Η φύση είναι ένα ανοικτό βιβλίο, φτάνει να ξέρεις να το... διαβάζεις

Γράφει ο Π. Α. Χαμουζάς MEΡΟΣ ΤΡΙΤΟ «Φύσις ουδέν μάτην… ποιεί» « Η Φύση δεν κάνει κάτι, χωρίς… λόγο!» Κοινώς: Η Φύση δεν είναι… τζάμπα μάγκας! Περίφημη φράση του… Αριστοτέλη! Ο Ηράκλειτος( 6ος π.Χ) πρώτος είπε πως « Η δομή τού ψυχικού μας κόσμου συγγενεύει όχι μόνο με τη δομή τού σώματος μας, αλλά και τη…δομή τού… κόσμου, τής Φύσης!» Είμαστε δηλαδή και λειτουργούμε ως ένας αστερισμός, ως ένα κομμάτι αναπόσπαστο του συμπαντικού συστήματος σ’ ένα οικοσύστημα, κι αν θέλετε, εδώ ταιριάζει πιο πολύ να πούμε και το: «Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσή της!..» Στη φύση, όπως η διάταξη των πραγμάτων μέσα στη χαώδη υπόστασή της, εμπεριέχει το μέτρο, για την…ισορροπία της και την αρμονία των αντιθέσεων της, άλλο τόσο, πρέπει να λειτουργεί και το μέτρο μέσα, στη χωρίς όρια, άβυσσο τής ανθρώπινης ψυχικής συμπεριφοράς και κοινωνικής της λειτουργίας Και συμβαίνει στη φύση, όταν ανατρέπεται η ισορροπία των νόμων της, να ξεσπούν θύελλες, τυφώνες, καταιγίδες, φάσεις σεισμικών εκρήξεων κ.λπ., έτσι και στην ανθρώπινη κοινωνική ζωή όταν ανατρέπονται τα ιδανικά, η δικαιοσύνη, η ισότητα, η ελευθερία, η ευπρέπεια κ.λπ. ανατρέπεται και η κοινωνική ισορροπία, με συνέπεια τότε να ξεσπούν, όμοια, βίαιες συγκρούσεις, εμφύλιοι πόλεμοι, απαξιώσεις, αποδοκιμασίες και, στον θυμό και την οργή, βιαιότητες, χειροδικίες, αυτοδικίες … γιουρτώματα κ.λπ, για τα οποία, ωστόσο, διαφωνούμε κι ας τα…δικαιολογεί η… αψιθυμία, η παράφορη, εννοούμε, οργή! Αλλά και ο ατομικός φιλόσοφος, Δημόκριτος, (5ος π.Χ αιώ) όμοια διατείνεται: «Όπως δομικό στοιχείο τής συμπαντικής ύλης είναι το…άτομο, έτσι και δομικό στοιχείο της ανθρώπινης κοινωνίας είναι πάλι το άτομο! Και όπως τα «ʼτομα» στη φύση, διαφέρουν στο σχήμα και στο μέγεθος, έτσι διαφέρουν και τα άτομα στην ανθρώπινη κοινωνία, στις εξωτερικές και εσωτερικές τους κλίσεις, στις αντιδράσεις, στο ήθος και στη μορφή των ενδιαφερόντων τους!» Η κλασική μας φιλοσοφία που αποδεικνύεται ότι είναι, παντού, το Α και το Ω, για κάθε θέμα, μιλά με μια παραβολή… «Ήλιος ούχ υπερβήσεται μέτρα, ειδεμή, Ερινύες Δίκης εξευρήσουσιν αυτόν!» Δηλαδή: « Ο Ήλιος δεν θα υπερβεί ποτέ τούς νόμους και τα μέτρα που ακολουθεί μέσα στο Σύμπαν! Αν τα υπερβεί, θα τον ανακαλύψουν και θα τον…τιμωρήσουν οι… Ερινύες, οι τιμωροί υπηρέτριες, τής…Θείας Συμπαντικής Δικαιοσύνης!» Τρομάζεις, βέβαια, στη σκέψη τού Ηράκλειτου, τού ονομαζόμενου σκοτεινού, κοινώς ακαταλαβίστικου, ότι ο ήλιος θα μπορούσε αυθαίρετα να άλλαζε τροχιά ή θα ξεχνούσε να μας επισκεφτεί ή θα ερχότανε, όποτε τού… κατέβαινε! Αυτή βέβαια, η… παιδική αταξία του ήλιου, θα σήμαινε τής ζωής και τού… κόσμου το τέλος και… η δημιουργός Δίκη, κάτι τέτοιο, εξ αρχής, δεν… το επιδίωξε! Αυτή η παραβολή, στον