Οικονομική κρίση και κοινωνικός αποκλεισμός

(η περίπτωση των ανασφαλίστων ατόμων)

Γράφει ο Δημήτρης Ν.Πατσάκης Στις ομιλίες και τις παρεμβάσεις στο Συνέδριο της Εθνικής Σχολής Δημόσιας Υγείας, με θέμα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης στο επίπεδο της Υγείας, επισημάνθηκε από όλους σχεδόν τους συμμετέχοντες, το μείζον θέμα της έλλειψης ασφαλιστικής κάλυψης από εκατοντάδες χιλιάδες μέχρι πρότινος εργαζόμενους κάθε ειδικότητας και εθνικότητας, λόγω της απώλειας της εργασίας τους. Το στοιχείο της σταθερής και διαρκούς καταβολής των αναλογούντων εισφορών από εργοδότες και απασχολούμενους μέχρις της στιγμής της διακοπής της εργασίας και της επακόλουθης λήξης της περιόδου «χάριτος» που εξασφαλίζει το ελάχιστο όριο των ετήσιων ημερών ασφάλισης για ένα επιπλέον έτος, δεν απασχόλησε, καθώς φαίνεται μέχρι στιγμής, όσο θα έπρεπε τους διαμορφωτές της νέας οικονομικής πολιτικής. Διευκρινίζουμε πως το σημείωμα δεν αφορά όσους, τυχαίως ή και τεχνηέντως κάνουν χρήση των Δελτίων «Απορίας», μολονότι άλλα δείχνουν τα πράγματα για αρκετούς από αυτούς, αλλά αυτούς που συνεισφέρουν όταν εργάζονται και φορολογούνται σε ποσοστό του δηλούμενου και συνήθως μη αποκρυβόμενου εισοδήματός τους ή, σε κάθε άλλη περίπτωση όσα ο «νόμος» ορίζει. Η διεθνής εμπειρία έχει αποδείξει πως, η μείωση των απαραίτητων οικονομικών πόρων, σε βαθμό που αγγίζει το ελάχιστο ή και κάτω από το όριο επιβίωσης, έχει σαν πρώτη και σοβαρή συνέπεια την παραμέληση της φροντίδας και προαγωγής της υγείας, τόσο των ιδίων όσο και των εξαρτημένων μελών της οικογένειάς τους. Ήδη, τα μηνύματα από πλήθος υπηρεσιών και φορέων, είναι περισσότερο από ανησυχητικά. Πτώση των εμβολιασμών σε παιδιά, διακοπή απαραίτητων θεραπευτικών ή παρηγορητικών φαρμακευτικών σχημάτων, αναβολή επειγουσών επεμβάσεων ή διαγνωστικών εξετάσεων κ.ο.κ. Το «σκηνικό» είναι εφιαλτικό, όσο δεν υιοθετούνται λύσεις και πολιτικές παρεμβάσεις. Παράλληλα, η αύξηση των συνταξιούχων, λόγω «ωρίμων» δικαιωμάτων ή έναντι του κινδύνου απωλείας της όποιας σύνταξης, με συντάξεις πολύ μικρότερες των υπολογιζόμενων μέχρι πρότινος, εισάγει ένα επιπλέον στοιχείο αυξημένου κινδύνου. Η Κρίση συνιστά μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να δούμε πλέον τα πράγματα με άλλο, πλην ανατρεπτικό, «μάτι». Η «μπάλα» έχει περάσει πλέον στην πλευρά της πολιτικής. Αμ’έπος, αμ’έργον λοιπόν κ.κ. της συμπολίτευσης και της αντιπολίτευσης. Σε περίπτωση που συνεχίζετε την μάχη «χαρακωμάτων», αδιαφορώντας για τα πραγματικά πληττόμενα τμήματα της κοινωνίας, τότε αναμείνατε και τα αποτελέσματα.