Δ. Αφρική - Επιγραφές, Η Τέχνη της Αθωότητας

Είναι οι “Πάμε γι’ άλλα”, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτόν τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη

Είναι οι “Πάμε γι’ άλλα”, ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτόν τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη. Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των “Πάμε γι’ άλλα” και να περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Δυτική Αφρική - Επιγραφές, Η Τέχνη της Αθωότητας



Ταξίδι δεν θα πει να καταγράφεις απλώς σχήματα και χρώματα σε κάποια περιοχή της Γης, πέρα απ αυτή στην οποία διαμορφώθηκες. Ταξίδι θα πει να περιπλανιέσαι μέσα στους πολιτισμούς των άλλων. Να συνειδητοποιείς ότι δεν υπάρχει το απόλυτο μέτρο, ή ο εξωιστορικός πολιτισμικός κώδικας με βάση τον οποίο θα κρίνεις τους διαφορετικούς πολιτισμούς. Ταξίδι θα πει να προσπαθείς να κατανοήσεις τους πέρα απ τον δικό σου πολιτισμικούς κώδικες. […]



[…] Λόμε, πρωτεύουσα του Τόγκο. ʼρτι αφιχθέντες και κατάπληκτοι. Θα σεργιανίσουμε οριζοντίως και καθέτως, ως τα απώτατα σημεία τους, και κυρίως αυτά, τρεις όμορες αφρικανικές χώρες: το Τόγκο, το Μπενίν και την Γκάνα. Και τα δρομολόγιά μας, γραμμές στον χάρτη τονισμένες με μαρκαδόρο, θα χάσουν το νόημά τους: Και οι τρεις αυτές χώρες, αλλά και οι γύρω απ’ αυτές, ο Νίγηρας, η Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι, και η Ακτή Ελεφαντοστού, συγχέονται λίγο πολύ από τις ίδιες πολιτισμικές πινελιές. […]



[…] «Απαγορεύεται: αφόδευση–ούρηση–σκουπίδια». Ορίστε που απαγορεύεται, λέω λίγο αργότερα στο Ζυλ, δείχνοντάς του την πινακίδα στον μαντρότοιχο. Εδώ απαγορεύεται, μου αντιγυρίζει, διότι βρισκόμαστε μέσα στην κεντρική αγορά. […] Και μέσα σ’ όλον αυτόν τον πανζουρλισμό ένας τύπος να κουβαλάει δεμένη στη ράχη του μια ξύλινη καμπίνα. Ναι, έτσι ακριβώς, μια ξύλινη καμπίνα! Κεσκεσέ;  κάνω να ρωτήσω το Ζυλ αλλά δεν χρειάστηκε. Η φορητή καμπίνα τα λέει όλα από μόνη της: τόσο για το αφοδεύειν και τόσο για το ουρείν. Κινητό αποπατήριο! […]


SALON DE TRESSE L’ AMOUR DE DIEU (Ινστιτούτο κοτσίδας Η αγάπη του Θεού)

[…] Μα όλοι χριστιανόπληκτοι είναι; Νο, μεσιέ, αλλά να... πώς να το πω; Επιχειρηματικές δραστηριότητες αναπτύσσουν κυρίως αυτοί που έγιναν χριστιανοί, ενώ όσοι έμειναν με το βουντού, που είναι η θρησκεία των προγόνων μας, είναι αγρότες και κτηνοτρόφοι. Δηλαδή, Ζυλ, είναι σα να λέμε πως οι ιεραπόστολοι μαζί με τον χριστιανισμό έφεραν και την αστική επιχειρηματικότητα. Δεν το ‘χε σκεφτεί έτσι άλλη φορά αλλά, τώρα που του το λέω... Το κρατώ πάντως ως υπόθεση εργασίας. […]

Διαβάστε περισσότερα στο www.zyrinis.gr.