Γαλλία - Κορσική, ο βράχος των ανυπότακτων

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχι

Είναι οι "Πάμε γι’ άλλα", ή αλλιώς, η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης. Όλο πάνε γι’ άλλα, κι όμως όλο εδώ γυρίζουν, στο ορμητήριό τους, πλημμυρισμένοι από εικόνες κι αισθήσεις απ' αυτό τον κόσμο "τον μικρό, τον μέγα" του οποίου αποτελούμε μια ελάχιστη λεπτομέρεια.

Η Ισαβέλλα Μπερτράν και ο Κώστας Ζυρίνης μοιράζονται τις εμπειρίες τους από τα δεκάδες ταξίδια τους με παλιούς και νέους φίλους μέσα από χιλιάδες φωτογραφίες απ’ όλο σχεδόν τον πλανήτη. Ανοίγουν κουβέντες αμοιβαίας πληροφόρησης στην υπηρεσία της γνώσης. Είναι κι αυτό ένα ταξίδι. Και μάλιστα με πάρα πολλούς συνταξιδιώτες.

Κάθε εβδομάδα γινόμαστε νοητά συνοδοιπόροι των "Πάμε γι’ άλλα" και περιπλανιόμαστε μέσα και έξω από τα ελληνικά σύνορα.

Γαλλία - Κορσική, ο βράχος των ανυπότακτων



Φόντο σε τρία επίπεδα του μπλε: Του ουρανού, του ορεινού ανάγλυφου και της θάλασσας που την αναδεύει η μανιασμένη προπέλα. Βρίσκομαι πάνω στη νοητή θαλάσσια οριογραμμή που χωρίζει την Ιταλία από τη Γαλλία. Τη Σαρδηνία από την Κορσική, για την ακρίβεια. [...]



[...] Σαρδηνία - Κορσική. Δυο αντικριστοί πολύτιμοι λίθοι με τη δική τους Ιστορία. ʼλλοτε κοινή κι άλλοτε όχι. Ένας πολιτισμός που κόπηκε στα δυο καθώς γεννιόντουσαν τα κράτη. Η διεκδίκηση, η αρπαγή κι ο πόλεμος. Tο δικό μου δικό μου και το δικό σου δικό μου. Μα... Δεν έχει "μα". Σφαγή, θάνατος, υποδούλωση. [...]



[...] Οι Κορσικανοί των ορέων, ανυπότακτοι σαν αετοί, αντιστάθηκαν στους Ρωμαίους εκπολιτιστές περί τα εκατόν πενήντα χρόνια συνεχούς αντάρτικου. Λες και ήταν Ιρλανδοί του Ίρα. Νομίζω όμως ότι τα έχω κάνει κουλουβάχατα διότι μπερδεύω μεταξύ τους εντελώς διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Φταίει ίσως ο βράχος του Μπονιφάτσιο που μου αποδιοργανώνει τη σκέψη. Εννοώ ότι μπαίνουμε στο λιμάνι. [...]



[...] Ένα άγριο, τραχύ ανάγλυφο, ίδιο με την ψυχή των Κορσικανών, όπως μ' αρέσει να τη φαντάζομαι. Πυκνή βλάστηση. ʼνοιξη! Πού να πρωτοσταθείς και τι να πρωτοφωτογραφίσεις; Τα φαράγγια; Τις γρανιτένιες ορεογραμμές; Την εκπληκτική αρχιτεκτονική των χωριών που η κακογουστιά της τουριστικής υπερεκμετάλλευσης δεν κατάφερε (ακόμα) να καταστρέψει; [...]



[...] Και οδηγώντας επισημαίνω πως σε όλες, ή σχεδόν σε όλες, τις οδικές πινακίδες, που σε γλώσσα διπλή, γαλλική και κορσικάνικη, σε κατευθύνουν στον άλφα ή βήτα προορισμό, η γαλλική εκδοχή έχει καλυφτεί με σπρέι από χέρι Κορσικανού αυτονομιστή κι έχει μείνει η Κορσικάνικη. Γουστάρω! [...]



[...] Και κανείς δεν με προσπερνά νεοελληνικά. Κανείς δεν κορνάρει μανιασμένα απαιτώντας να πέσω στο φαράγγι προκειμένου να φτάσει μισό δευτερόλεπτο νωρίτερα στον προορισμό του. Κανείς δεν ορμά πάνω στο κοπάδι των αιγοπροβάτων που διασχίζει την κεντρική οδική αρτηρία. Κανείς δεν διαθέτει ούτε ίχνος απ τη μαγκιά των συνελλήνων μου. Ω, ναι, είμαστε έθνος ανάδελφο! [...]



[...] Μια πινακίδα στα κορσικάνικα, μετά ένα ήρεμο ποτάμι, ένα υπέροχο γεφύρι και, ιδού, η ανεπανάληπτη Σαρτέν. Που συντρίβει την άφρονα προκατάληψή μου ότι, και καλά, ταξίδι σημαίνει μόνο Λατινική Αμερική, Αφρική και Ασία. Δρόμοι και δρομάκια αψιδωτά και πλακόστρωτα που μόνο το καταμεσήμερο τα χαϊδεύει ο ήλιος. [...]



[...] Ένα αντρικό κεφάλι προφίλ, μ’ ένα πανί σφιχτά δεμένο στο μέτωπο κι ένα χοντρό σκουλαρίκι κουρσάρικο. Ένα αντρικό κεφάλι σχεδιασμένο με σπρέι στον τοίχο. Σε πολλούς τοίχους. Και δίπλα η λέξη "LOTTA". Αγώνας. Μου πήρε καιρό να καταλάβω πως είναι η υπογραφή του κορσικάνικου κινήματος γι’ αυτοδιάθεση. [...]

Διαβάστε περισσότερα στο www.zyrinis.gr.
var switchTo5x=true; stLight.options({publisher: "a62b7025-1c15-422d-b317-4315738b6bb8"});