όλα αυτά, δηλώνετε ότι στη Ρόδο… φοβάστε όταν οδηγείτε!

«Πάρα πολύ. Κάθε φορά που έρχομαι εδώ φοβάμαι, είτε περπατάω είτε οδηγώ. Έχω συνεχώς τα μάτια μου ανοιχτά. Βλέπω πράγματα που πραγματικά δεν μπορώ να πιστέψω. Νιώθω ότι πολλοί οδηγοί δεν υπολογίζουν ούτε τον εαυτό τους ούτε τους άλλους. Δεν κοιτούν δεξιά και αριστερά, αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες και ιδιαίτερα στον δρόμο Ρόδου – Λίνδου βλέπω καταστάσεις που με τρομάζουν.»

– Και όμως, στη Φινλανδία οδηγείτε καθημερινά ασθενοφόρο...

«Ναι, αλλά εκεί δεν φοβάμαι ποτέ. Είμαι σχεδόν 51 ετών και δεν θυμάμαι να έχω δει αυτά που βλέπω στους δρόμους της Ρόδου! Εκεί, αν κάποιος παραβιάσει τον Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, η αστυνομία επεμβαίνει αμέσως. Υπάρχουν αυστηροί έλεγχοι και όλοι γνωρίζουν ότι θα υπάρξουν συνέπειες.»

– Πού πιστεύετε ότι βρίσκεται η μεγαλύτερη διαφορά;

«Στην παιδεία. Στη Φινλανδία τα παιδιά μαθαίνουν από πέντε ετών τι σημαίνει οδική ασφάλεια. Κάθε χρόνο στο σχολείο βλέπουν εκπαιδευτικό υλικό, ενημερώνονται για τις συνέπειες των τροχαίων και μεγαλώνουν με σεβασμό στους κανόνες. Έτσι δημιουργείται μια διαφορετική νοοτροπία.»

– Τι σας κάνει μεγαλύτερη εντύπωση όταν οδηγείτε στη Ρόδο;

«Ότι πολλοί δεν σταματούν στις διαβάσεις, δεν δίνουν προτεραιότητα στους πεζούς και κινούνται με μεγάλες ταχύτητες. Στη Φινλανδία, μόλις ένας πεζός πλησιάσει στη διάβαση, όλα τα αυτοκίνητα σταματούν. Αυτό είναι αυτονόητο.»

– Τι μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους Ροδίτες;

«Αγαπώ τη Ρόδο και θέλω όλοι να επιστρέφουν στα σπίτια τους ασφαλείς. Δεν θέλω να χάνονται νέοι άνθρωποι στην άσφαλτο. Πιστεύω ότι η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά από το σχολείο και να συνεχίζεται σε όλη τη ζωή. Η οδική ασφάλεια δεν είναι θέμα τύχης. Είναι θέμα παιδείας, σεβασμού και ευθύνης απέναντι στους άλλους.»

Η ίδια παρακολουθεί στενά όσα συμβαίνουν στη Ρόδο και, όπως λέει, ακόμη και οι συμπατριώτες της που αγαπούν το νησί εκφράζουν συχνά τον φόβο τους για την οδήγηση στη Ρόδο.

«Υπάρχουν πολλοί Φινλανδοί που λατρεύουν τη Ρόδο, όμως αρκετοί διστάζουν να νοικιάσουν αυτοκίνητο, γιατί φοβούνται την κατάσταση στους δρόμους», σημειώνει.

Για μια γυναίκα που έχει αφιερώσει σχεδόν ολόκληρη την επαγγελματική της ζωή στη διάσωση ανθρώπων, η μεγαλύτερη ευχή είναι απλή: να μη χρειάζεται ποτέ να φτάσει ένα ασθενοφόρο στον τόπο ενός ακόμη τροχαίου.