ΟΤΕ: Καλπασμός προς το ζενίθ και πτώση στα Τάρταρα

Με την ψήφιση του νόμου 1049 του 49 “που ως προαπαιτούμενο” ξεκλείδωσε τον κορβανά για τη χρηματοδότηση, με πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ και με τα μπάζα των τεσσάρων μητρικών εταιριών, στήθηκε τότε ο ΟΤΕ και στελεχώθηκε εκ των ενόντων.

Με την ψήφιση του νόμου 1049 του 49 “που ως προαπαιτούμενο” ξεκλείδωσε τον κορβανά για τη χρηματοδότηση, με πόρους του Σχεδίου Μάρσαλ και με τα μπάζα των τεσσάρων μητρικών εταιριών, στήθηκε τότε ο ΟΤΕ και στελεχώθηκε εκ των ενόντων. Εταιρική του σύνδεση μια μετοχή ανήκουσα στο κράτος και αναπαλλοτρίωτη σε καθεστώς ανώνυμης, για σχετική ευελιξία. Πρώτη και μεγάλη προσφορά, ότι ξαναζωντάνεψε τις επικοινωνίες σε χρόνο αστραπή, καθώς η χώρα έβγαινε απ’ την εμφύλια ντροπή, καθημαγμένη. Κι ήρθανε τα ερτζιανά στα 1954 και σηματοδοτήσανε τον εκσυγχρονισμό, που κορυφώθηκε με τα ψηφιακά γύρω στα 1990, τις οπτικές αργότερα κι εσχάτως με την Cosmote καθώς για να στηρίξουν νεόκοπους επενδυτές “πράσινοι και γαλάζιοι κυβερνώντες” κράτησαν τον ΟΤΕ εκτός και κάποιοι θησαυρίζανε με τις υποδομές του, επί σειράν πολλών ετών! Αρνητική παράμετρος το κλίρινγκ στις προμήθειες “με χώρες που μετείχαν του τότε υπαρκτού” που μας φόρτωναν υλικά μέχρι και επικίνδυνα και παίρνανε οπωρικά ανάλογης ποιότητας κι έτσι αποδεσμεύαμε και ικανό συνάλλαγμα για να διασφαλίζουμε το εθνικό ποτό μας! Όμως αν εξαιρέσουμε αυτές τις παραμέτρους, τις όντως ανασταλτικές, πορεύτηκε αυτόνομα το δρόμο της προόδου, με σεβασμό στην τήρηση ενός κανονισμού που συν τοις άλλοις όριζε την πρόσληψη προσωπικού με αξιοκρατία. Μοναδική εξαίρεση οι λιγοστοί εργάτες που είχαν το “προνόμιο” αφού τους ξεζουμίζανε να τους εντάσσουν τελικά στο μόνιμο προσωπικό ως εργατοτεχνίτες. Κι ήρθε ο Δασυλάκος επί εφταετίας, να κάμνει τα ρουσφέτια του με πρόσληψη φυλάκων, θυρωρών, νυχτοφυλάκων, δίχως να βάλει χέρι στη λοιπή επετηρίδα. Κι έφυγαν οι επίορκοι και ήρθανε οι “έντιμοι κι άρχισαν να νερώνουν το κρασί της αξιοκρατίας με τακτοποίηση στα μουλωχτά, πράσινων και γαλάζιιψν, κλακαδόρων. Μέχρι που κατακτήσαμε την έργω συνδιοίκηση οι εργατοπατέρες και φτάσαμε κάποια στιγμή σε μιαν απόφαση ντροπή! Πρόκειται για την από 29-07-86 με αριθμό 412.2 της διευθύνσεως προσωπικού, που ανατρέπει και νοθεύει προβλέψεις του κανονισμού, που άντεξαν αλώβητες κοντά σαράντα χρόνια. Έτσι ογδόντα σύντροφοι, δίχως προσόντα οι πολλοί, κάλυψαν εν μιά νυχτί πλήθος ειδικοτήτων κι άνοιξε η κερκόπορτα, που έφερε την παρακμή. Κι όρμησαν τα αρπακτικά, με σύμπραξη και αρκετών, εντός τειχών Νενέκων, που με την πλήρη ανοχή στα όρια της συνδρομής μιας χούφτας συνδικαλιστών, ξεσκίσανε τις σάρκες του και τα ιμάτιά του και τα διασκορπίσανε έναντι πινακίου κι έμειναν στα αζήτητα ατελείωτα κιβώτια παλιάς τεχνολογίας που τα ξεφορτωθήκανε ημέτεροι προμηθευτές και τα μοσχοπληρώσανε οι φίλοι διοικούντες. Παράδειγμα ενδεικτικό της κακοδιαχείρισης και της κακοδιοίκησης είναι επίσης ότι: Στα 1987 για να σκοτώσουν τον ΟΤΕ ελεύθερο χειριστριών, καθώς απαξιώνονταν απ’ την τεχνολογία, αντί μετάταξής τους “που ήταν το ζητούμενο” επέλεξαν την έξοδο για νεαρές γυναίκες με δόλωμα πενταετή πλασματική θητεία, δίχως να προβληματιστούν για τη ζημιά του ΤΑΠ-ΟΤΕ που ήδη τότε έμπαινε σε φθίνουσα πορεία. Υ.Γ. Το παρόν σημείωμα, επέχει θέσιν μνημοσύνου του πάλαι κραταιού ΟΤΕ και το αφιερώνω σ’ αυτούς που με τις πράξεις και με τις παραλείψεις τους συνήργησαν στην παρακμή και στην εκχώρησή του. * Του Λάζαρου Μαυρουδή