Γιορτάζοντας οι ανίκανοι και δοσίλογοι ελληνόφωνοι πολιτικοί την 25η Μαρτίου

Rodiaki NewsRoom

Αδυνατεί η λογική να εξηγήσει και να βγάλει τα συμπεράσματά της για να βρει πώς μία μάζα λαϊκών, φτωχών και ξυπόλυτων Ελλήνων το 1821, μπόρεσαν να οδηγήσουν ένα ολόκληρο γένος μέσα από την ελεύθερη σκέψη, βούληση, ελπίδα στην εθνική παλιγγενεσία.

Τετρακόσια ολόκληρα χρόνια φριχτής σκλαβιάς και απόλυτου σκοταδισμού κι όμως ο ρακένδυτος ραγιάς δεν ξέχασε τη γλώσσα του μέσα από το κρυφό σχολειό και τα λειτουργικά βιβλία της εκκλησίας δεν ξέχασε την πίστη του στον Έναν και Τριαδικό Θεό, αυτόν που γνώρισε από τον Παύλο μέσα από το βωμό που ήταν αφιερωμένος στον άγνωστο Θεό, αλλά γενικά δεν ξέχασε την ίδια του την παράδοση, την ίδια του την ταυτότητα, τον ίδιο του τον προορισμό, κάνοντας πράξη το ίδιο το λαϊκό άσμα από την παράδοσή του:

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, δεν την σκιάζει φοβέρα καμιά, μόνο λίγο κι ενώ ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά». Άραγε ο φόβος δεν υπήρχε εκείνη την εποχή; Η τυραννία της υποδούλωσης, η φτώχεια, η κακουχία και ο φόβος του θανάτου; Τί ήταν αυτό που ανέδειξε τους αξιολύπητους ραγιάδες σε ήρωες; Ποιά δύναμη αναπτέρωνε τα στήθη τους και ορμούσαν δίνοντας ακόμα και τη ζωή τους στη μάχη κατά της αδικίας, της υποδούλωσης και κατάχρησης της ελευθερίας του γένους των Ελλήνων;

Μα ακριβώς τη διαφορά από λαό σε λαό και την αιτία των ανδραγαθημάτων τους την κάνουν οι ίδιοι άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεό και στα ιδανικά τους και είναι έτοιμοι να πεθάνουν γι’ αυτά και να βροντοφωνάξουν χωρίς μιζέρια, με φοβό για το θάνατο, αλλά με ελπίδα γι’ αυτό το οποίο θα γεννηθεί μετά απ’ αυτούς, “Ελευθερία ή θάνατος”.

Μέσα απ’ αυτές τις δύο λέξεις εναρμονίζεται η καρδιά μας με την καρδιά των ηρώων, του γένους, της πατρίδας μας, με την πίστη και τα ιδανικά της παραδόσεώς μας, όπως μας την παρέδωσαν όλοι αυτοί οι ξυπόλυτοι μα προπάντων υπερήφανοι Έλληνες πρόγονοί μας και παρέδωσαν το γένος στην ελευθερία και αναγέννησή του μέσα από τον εξευτελισμό, τα βασανιστήρια ακόμη και το θάνατο, διότι θέλησαν να πεθάνουν ανεξάρτητοι, ελεύθεροι κι ας ήταν πολιορκημένοι.

Είχαν πυγμή και τσαγανό να αντισταθούν σε μία πανίσχυση αυτοκρατορία την οθωμανική, δεν έδεσαν τα μάτια, δε στρουθοκαμήλισαν κι ούτε για μια στιγμή μέσα από καταιγιστικά και δυσμενή γεγονότα της εποχής δε λιποψύχησαν. Είχαν πίστη στα ιδανικά, στον εαυτό τους μα προπάντων είχαν πίστη να γονατίζουν μπροστά στην εικόνα του Θεού και της Παναγιάς, ακουμπώντας απάνω τους και με θέρμη να διαβεβαιώνουν όπως ο Γέρος του Μοριά, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: ο Θεός έβαλε την υπογραφή του για την ελευθερία της Ελλάδος και δεν την παίρνει πίσω».

Έτσι λοιπόν, συνέχιζαν αντικρούοντας λιπόψυχους και συμφεροντολόγους, συνθηκολόγους και βολεμένους ελληνόφωνους προεστούς και κάποιους κληρικούς εκείνης της εποχής, αλλά και μεγάλες δυνάμεις που δεν ήθελαν με κανένα τρόπο να διαταραχθεί η αυτοκρατορία τους και να αναδειχθούν νεκροί λαοί όπως οι Έλληνες, μια και είχαν πλέον ξεχαστεί μέσα στην σκλαβιά και το φόβο της τουρκοκρατίας. Βρέθηκαν όμως μέσα απ’ όλες τις δυσκολίες εκείνοι οι λαϊκοί, οι προεστοί και κληρικοί που μπόρεσαν να σηκώσουν στους ώμους τους όλο το βάρος της ελευθερίας της πατρίδος. Και πραγματικά δεν ήταν λίγοι εκείνοι που δε μιλούσαν μόνο ελληνικά, αλλά αισθάνονταν, σκέπτονταν, πολεμούσαν και επέμεναν ως Έλληνες. Αυτά για εκείνη την εποχή...

