Ανεξάρτητα από τα αίτια που δημιουργούν μια οικονομική κρίση, τα αποτελέσματα της είναι τα ίδια. Δηλαδή δυστυχία, πείνα, φτωχοποίηση, κατάργηση των ανθρώπινων δικαιωμάτων στην εργασία την υγεία, την κοινωνική ασφάλιση, τον πολιτισμό και όλα τα συνακόλουθα.
Επίσης, απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών, κοινωνική αστάθεια, ψυχική κατάπτωση, απελπισία, απεργίες, απαξίωση των συνδικαλιστικών οργάνων και των συνδικαλιστών. Οι δυνάμεις που ευθύνονται για την οικονομική κρίση και ύφεση, αποσπούν εδάφη και πλουτοπαραγωγικές πηγές. Επιβάλουν επιτροπείες, αποκτούν ελεύθερες οικονομικές ζώνες και απομυζούν την ικμάδα της χώρας που έπεσε στα νύχια τους, είναι δεν είναι ένοχη για την κρίση.
Οι πολιτικές δυνάμεις πολυδιασπασμένες, δεν ενδιαφέρονται για το συμφέρον της κοινωνίας, αλλά για το δικό τους συμφέρον πρώτα απ όλα. Με αποτέλεσμα την βέβαιη απαξίωση τους, καθώς και την απαξίωση των πολιτικών τους κομμάτων και την εξώθηση της κοινωνίας σε φασιστικές ναζιστικές λύσεις.
Αυτή την εξέλιξη, την βλέπουν όλοι. Λαός, κυβέρνηση και αντιπολίτευση. Αλλά δεν μπορούν να την αποτρέψουν γιατί η γνώση δεν σημαίνει αναγκαστικά και αποτροπή της αυτοκαταστροφής.
Το προπατορικό αμάρτημα μιας δημοκρατίας, είναι ο πειθαναγκασμός της να υπογράφει μνημόνια και η υποδούλωση της είναι η τιμωρία της, αφού τα πολιτικά κόμματα είναι πολυδιασπασμένα αφήνοντας ελεύθερο τον χώρο για εκτροπές.
Το πολιτικό προσωπικό, αντί να παραβλέψει για εύλογο χρόνο τις «λεπτές ιδεολογικές» του διαφορές, αντί να εκπαραθυρώσει τα συμφέροντα που εκπροσωπεί και να αρνηθεί να συμπεριφέρεται σαν μαριονέτα τους, εμποδίζει την δημοκρατία που εκπροσωπεί, να διαχειριστεί με ομόνοια την κρίση.
Γιατί τελικά αυτό επιτάσσει το συμφέρον της χώρας που βρέθηκε αντιμέτωπη μιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, δημιουργημένης απ αυτό το ίδιο πολιτικό προσωπικό, με αποτελέσματα.
Να υποστεί η χώρα τις συνέπειες της δράσης των νικητών του (πραγματικού) ή οικονομικού πολέμου και να καρπωθούν υπέρογκα κέρδη και της αδράνειας του νικημένου λαού να ελαχιστοποιήσει τα δυσμενή αποτελέσματα που ο πόλεμος και η κατάληξη του δημιούργησαν.
Αυτές οι συνέπειες στα πλαίσια των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων της εποχής σημαίνουν ωμή καταστολή και διάλυση των κοινωνικών παραγόντων που είναι, το εργατικό κίνημα, οι δομές μιας πραγματικής δημοκρατίας, το φιλειρηνικό κίνημα, και τα κοινωνικά δικαιώματα. Αυτές οι συνέπειες επιτρέπουν την εξέλιξη εκφασισμού της κοινωνίας.
Την εξέλιξη προς τον εκφασισμό υποβοηθούν επίσης, ένα εργατικό κίνημα σε καταστολή, μια διαρκή αφαίρεση εργασιακών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η συνεχής αύξηση του κρατικού αυταρχισμού και η κοινωνική πόλωση και εθνική διαίρεση ενός λαού που βολεύτηκε, απλά, να τηρεί τα δημοκρατικά προσχήματα.
