Ο Γιάννης Παρασκευάς “διαβάζει” το μέλλον...

Γράφει ο αρχιτέκτονας μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Η ανάγνωση ενός βιβλίου εμπεριέχει την έκφραση του συγγραφέα αλλά και την καταγραφή του αναγνώστη. Είναι μια ιδιότυπη σχέση με αρχή και τέλος. Έτσι και το βιβλίο με τίτλο «Στο Μέλλον, Μέλλον δεν Υπάρχει» του Γιάννη Παρασκευά, εκδόσεις Λιβάνη ξεκινάει με την διαφορετικότητα της αλήθειας που αντιλαμβάνεται ο καθένας μας τα γεγονότα, με την περιδιάβαση του «ΕΓΩ» για το «ΕΣΥ» για να περάσει στο όνειρο του μέλλοντος. Είναι ένα βαθυστόχαστο πόνημα του γνωστού συγγραφέα το οποίο σε ταξιδεύει στην τοπική κοινωνία του άγχους και της αγωνίας του αύριο μέσα από ανθρώπινες αφηγήσεις των τεσσάρων ηρώων. Δεν μπορώ να το κατατάξω στα μυθιστορήματα αλλά στα κοινωνικά λογοτεχνήματα, τα οποία ξεδιπλώνουν τη ζωή του χωριού και της αστικής διάθεσης για την ανεύρεση της όποιας αλήθειας σύμφωνα με την αντίληψη του αναγνώστη. Έννοιες καθημερινές έρχονται να ταρακουνήσουν την απλότητα κερδίζοντας το ενδιαφέρον. «Μικροί, αδύναμοι, γεμάτοι ανασφάλειες και άγχη, πορευόμαστε σε μία πορεία άγνωστη, καράβια μικρά που βολοδέρνουν στην αντάρα και στον αχό φουρτουνιασμένης θάλασσας». «Όταν είσαι μικρός, την εποχή της εφηβείας, προσπάθησε να βάλλεις γερά θεμέλια και πάνω σε αυτά να χτίσεις το μέλλον σου, οπλίσου με εφόδια για να κατακτήσεις τον κόσμο και στη ζωή να κάνεις πράξη με τα όνειρά σου και τις ελπίδες σου». «Μυστήριο πράγμα ο άνθρωπος, άκρη δεν βγάζεις, εκεί που σου χαμογελά σε φτύνει και σε βρίζει, εκεί που τον χαϊδεύεις και τον προσέχεις σου δαγκώνει το χέρι, εκεί που τον χτυπάς αλύπητα και τον βασανίζεις σου λέει δώσε μου κι άλλες…» «Η γνώση και η εμπειρία δε δανείζονται, τα κατακτά βήμα-βήμα και με πολλή προσπάθεια. Την ιδιότητα του πολίτη δε σου τη χαρίζει κανένας, την κατακτάς μόνος σου» και «Λάθος από λάθος έχει τεράστια διαφορά, όταν κάνουμε ένα λάθος και καταστρέφει κάποιον άλλο επειδή το επιδιώξαμε ή αυτό γίνεται άθελά μας, τότε το βάρος είναι ασήκωτο και οι τύψεις δεν σε αφήνουν να ηρεμήσεις, μετάνιωσες και το ομολογείς» Κουβέντες που μπορούν να επαναπροσδιορίσουν την συμπεριφορά μας για να κοιτάξουμε τον κόσμο με άλλη ματιά. Η νιότη, η διαδρομή, οι σχέσεις, το ερωτικό σκίρτημα, το φευγιό για την πόλη, η πολιτική, η συμμετοχή, η προοπτική και το όνειρο είναι μια ζωτική αλυσίδα αυτοπροσδιορισμού στην εποχή της ετερότητας. Ακόμη και ο Θάνατος αναφέρεται ως γεγονός της ζωής, μέσα από την βουλιμία των επιθυμιών μας και την επαιτεία ελέους