Ομως, το ίδιο αδυνατεί η κοινή λογική να επεξεργαστεί κι όλα αυτά τα γεγονότα, τα οποία συμβαίνουν σε αυτό το γένος μετά από διακόσια χρόνια, εξέγερσης σήμερα. Και σήμερα η πατρίδα μας περνά δύσκολες ώρες. Αγωνιούμε ως λαός μπροστά στην σκληρότητα κάποιων εγωκεντρικών δυνάμεων που θέλουν και πάλι να ανατρέψουν καθετί επαναστατικό, κοινωνικό και ωφέλιμο για το λαό μας.

Αγωνιούμε όμως και για κάποιους ελληνόφωνους που λειτουργούν ως ανδρείκελα των παραπάνω εγωκεντρικών δυνάμεων, επαναπαύονται, παραμένουν στη βολή τους και περιμένουν, εξουσιάζοντας ως μικροί δικτατορίσκοι και φερέφωνά τους να γίνουν προσιτοί, αρεστοί σε αυτούς τους άθλιους εκμεταλλευτές της ίδιας τους της πατρίδας κι όχι στους ίδιους τους Έλληνες. Αυτή είναι η μεγάλη μας πληγή κι αυτό είναι η αιτία όλων αυτών των δεινών που περνάμε για μια ακόμη φορά ως πολιορκημένοι, αλλά όχι ελεύθεροι.

Από αυτούς τους άθλιους ηγετίσκους, τους τυχάρπαστους εθνοκτόνους, προδότες, και εφιάλτες πολιτικούς όλων των αποχρώσεων της πατρίδας μας λείπει η πίστη προς το Θεό, το τσαγανό, αλλά και το ελληνικό στοιχείο από πάνω τους για να μπορέσουν να αντισταθούν όπως οι ήρωες του ‘21. Είναι ανίσχυροι να σταθούν μόνοι τους στα πόδια τους, να ελπίσουν και να πάρουν ελληνικές αποφάσεις κατά των δυνάμεων που επιβουλεύονται την πατρίδα μας, αλλά και την περιουσία αυτής, διότι μέσα από τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων έχουν ενστερνιστεί το βόλεμα που τους παρέχει η προτεσταντική ηθική των μεγάλων δυνάμεων που είναι τα αφεντικά τους.

Ο κόσμος, οι πολιτικοί ειδικά, στρέφοντια γύρω από το εγώ τους, απομονώνονται και ξεχνούν καθετί συλλογικό, εποικοδομητικό, αγαπητικό που θα τους κάνει να υπερασπιστούν πίστη και πατρίδα. Μα τι λέμε τώρα, αφού πίστη τους είναι το χρήμα, το βόλεμα, η καλοπέραση και η πατρίδα τους κάθε υπερδύναμη που τους δίνει ακριβώς αυτό το βόλεμα και την εξουσία. Πώς λοιπόν, να εναντιωθούν σε καθετί ανθελληνικό, σε κάθε πόλεμο ηθικό, ιδεολογικό, κοινωνικό οικονομικό που εξαθλιώνει τον ίδιο τον Έλληνα σήμερα;

Όμως η ελπίδα, αγαπητοί μου συνέλληνες, δε χάθηκε. Οι ήρωες του 1821 την ανασταίνουν και πάλι εμπρός μας. Υπάρχουν εκείνοι οι άνθρωποι όπως εκείνη την εποχή που μπορούν να βρεθούν για να μας πάνε πιο μπροστά. Υπάρχει η μαγιά, ας αντισταθούμε όλοι μαζί για να αναδυθεί προς τα πάνω σε πείσμα όλων αυτών των εθνοπροδοτών, πατριδοκάπηλων πολιτικών. Ας ψάξουμε να τους βρούμε. Αυτοί που με την αρετή τους, την ανδρεία και την πίστη τους στον ίδιο το Θεό, μπορούν να αναστήσουν δίχως φόβο, μιζέρια, αλλά προπάντων δίχως καμιά εξάρτηση από τη νέα τάξη πραγμάτων, τη νεκρωμένη Ελλάδα μας.

Το μέλλον του γένους μας εξαρτάται τώρα από τη δική μας συμπεριφορά, από τις δικές μας επιλογές, μακριά από ανθέλληνες, ελληνόφωνους ανίκανους δοσίλογους και άπιστους σημερινούς πολιτικούς που θα γιορτάσουν και φέτος με τυμπανοκρουσίες και χωρίς αιδώ τη μεγάλη μέρα «της 25ης του Μαρτιού». Είναι άραγε υπερήφανοι; Ντροπή τους...

Γράφει ο π. Παΐσιος Φαρμακίδης
ε.φ. Ι.Ν. Αγ. Αποστόλων Ρόδου