αποσυμβολισμό της, μεταφράζεται, διδακτικά, ότι και η παράβαση των ανθρώπινων Ηθικών κανόνων, που ρυθμίζουν την κοινωνική ζωή, θα είχε ως συνέπεια και τη διατάραξη της ανθρώπινης ομαλής συμβίωσης μ’ ό, τι αυτό συνεπάγεται στην εξέλιξη και τον πολιτισμό πάνω στη Γη. Γι’ αυτό και το ανθρώπινο ον, τιμωρείται για την κάθε του αδικοπραγία και αδικία, όχι μόνο από τον γραπτό νόμο, αλλά και από τον ίδιο, τον…εαυτόν του, στις κρίσεις, εννοώ, των τύψεων τής συνείδησής του. «Βροτοίς άπασιν η συνείδησις θεός» που σημαίνει ότι η μέσα μας συνείδηση, επιβάλλει σαν άλλος θεός, σαν άλλη θεία Δίκη, τον έλεγχο και την τιμωρία στον κάθε παραβάτη. Και μάλιστα προς τα τέλη της ζωής, οι φόνοι ή κλοπές, οι απάτες…γίνονται εφιάλτες που τούς κρατούν άϋπνους και τους βασανίζουν, ζουν μια κόλαση, λέει ο Πλάτωνας. Εξομολογούνται και ζητούν…και συγχώρηση, τώρα, λένε πως είναι μετάνιωσαν και δεν αντέχουν την ανθρώπινη περιφρόνηση. Η λαϊκή σοφία, στην εμπειρία της, σχετικά γνωματεύει, πως «ο διάολος όταν… γεράσει καλογερεύει!» «Μην ελπίζεις κάνοντας ένα κακό ότι θα ξεφύγεις. Γιατί αν ξεφύγεις από τους άλλους δεν… θα ξεφύγεις από τη συνείδησή σου!» Ισοκράτης. Αν κτίσεις σε ρέμα ο χείμαρρος θα σε επισκεφτεί ανελέητος. Φύση δεν συγκινείται δεν έχει συναίσθημα.Μέσα, γνωριμίες, κόμματα, δεν χωράνε Το ίδιο, βέβαια, λένε και οι θρησκείες, ότι δηλαδή οι παραβάτες τής ηθικής στη Γη, ως αμαρτωλοί τιμωρούνται από τη θεία Δικαιοσύνη, όχι όμως εδώ, στη Γη, αλλά στον… άλλο κόσμο!. Ίσως… σ’ εκείνον τον κόσμο, που ισχυρίζεται ο Πλάτωνας ότι, τάχα, τον κατοικούν οι θεοί και οι αθάνατες αξίες! Πόρισμα: Όπως ο Ήλιος θα τιμωρούταν από τον Δημιουργό Λόγο του Ηράκλειτου, για τις συνέπειες των παραβάσεων του, έτσι και ο άνθρωπος, λέει ο Έλληνας νους, τιμωρείται εδώ, στη Γη, για την κάθε του κοινωνική παράβαση από την ανθρώπινη δικαιοσύνη ή από τον αυτοέλεγχο του… Όσον, άρα, δεν μπορείς να αχρηστεύσεις τις φυσικές δυνάμεις, για να μη καταστραφεί το Σύμπαν και συ… μαζί για τις καθημερινές σου ρυπάνσεις και εκβιασμούς σου, άλλο τόσο, δεν μπορείς, δεν έχεις το δικαίωμα, να αχρηστεύεις και τις ηθικές κοινωνικές δυνάμεις, για να μη καταστραφεί η ανθρώπινη κοινωνία! Πάντως, και είναι και περίεργο ότι και η ανθρώπινη μνήμη ως κοινή γνώμη, δεν φαίνεται…ποτέ…να…ξεχνά τις…παραβάσεις και τις αδικίες! ( πβ. το λεγόμενο μιας…εποχής: Ο λαός δεν… ξεχνά τι σημαίνει…δεξιά. Και σήμερα θυμάται…τις συνέπειες τής…αλλαγής!) Αντίθετα καταγράφει και εναποθηκεύει, στους χώρους τής ηθικής της συνείδησης, όλες τις παρανομίες, τις παραβάσεις, κι όλα τα πολυποίκιλα σκάνδαλα, τις δημόσιες διαρπαγές, λεηλασίες κ.