Γιορτάζει ο Πολιούχος 'Αγιος της Ρόδου ο Νεομάρτυρας Κωνσταντίνος Υδραίος

Γράφει ο πρωτοπρεσβύτερος Κυριάκος Μανέττας Κληρικός-εκπαιδευτικός- εφημέριος Ιερού Ναϋδρίου Αγίας Ειρήνης και Τριών Ιεραρχών Πανεπιστημίου Αιγαίου Ρόδου Εκπαιδευτικός: βαθμός δ/ντού στο 1ο Ειδικό Σχολείο πόλεως Ρόδου Κάθε χρόνο στις 14 Νοεμβρίου μαζί με τον ʼγιο Γρηγόριο Αρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης, τον Παλαμά και τον απόστολο Φίλιππο, εορτάζει και ο νεομάρτυρας Κων/νος ο Υδραίος Πολιούχος της πόλεως Ρόδου και της νήσου Ύδρας της γενέτειράς του. Οφειλόμενο χρέος, επιτακτική ανάγκη και κατάθεση σεβασμού στον μάρτυρα του Χριστού Κων/νο, πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο. Γεννημένος στο νησί της Ύδρας το 1770 από γονείς ναυτικούς, τον Μιχάλη και την Μαρίνα Δημαρά, ξεκινά την νεανική του ζωή σε περίοδο τουρκικού ζυγού, φτώχειας και δουλείας. Ανήσυχο και ζωηρό πνεύμα ο Κων/νος αρχίζει από τα 17 χρόνια του την αναζήτηση νέας πατρίδας, για μόρφωση, για άνοδο, για επαγγελματική τακτοποίηση. Πολλοί Υδραίοι τον συμβούλεψαν να έλθει στη μεγαλόνησο του Αιγαίου τη Ρόδο, όπου εκεί δούλευαν σαν ναυτικοί, στον ταρσανά πολλοί Υδραίοι και η Ρόδος ήταν μεγάλο εμπορικό και ναυτικό λιμάνι. Ο Κων/νος, δυναμικός, ευγενικό και ακούραστο παιδί, αγαπήθηκε πολύ από την πρώτη στιγμή που έφθασε στη Ρόδο, από Υδραίους, Ροδίτες και Τούρκους κατακτητές. Δεν πέρασε η αντίδραση της μητέρας του Μαρίνας που δεν ήθελε ο Κων/νος να την βλέπει να ξενοδουλεύει, ενώ ο πατέρας του από ατύχημα ναυτικό έμεινε ανάπηρος και ανήμπορος για εργασία. Προσπάθησε να εργαστεί σε εμπορικό κατάστημα στην περιοχή Αγίων Αναργύρων, μετέπειτα στον Ταρσανά, όμως με χρήματα λίγα, για να προχωρήσει ο ίδιος και να βοηθά και τους ανήμπορους γονείς και μικρότερα αδέλφια του. Η τιμιότητα, το φιλότιμο και η όρεξ η για δουλειά βρήκε πρόσφορο έδαφος στους Τούρκους που του πρόσφεραν δουλειά στους στάβλους του Τούρκου Αγά. Ο Σουλτάνος παίρνοντας πληροφορίες για το νεαρό Κων/νο, τις ανάγκες που είχε, τις οικονομικές, άμεσα του δίνει προαγωγή στο προσωπικό του και του δίνει χρυσές λίρες και χρήματα πολλά. Η αρχική αυτή χαρά του Κων/νου, ότι επιτέλους μετά από 5 χρόνια στη Ρόδο, αξιώθηκε να έχει χρήματα αρκετά και να μπορεί να βοηθά και τους γονείς του, έπεσε στο κενό και σε απογοήτευση. Όχι μόνον στον ίδιο αλλά και σε όλους όσους τον γνώριζαν Υδραίους και Ροδίτες. Το σχέδιο των Τούρκων δεν ήταν να κατακτούν τα εδάφη μας. Αλλά και την ψυχή μας. Ο προσηλυτισμός με το ζόρι (Παιδομάζωμα - Γενίτσαροι), έτσι έκαμναν και με το καλόπιασμα, με την προσφορά στις ανάγκες, όπως κάνουν σήμερα οι Ιεχωβάδες και οι Αιρετικοί,. Ένας νέος, αγνός, απονήρευτος, άδολος ο Κων/νος έπεσε στα δίχτυα της αλλαξοπιστίας. Γρήγορα - γρήγορα του φόρεσαν σαρίκι και επίσημη στολή και τον ονόμασαν Χασάν. Στο άκουσμα αυτό όλοι μαζί οι Υδραίοι, Ροδίτες, συγγενείς του, ενωμένοι σαν μια γροθιά του απέδειξαν ότι πάνω από τα χρήματα, τις τιμές, τις δόξες είναι η πίστη και η Πατρίδα. Όπου και να πήγε ακόμα και στην Ύδρα, ούτε η ίδια του η μάνα δεν του άνοιξε την πόρτα. «Πήγαινε όπου θες, εγώ ένα γυιό Κωνσταντή ορθόδοξο και Ρωμηό είχα. Αυτός μας πέθανε στα ξένα. Ο Πατέρας του από τον καημό του είχε πεθάνει. Η νονά του στην επιμονή για λίγο νερό