Eνσυναίσθηση: το κλειδί στις ανθρώπινες σχέσεις

Eνσυναίσθηση:  το κλειδί στις  ανθρώπινες σχέσεις

Eνσυναίσθηση: το κλειδί στις ανθρώπινες σχέσεις

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 618 ΦΟΡΕΣ

Γράφει η Μαρία Καρίκη Ψυχολόγος Πολλές φορές αναρωτιόμαστε τι κάνει μια σχέση «πετυχημένη» και μακροχρόνια. Ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που εδραιώνουν και εξελίσσουν μια σχέση και ποια εκείνα που την ισοπεδώνουν. Οι φίλοι, οι σύντροφοι, οι συνεργάτες, οι συγγενείς πάντα θα είναι διαφορετικοί μεταξύ τους και πάντα θα έχουν διαφωνίες. Το ζητούμενο είναι πώς τις προσπερνάνε ή πώς τις αξιοποιούν προς το καλύτερο και για τα δύο μέλη. Η ενσυναίσθηση αποτελεί έναν σημαντικό παράγοντα κατανόησης του άλλου προσώπου. Η ικανότητα ή δεξιότητα να «μπαίνουμε» στη θέση του άλλου μας βοηθάει να ερμηνεύσουμε βαθύτερα και πιο ολοκληρωμένα τις σκέψεις, τις αντιδράσεις και τις συμπεριφορές του. Η κατανόηση προϋποθέτει την αλλαγή της δικής μας οπτικής και την αναζήτηση μιας εναλλακτικής, ακόμα και αν δεν συμφωνούμε με αυτή. Μπορούμε άραγε εύκολα να ακούσουμε και να καταλάβουμε μια συμπεριφορά με την οποία δεν συμφωνούμε; Πρόκειται για μια πρόκληση, καθώς θα πρέπει κανείς να υπερβεί τη δική του κοσμοθεωρία και να προσεγγίσει την πραγματικότητα μέσα από τα μάτια ενός άλλου. Η αλήθεια είναι πώς δεν έχουμε εκπαιδευτεί για αυτό. Μας έχουν μάθει να ψάχνουμε διακαώς ποιος έχει δίκιο και ποιος έχει άδικο. Ποιος φταίει και ποιος θα πρέπει να «κατηγορηθεί» και να «καταδικαστεί». Στην ενσυναίσθηση δεν υπάρχει τόση αγωνία και τόση εστίαση στο ποιος έχει δίκιο, αλλά στους παράγοντες εκείνους που «κρύβονται» πίσω από μια λέξη, μια πράξη. Δεν είναι τόσο το τι ακριβώς λέει κάποιος, αλλά γιατί το λέει. Ποιοι είναι οι λόγοι που τον κάνουν να πιστεύει ότι αυτό που κάνει ή λέει είναι το «σωστό»; Υπάρχουν κάποια στοιχεία στην προσωπική του ιστορία που έχουν συμβάλλει σε αυτό που βλέπουμε μπροστά μας; Αυτό σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουμε τον άνθρωπο έξω από την ιστορία του, προσπαθώντας να του βάλουμε απεγνωσμένα και αβίαστα μια ετικέτα, μια «ταμπέλα», αλλά τον «διαβάζουμε» μέσα από τα συμφραζόμενα, μέσα από την προσωπική του διαδρομή. Συχνά ξεχνάμε ότι οι πεποιθήσεις, οι στάσεις, οι αντιλήψεις μας, η «λογική» μας είναι αποτέλεσμα περιβαλλοντικών παραγόντων σε μεγάλο βαθμό και νομίζουμε πως όλοι θα πρέπει να μοιραζόμαστε την ίδια ματιά πάνω στα πράγματα. Θεωρούμε, δηλαδή, αυθαίρετα τη δική μας λογική ως την κοινή προσέγγιση και εκπλησσόμαστε που κάποιος άλλος έχει μια αντίληψη τέτοια που τη χαρακτηρίζουμε «παράλογη». Ίσως αν σταματούσαμε να θεωρούμε κάποια πράγματα αυτονόητα ή δεδομένα ως προς τα γνωσιακά μας σχήματα, ίσως τότε να μην ταραζόμασταν κάθε φορά που κάποιος έχει να πει κάτι διαφορετικό από αυτό που λέμε εμείς. Για να το καταφέρουμε αυτό οφείλουμε πρώτα από όλα να ακούμε. Όμως, πραγματικά να ακούμε, χωρίς να βιαζόμαστε να κρίνουμε ή να επικρίνουμε. Πίσω από τις λέξεις και τις αναφορές, μπορείτε να «αποκωδικοποιήσετε» τις αξίες, τις αντιλήψεις, τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τα βιώματα ενός ανθρώπου; Αν ναι, τότε αυτή η σχέση θα αντέξει τους κραδασμούς. Αν όχι, τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βιώσει το άτομο ματαίωση, αλλά και θυμό, γιατί το άλλο μέλος της σχέσης «παραλογίζεται» ή δεν «αντιλαμβάνεται τι είναι σωστό». Δεν είναι καθόλου εύκολη διαδικασία το να κάνεις πολλαπλές αναγνώσεις των αφηγήσεων του άλλου προσώπου. Συνήθως ψάχνουμε για μια συγκεκριμένη ερμηνεία και πιανόμαστε από αυτή. Δεν αφήνουμε το περιθώριο για εναλλακτικές ερμηνείες. Χρειάζεται υπέρβαση της δικής μας «στενής» ή συγκεκριμένης θεώρησης και προσπάθεια να «πάμε» στην άλλη μεριά, χωρίς απαραίτητα να συμφωνήσουμε με αυτή. Δεν μπορεί να φανταστεί κανείς πόσο μπορούμε να «κερδίσουμε» τον άλλο, αν του δείξουμε ότι παρόλο που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε αυτά που λέει ή κάνει, καταβάλλουμε προσπάθεια να τον κατανοήσουμε και του το δείχνουμε αυτό. Μια τέτοια συμπεριφορά «μαλακώνει» το άλλο πρόσωπο και το κάνει ίσως και πιο διαλλακτικό. Ας μην ξεχνάμε ότι στην ουσία όλοι αυτό ψάχνουμε: κάποιον να μας καταλάβει! Αν το βρούμε σε κάποιον, νιώθουμε ανακούφιση, νιώθουμε ευγνωμοσύνη, αλλά και πιο ήρεμοι. Ακόμα και μόνο το γεγονός ότι μπήκε κάποιος στη διαδικασία να δει τα πράγματα από τη δική μας μεριά, μας κάνει να τον εκτιμήσουμε και να τον αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο, κι ας μην τον πείσουμε για τη δική μας «αλήθεια». Αισθανόμαστε ίσως, τότε, λιγότερο μόνοι…

Διαβάστε ακόμη

Τι πρέπει να κάνουμε για να λυτρωθεί η χώρα από το βάρος της ακριβής ενέργειας;

Γιάννης Παρασκευάς: ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ= ΜΝΗΜΕΣ και ΔΙΔΑΧΕΣ

Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Δημήτρης Προκοπίου: Η σημασία του περιβάλλοντος στον τουρισμό

Κώστας Φάλαγγας: Οι «αθόρυβοι» δείκτες: τα KPIs που ξεχωρίζουν την ώριμη ξενοδοχειακή διοίκηση

Χρήστος Γιαννούτσος: Να συσταθεί υπουργείο «Made in Greece» για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

Αγαπητός Ξάνθης: Λίγες σκέψεις από τα συμπεράσματα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα νησιά μας

Θάνος Ζέλκας: Τα ιδανικά στον καθρέφτη του χρόνου