λπ... Και συμβαίνει ακόμα η ανθρώπινη ψυχολογία να θυμάται, όχι… τα καλά, αλλά τα… κακά. Αλλά και όταν νιώθεις προσβεβλημένη και υποτιμημένη την αυτοαξία σου, μέσα σ’ ένα εκφαυλισμένο πολίτευμα, σ’ ένα λάθος κράτος και διαπιστώνεις καθημερινά και τον τόσο ευτελισμό των αξιών και βλέπεις και τη χαμένη ευκαιρία των Ευρωπαϊκών πακέτων να την καρπώνονται οι επιτήδειοι και να στέλλουν στο εξωτερικό τις… μπάζες τους, ενώ ο λαός ζει μίζερος και να αγωνίζεται για την επιβίωσή του, πώς είναι δυνατόν αυτός ο λαός να οριοθετήσει τον θυμό του και να μην…εκραγεί Έτσι, στην αναψηλάφηση των αιτίων τής επίθεσης, με φραστική και απειλητική διάθεση, από μέρους τού λαού της Ρόδου, την 7η Μαρτίου 2012, εις βάρος των…τιμωμένων της εξέδρας, υπολάνθανε η εκδικητική, παρορμητική συσσωρευμένη ενέργεια μιας διαμαρτυρίας, τιμωρίας, στην ηθική οργή και αγανάκτηση τού λαού για τις αδικίες και τις δυσκολίες που βιώνει!» Και θυμάσαι συνακόλουθα και τους αγανακτισμένους της πλατείας Συντάγματος, τις απρεπείς χειρονομίες προς τη Βουλή και άλλες πολλές και διάφορες αποδοκιμασίες... Με την έννοια αυτή τιμωρήθηκαν, στην ευθύνη τους, και τα 2 μεγάλα κόμματα τα οποία κατάντησαν αποκόμματα και άλλα, όσα φυτοζωούσαν, γιγαντώθηκαν και άλλα που ήταν ανύπαρκτα ανέτειλαν και, στη λογική ηθική και απόγνωση μερικών πολιτών, φάνηκαν «αρεστά και ευπρόσδεκτα».Γιατί η διαφθορά, η αδικία, η ανισότητα είχαν θρονιάσει στην κοινωνία μας και, μη αντέχοντας άλλο η ηθική τεκτονική πλάκα τής ψυχής την αγανάκτησή της, μεταστοιχειώθηκε σε…κοινωνική δόνηση! Χρόνια τώρα ο επιούσιος άρτος μας ήταν η απάτη! Και είχαμε δύο κατηγορίες Ελλήνων, τους εξαπατώντες και τους εξαπατώμενους. Ήδη από τον 2ο π. Χ αιώνα μερικοί Γραικύλοι, Έλληνες, μετανάστες, στη Ρώμη, που κινούνταν τυχοδιωκτικά στις παρυφές της… Ρωμαϊκής εξουσίας είχαν κερδίσει τον τίτλο: « οι Έλληνες δεν είναι απατεώνες, αλλά οι απατεώνες είναι σαν τούς Έλληνες!» Γιουβενάλης (60.π.Χ.) ( ΒΗΜΑ 8-6-1997. Θ. Δ. Παπαγγελής) Και στο γεγονός τούτο, έστω και στην υπερβολή του, δεν παύει να ισχύει ως η σχέση μεταξύ καπνού και φωτιάς, μύθου και… ιστορίας Και η κρίση που ζούμε, σήμερα, στον απόηχό της, νομίζω πως ηχεί και προβάλλει, στο βάθος της, χρονίως ηθική. Ζούσαμε και… ζούμε υπό το βάρος ανήθικων ατασθαλιών! Γι αυτό και θεωρούμε, τώρα, πρώτη μας προτεραιότητα να… ανατάξουμε όλα τα στρεβλά με πρώτο τον μηχανισμό τού εμβολιασμού μας με… Ηθικά αντισώματα, μέσω νόμων και παιδείας, παρά τον μηχανισμό μιας δημοσιονομικής στήριξης, μέσω τής ντροπής, ενός Τροϊκού ευτελισμού μας. Γιατί, όταν σαν τα παιδιά τού νηπιαγωγείου μάς χειραγωγούν, μάς δείχνουν τα λάθη μας, μάς επιπλήττουν, μάς παρατηρούν, μάς επισημαίνουν τις συνέπειες των αταξιών μας, των παραλείψεών μας, για…ματαίωση, τάχα, των…δόσεων επιβίωσής μας και μάς υποδεικνύουν τι να πράξουμε, άλλως θα μας βάλουν τιμωρία ή θα…μας αποβάλουν από το… σχολείο, Ε.Ε.! Βαρέθηκαν, λένε, να μας βλέπουν πια… όλο, να ….ζητάμε! Πού είναι η κληρονομιά μας; Πένθιμος για μας ο απολογισμός!