που δεν έβρισκε πουθενά, του γύρισε την πλάτη και έσπασε μετά την πήλινη στάμνα, μην πιουν άλλοι και μολυνθούν. Αυτή η εικόνα του ράγισε την καρδιά. Συνειδητοποίησε το λάθος και τον ενθουσιασμό του, για καλύτερη εξέλιξη. ʼμεσα αλλάζει ο εσωτερικός του κόσμος. Επιστρέφει από την Ύδρα στη Ρόδο, με μοναδικό σκοπό και στόχο την μετάνοια. Πήγε στον Σουλτάνο, πετάει τα ρούχα και τα σαρίκια, τους μιλάει για το μεγάλο του λάθος και φεύγει στο ʼγιον Όρος, όπου στην Ιερά μονή Ιβήρων, βρίσκει καταφύγιο, εξομολόγησης και μεταστροφής, γίνεται μοναχός με το όνομα Κων/νος. Πηγαίνει στην Κωνσταντινούπολη στον ʼγιο Γρηγόριο Ε’ - Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, όπου παίρνει την απόφαση για το μαρτύριο. Αγνώριστος από τη νηστεία και τη μοναχική ζωή επιστρέφει στη Ρόδο, ενώ τα καλά μαντάτα έχουν φτάσει και στην Ύδρα. Βλέπουν οι Τούρκοι και το περιβάλλον του σουλτάνου, ότι δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι, ενώ χρησιμοποίησαν θεμιτά και αθέμιτα μέσα και αρχίζει το μαρτύριό του. Φυλάκιση, ξυλοδαρμός, μέχρι τον απαγχονισμό στις 14 Νοεμβρίου το 1800 σε ηλικία 30 ετών. Ο Χριστός νίκησε και κέρδισε ένα Νεομάρτυρα. Οι φυλακές έλαμψαν στη νύχτα από άκτιστο φως. Θαύματα και εμφανίσεις του Νεομάρτυρα Κων/νου παντού! Ενταφιάστηκε στο Νιοχώρι και η μαρμάρινη πλάκα του τάφου του ήταν δωρεά των ναυτικών Υδραίων. Υπερήφανη η μάνα του, ήλθε από την Ύδρα επί Μητροπολίτη Ρόδου Αγαπίου και πήρε τα σεπτά λείψανα του νεομάρτυρα γυιού της υπερήφανη σαν τις μάνες του 1821, για τον γυιο της τον Κωνσταντή. Η Ύδρα τον καθιέρωσε σαν Πολιούχο της. Στη Ρόδο έμεινε η δεξιά Ωλένη του χεριού του. Το 1952 ο μακαριστός μητροπολίτης Ρόδου Σπυρίδωνας ο Συνοδινός μαζί με τον αξέχαστο πρωτοσύγγελό του Αλέξανδρο Θεοδωρακόπουλο, έκαναν ενέργειες στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην ελληνική κυβέρνηση και με βασιλικό διάταγμα ορίστηκε η 14η Νοεμβρίου κάθε χρόνο, εορτή του Πολιούχου της Ρόδου, του Κων/νου του Υδραίου. Είναι αργία σε υπηρεσίες και σχολεία και καταστήματα. Μεγαλοπρεπής λιτανεία ξεκινώντας από τα Εισόδια του Νεοχωρίου καταλήγει στην πλατεία Δημαρχείου, όπου ο μακαριστός δήμαρχος Ρόδου Μιχαήλ Πετρίδης, μετά από προτροπή του αριστοκράτη και ανεπανάληπτου μητροπολίτη Ρόδου Σπυρίδωνα του Συνοδινού, έφτιαξε παρεκκλήσιο μέσα στο δημαρχιακό μέγαρο μοναδικό στον ελληνικό χώρο, στην μνήμη του νεομάρτυρα Κων/νου του Υδραίου. Επί δημαρχίας του ευγενούς και αξιαγάπητου Γιώργου Γιαννόπουλου με πρωτοβουλία δική μου κάναμε από το 1998 εορταστική Μεσονυκτική Θεία Λειτουργία την ημέρα που ξημέρωνε η χάρη του. Ευτυχώς από το 2006 και μέχρι σήμερα διατηρείται αυτό. Ευχαριστίες και δοξολογίες στο Νεομάρτυρα Κων/νο Υδραιο που πότισε με το αίμα του τη ροδίτικη γη, αξίζουν πολλές. Η ευχή του να μας συνοδεύει πάντοτε. Στα χαλεπά αυτά χρόνια που από παντού, τον εκκλησιαστικό, πολιτικό και κοινωνικό βίο, εισπράττουμε πικρία από νέες αντιλήψεις, νέων, άπειρων και επιπόλαιων ταγών, που το μόνο που τους ενδιαφέρει τους περισσότερους είναι η δική τους προβολή, το βόλεμα και η καλοπέραση. Τελικά αυτό που μας απομένει είναι μόνο η χάρη του Θεού και η εμπιστοσύνη μας στο ʼγιο Θέλημά του. Εκείνος από ψηλά να μας παρηγορεί και να μας ενισχύει και για τα χειρότερα που έρχονται.