Η Αργεντινή θυμάται το πραξικόπημα του 1976

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή στην Αργεντινή για να αποτίσουν φόρο τιμής στα θύματα της δικτατορίας, να δηλώσουν «ποτέ ξανά» ή να απαιτήσουν από τον νέο πάπα τη συνεργασία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας στην αναζήτηση της αλήθειας.

Χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή στην Αργεντινή για να αποτίσουν φόρο τιμής στα θύματα της δικτατορίας, να δηλώσουν «ποτέ ξανά» ή να απαιτήσουν από τον νέο πάπα τη συνεργασία της ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας στην αναζήτηση της αλήθειας.

Στην 37η επέτειο του πραξικοπήματος του 1976, οι διαδηλωτές έκαναν πορεία, ως συνήθως, διαχωρισμένοι στο Μπουένος ʼιρες.

Από την μια, οι μητέρες και οι γιαγιάδες της Πλατείας του Μαΐου και οργανώσεις προσκείμενες στην κεντροαριστερή κυβέρνηση υπό την πρόεδρο Κριστίνα Κίρχνερ και από την άλλη, οργανώσεις κυρίως της άκρας αριστεράς, πιο μαχητικές και επικριτικές.

Στις τάξεις των τελευταίων και η Συλλογικότητα της Θεολογίας της Απελευθέρωσης -ονομασία που παραπέμπει σε ένα ισχυρό εκκλησιαστικό ρεύμα στη Λατινική Αμερική τις δεκαετίες του 1970 και του 1980-, η οποία απαίτησε ο νέος πάπας Φραγκίσκος «να ανοίξει τα αρχεία της εκκλησίας για την διάρκεια της δικτατορίας».

Για τον Αντόνιο Φενόι, μέλος της συλλογικότητας αυτής, η εκκλησία διαθέτει πληροφορίες-κλειδιά και «όταν ο Μπεργκόλιο ήταν πρόεδρος της Επισκοπικής Συνόδου, δεν είχαν βγει στο φως».

«Εάν ήταν διαθέσιμα αυτά τα αρχεία, θα μπορούσαν να συμβάλουν να διαλευκανθούν εγκλήματα της δικτατορίας και να οδηγήσουν σε περισσότερη αλήθεια και δικαιοσύνη».

«Θέλουμε η μνήμη να παραμείνει ζωντανή και να αποτίσουμε φόρο τιμής στα θύματα της δικτατορίας», είπε η Εστέλα δε Καρλότο, επικεφαλής των Γιαγιάδων της Πλατείας του Μαΐου. Κάθε φορά, η επιμονή των πολιτών «να αρνούνται να ξεχάσουν είναι πιο σημαντική».

Η Καρλότο ηγείται μιας οργάνωσης τα μέλη της οποίας είχαν το θάρρος από το 1977 να διαδηλώνουν μπροστά στο προεδρικό μέγαρο στο Μπουένος ʼιρες, στην πλατεία Μαΐου, απαιτώντας νέα για τα παιδιά και τα εγγόνια τους.

Οργανώσεις προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπολογίζουν ότι 30.000 άνθρωποι, υποστηρικτές και χαρακτηρισθέντες συνοδοιπόροι της αντιπολίτευσης «εξαφανίστηκαν» από το 1976 ως το 1983.