Το οικονομικό κραχ, η κακή κατάσταση των τραπεζών με υπαιτιότητα τους, η ύφεση που αυξάνει κάθε μέρα, η φτώχεια σε πολύ μεγάλα τμήματα του πληθυσμού, ο υπερβολικός πλούτος άλλων τμημάτων πληθυσμού, η μαζική ανεργία και η συλλογική ανασφάλεια, απλώς επισφραγίζουν τον μελλοντικό βέβαιο εκφασισμό και οδηγούν στην ανάληψη (όχι κατάληψη) της εξουσίας από δυνάμεις εθνοσοσιαλιστικές.
Το νέο κράτος που επαγγέλλεται ο εθνικοσοσιαλισμός, υπόσχεται να επιτρέπει στις εργατικές οργανώσεις, αντίθετα, δήθεν, με τους «πολιτικάντηδες», να προωθούν τα συμφέροντα τους υποχρεώνοντας τους εργοδότες να κινηθούν μέσα στα γενικότερα συμφέροντα του έθνους.
Σ αυτό το πλαίσιο το εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα εμφανίζεται σαν αντικόμμα, σαν ομάδα δράσης, σαν στρατιωτικά οργανωμένος μηχανισμός, χωρίς προγράμματα και « δόγματα», πέραν από την βούληση του εθνικού αρχηγού που θα διορθώσει την φαυλότητα των συνδικάτων και των πολιτικών οργανώσεων και θα καταργήσει τους νομικίστικους περιορισμούς της συνταγματικής τάξης. Για να γίνουν όμως αυτά με τη συναίνεση της κοινωνίας πρέπει να υπάρχει και φανερός αντίπαλος που θα αναδείχνει την αποτελεσματικότητα των ομάδων δράσης.
Τέτοιος αντίπαλος μπορεί να είναι ο ξένος, ο βρόμικος, ο απολίτιστος, ο γύφτος, ο Σλάβος, ο διαφορετικού αίματος. Σ όλους αυτούς πρέπει να εφαρμοστεί η βία, ενώ ο πολίτης της χώρας δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Βοηθά επίσης τον εκφασισμό η ένταση της κρίσης εμπιστοσύνης προς τον παλιό πολιτικό κόσμο σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση επειδή οι κρατούντες δεν αντιτάχθηκαν στα σχέδια των νικητών λαών (ή αγορών), να ρυθμίσουν σωστά το πρόβλημα των χρεών.
Τελευταία φάση κοινωνικού εκφασισμού αποτελεί ο εξαναγκασμός των κυβερνήσεων από τις τράπεζες, να υπογράφουν αλλεπάλληλες συμφωνίες οικονομικής και εθνικής υποτέλειας οπότε ανεβαίνει ο εθνικιστικός πυρετός.
Σε συνδυασμό βέβαια, ότι η χώρα κυβερνάται με αναγκαστικούς νόμους, με εντελώς περιορισμένο το κοινοβούλιο. Αν θεωρήσομε ότι τα παραπάνω αναφέρονται στην δημοκρατία της Ελλάδας, δεν θα κάνομε λάθος, παρ ότι αναφέρονται στην πραγματικότητα στην γερμανική δημοκρατία της Βαϊμάρης 1918 έως 1933 και κάθε ομοιότητα δεν οφείλεται σε σύμπτωση.
Μετά από την δημοκρατία αυτή, έγινε η κοινοβουλευτική υποταγή της Γερμανίας στον Χίτλερ. Αν αυτό το πάθημα της δημοκρατίας της Βαϊμάρης που τείνει να συμβεί και στην δημοκρατία της Ελλάδας, είναι για το καλό ή το κακό αυτών των δυο χωρών και ολόκληρης της Ευρώπης, η ιστορία έχει αποφασίσει. Τώρα πρέπει να αποφασίσουν ξανά οι ευρωπαϊκοί λαοί και ιδιαίτερα οι Έλληνες.
ΣΥΝΔΕΣΗ / ΓΙΝΕΤΕ ΣΥΝΔΡΟΜΗΤΗΣ
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
