Του Χριστοφόρου ανάγνωσμα

Ο Κολοσσός άλωσε τη Δράμα και ο Βασίλης Σκουντής σκιαγραφεί, για λογαριασμό του ΕΣΑΚΕ, το προφίλ ενός παίκτη που βαδίζοντας στα χνάρια του αγίου (του) κουβάλησε τον Κολοσσό από τη μια όχθη στην άλλη! «Ο ʼγιος Χριστόφορος θεωρείται προστάτης των οδηγών και των οδοιπόρων διότι σήκωσε τον Χριστό στα χέρια του και τον πέρασε από τη μια όχθη του ποταμού στην άλλη. Υπ’ αυτήν την σημειολογική έννοια η αποστολή του Κολοσσού στη Δράμα ήταν κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του Στεφανίδη. Ως γνωστόν, η Δράμα αποκαλείται “πόλη των υδάτων” και ο Χριστόφορος δεν έχασε την ευκαιρία να πάρει τους Ροδίτες από το χέρι και να τους βγάλει αβρόχοις ποσίν από το πάρκο των πηγών της Αγίας Βαρβάρας! …Σε μια εποχή κατά την οποία, λόγω των συνθηκών, οι παίκτες λειτουργούν όπως οι παλιοί λεγεωνάριοι και αλλάζουν τις ομάδες εν ριπή οφθαλμού, ο Στεφανίδης αποτελεί υπόδειγμα πίστης και αφοσίωσης: ανατράφηκε στο “εργαστήρι μπάσκετ” του Παλαιού Φαλήρου με το οποίο έπαιξε επί πέντε χρόνια (1999-2004) στην Α2 και εν συνεχεία έλαβε ευμενή προαγωγή στην Α1, αγωνιζόμενες πέντε σεζόν στο Μαρούσι (2004-09 και τέσσερις στην Καβάλα (2009-13), ενώ έπεται η ανάλογη συνέχεια στον Κολοσσό! “Μακάρι να συμβεί κάτι τέτοιο διότι θα σημαίνει ότι θα αντέχω να παίξω μέχρι τα...τριάντα φεύγα μου” αυτοσαρκάζεται ο γεννημένος στις 29 Ιουλίου 1980 πόιντ γκαρντ ο οποίος έχει ύψος 1.84, φέρει ένα ένδοξο μπασκετικό επώνυμο (του “Κούκλου” του Πανελληνίου και της Ολύμπια Μιλάνο, Μίμη Στεφανίδη, με τον οποίο δεν έχει καμία συγγενική σχέση) και έχει μοιράσει τα 15 χρόνια της αξιοπρεπέστατης καριέρας του μόλις σε τέσσερις ομάδες! “Τέτοιες σχέσεις λειτουργούν αμφίδρομα” εξηγεί. “Σε όλες τις ομάδες μου έμεινα για πολύ καιρό διότι δέθηκα μαζί τους και δέθηκαν κι αυτές με εμένα. Είναι αλήθεια ότι εγώ λειτουργώ πολύ με το συναίσθημα κι αυτό άλλοτε κάνει καλό κι άλλοτε γίνεται βλαβερό. Όσοι με εμπιστεύονται ξέρουν καλά ότι δεν είμαι παίκτης του “9” και του “10”, αλλά δεν είμαι κιόλας του “3” ή του “4”! Ξέρουν καλά ότι θα δώσω πάντοτε τον καλύτερο εαυτό μου και θα είμαι εκεί για την ομάδα και για τους συμπαίκτες μου”. Απ’ όλες τις ομάδες της Basket League, ο Κολοσσός έκανε τελευταίος σεφτέ στις νίκες, αλλά έστω και καθυστερημένα βρήκε τα πατήματά του και στέκεται πάλι στα πόδια του. “Κάποια στιγμή θα αντιδρούσαμε και θα παίζαμε το μπάσκετ μας, δεν γινόταν να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο. Είναι πολύ κακή η συνήθεια και η μνήμη της ήττας διότι μπορεί να σε οδηγήσει σε μια κατάσταση μόνιμης ηττοπάθειας και μοιρολατρίας. Αυτό πάθαμε πέρυσι με την Καβάλα, διότι βρεθήκαμε στο 0-7 και ήταν δύσκολο να ανακάμψουμε και να σωθούμε” το φιλοσοφεί ο Στεφανίδης. “Μετά από τόσα χρόνια που βρίσκομαι στα γήπεδα, έχω πεισθεί ότι σε τέτοιες περιπτώσεις είναι καλύτερα να βρίσκεσαι κοντά στο σκορ, παρά να είσαι πάνω. Στη Δράμα χάναμε μέχρι το τελευταίο λεπτό, αλλά δείξαμε ισχυρό χαρακτήρα και όταν αντεπιτεθήκαμε και περάσαμε μπροστά ο ΚΑΟΔ δεν μπόρεσε ν’ αντιδράσει, άλλωστε είχαν στενέψει πολύ τα χρονικά περιθώρια” σχολιάζει ο 33άχρονος γκαρντ. Τόσο ως παίκτης, όσο και ως άνθρωπος είναι χαμηλών τόνων και δεν παρασύρεται, ούτε σηκώνει ψηλά τον αμανέ. “Έχω αυτογνωσία που βεβαίως αποτελεί προϊόν της εμπειρίας μου, αλλά απ’ ό,τι θυμάμαι τον εαυτό μου, ποτέ δεν ξέφυγα. Το πιο σπουδαίο πράγμα στην καριέρα και στη ζωή είναι να ξέρεις τι μπορείς και τι δεν μπορείς να κάνεις. Πρέπει να θέτεις βραχυπρόθεσμους στόχους και σε πρώτη φάση προτού τα βάλεις με τους αντιπάλους σου, οφείλεις να νικήσεις τον εαυτό σου! Από τη στιγμή που δεν είμαστε όλοι Λεμπρόν Τζέιμς, Διαμαντίδηδες, Σπανούληδες κοκ, πρέπει να παραμένουμε γήινοι και να προσπαθούμε να γίνουμε οι πρωταθλητές του εαυτού μας”! Αυτό το περί γήινων χαρακτήρων ο Χριστόφορος το λέει, το εννοεί και το τεκμηριώνει κιόλας, με την εξέλιξη των ινδαλμάτων του: “Όταν ήμουν μικρός κι άρχισα να παίζω μπάσκετ, στο ΝΒΑ άκμαζαν οι Σικάγο Μπουλς κι εμένα μου άρεσε πολύ ο Πίπεν. Ευτυχώς συνειδητοποίησα πολύ γρήγορα την πραγματικότητα και βρήκα ένα πολύ πιο προσεγγίσιμο ίνδαλμα στο πρόσωπο του πόιντ γκαρντ της Γιουγκοπλάστικα, Ζόραν Σρετένοβιτς”.