και συμπαθείας προς αυτόν, δε μας αφήνει να συμφιλιωθούμε μαζί του και να τον αποδεχτούμε ως σύμφυτο της ύπαρξης, τονίζει ο συγγραφέας. Πράγματι η κερδοφορία και η έπαρση μας είχαν παρασύρει σε ένα ανελέητο νεοπλουτισμό χωρίς πυξίδα και «γήινα» όνειρα. Τρέχαμε στους ρυθμούς των αγορών και του βρώμικου ανταγωνισμού τοποθετώντας τους εαυτούς στους ανικανοποίητους. Η τρέχουσα οικονομική κρίση μπορεί να είναι λόγος για απελπισία, κατάθλιψη, απομόνωση, γκρίνια, απαισιοδοξία (και σίγουρα μπορεί να προκαλέσει όλα αυτά τα συμπτώματα), μπορεί όμως να είναι και μια ευκαιρία για προσωπική αυτοεξέταση και συνολική αναθεώρηση. Μοιάζει η στιγμή να είναι ιδανική για να αναθεωρήσουμε το σύστημα αξιών μας, βάση του οποίου αξιολογούσαμε μέχρι σήμερα τον εαυτό μας και το περιβάλλον μας. Αυτό που τελικά καταφέραμε με το υπάρχον σύστημα αξιών είναι να γεμίσουμε απαισιοδοξία και μιζέρια τα σπίτια μας δουλεύοντας ατελείωτες ώρες, σε ένα αέναο κυνήγι απόκτησης υλικών αγαθών χωρίς όρια. Πώς όμως μπορούμε να είμαστε καλά μέσα σ΄ αυτό το διάχυτο κλίμα κατήφειας, μιζέριας και λύπησης που επικρατεί; Η λύση φαίνεται να είναι η επιστροφή στις ανθρώπινες σχέσεις. Ας ακούσουμε τον συνάνθρωπό μας. Ας συγκεντρωθούμε με φίλους. Ας μιλήσουμε και ας ανοιχτούμε ο ένας στον άλλο. Οι φίλοι είναι ευεργετικοί για την ψυχική μας υγεία. Μας βοηθούν να μειώσουμε τα επίπεδα άγχους, απλά προσφέροντάς μας μια εγκάρδια συνομιλία. Η ζωή δεν έχει μόνο υλικά πράγματα. Να ανακαλύψουμε λίγο παραπάνω τη φύση, να περπατήσουμε, να χρησιμοποιήσουμε το ποδήλατο αντί για το αυτοκίνητο. Να διαλογιστούμε, να ψάξουμε, να προβληματιστούμε. Η ανάγνωση ενός βιβλίου μπορεί να μας δείξει το φως που ζητούμε, ας το δοκιμάσουμε. Ας επαναπροσδιορίσουμε τους στόχους μας από ατομικά ωφελιμιστικούς σε συλλογικά στραμμένους. Η συμμετοχή σε συλλογικές δράσεις μέσα από την γνώση και εθελοντικές δραστηριότητες μειώνει τα συναισθήματα φόβου και άγχους και αυξάνει την αίσθηση ελέγχου και συντροφικότητας. Ας συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε όλοι ταξιδιώτες στο ίδιο «Μέλλον» και έχουμε ανάγκη από αλληλοβοήθεια. Το να ενδιαφερθούμε για τον διπλανό μας, για την επόμενη γενιά, μπορεί να μας προσφέρει ανακούφιση, όχι στην τσέπη αλλά στην ψυχή, κάτι που η μέχρι πρότινος οικονομική μας ευμάρεια δεν κατάφερε να μας προσφέρει. Η κρίση είναι μια ευκαιρία για εσωτερικές και κοινωνικές αλλαγές. Ας την εκμεταλλευτούμε θετικά, με γνώση και διάβασμα… Το συγκεκριμένο βιβλίο προσφέρεται για το «Μέλλον» του καθενός.