Η Δημόσια Βιβλιοθήκη της Ρόδου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θανάσης Καραναστάσης

Μια διόρθωση κατ’ αρχάς: Στους “Αντίλαλους” της “Ροδιακής” (Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου), σε σχετικό σχόλιο, η Βιβλιοθήκη της Ρόδου αναφέρεται από αβλεψία μάλλον, ως Δημοτική. Δεν είναι Δημοτική, είναι Δημόσια. Το ουσιώδες ωστόσο είναι ποια θα είναι η τύχη της από εδώ και πέρα.

Έντονη ανησυχία για το θέμα αυτό εκφράζουν τελευταία, δημόσια, διάφοροι συμπολίτες μας.
Διότι υπάρχει έλλειψη του αναγκαίου προσωπικού για τη λειτουργία της και διότι σύντομα η Βιβλιοθήκη θα στερηθεί τις υπηρεσίες του σημερινού διευθυντή της.
Ο Αντώνης Αγγελής βγαίνει από μέρα σε μέρα στη σύνταξη.
Αυτή κυρίως θα είναι η μεγάλη απώλεια. Διότι στις προσπάθειες, τον μόχθο και την αφοσίωση αυτού του ανθρώπου η Βιβλιοθήκη κατάφερε να λειτουργεί έως σήμερα.
Οι οικονομικοί πόροι ήταν πάντα ανεπαρκείς, η έλλειψη προσωπικού διαρκής.

Παρ’ όλα αυτά, το δημιουργικό πείσμα του Αντώνη Αγγελή κατάφερε να αποκτήσει η Δημόσια Βιβλιοθήκη πλήρες αρχείο του τοπικού και περιοδικού Τύπου.
Κατάφερε να μεγαλώσει το περιεχόμενό της με πολλές και σημαντικές εκδόσεις.
Ο ίδιος προχώρησε στην ψηφιοποίηση του τοπικού Τύπου, η οποία θα ολοκληρωθεί έως το Πάσχα του 2020. Αυτός επίσης δημιούργησε την Κινητή Βιβλιοθήκη που μετέφερε τη γνώση στην ύπαιθρο της Ρόδου και σ’ άλλα νησιά, αν δεν κάνω λάθος.
Δυστυχώς, για τους λόγους που προανέφερα, η Κινητή Βιβλιοθήκη δεν λειτουργεί πλέον.

Στις κατά καιρούς δημοσιεύσεις του Αντώνη Αγγελή πληροφορηθήκαμε άγνωστα στους παλιούς ντοκουμένατα της τοπικής μας Ιστορίας.
Η Δημόσια Βιβλιοθήκη στεγάζει έναν τεράστιο πλούτο από τον γραπτό μας πολιτισμό. Από αυτόν αντλούν γνώση μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί.
Με αυτόν κάνουν δουλειά διάφοροι επιστήμονες και ερευνητές, Έλληνες και ξένοι.
Αμφιβάλλω, αν οι αρμόδιοι του υπουργείου Παιδείας έχουν ιδέα για τον πλούτο αλλά και τις ανάγκες της Βιβλιοθήκης μας.

Ούτε είμαι βέβαιος, αν οι τοπικές αρχές, οι προηγούμενες και οι τωρινές, έδειξαν ποτέ ενδιαφέρον ή ξέρουν καν πού βρίσκεται αυτό το ίδρυμα. Ο Αντώνης Αγγελής, φεύγοντας, αφήνει πίσω του μια πολυτιμότατη κληρονομιά. Ο επόμενος διευθυντής, όποιος κι αν είναι, θα μάθει πολλά αν ζητήσει να τον συμβουλευτεί κι αν στηριχθεί στη σωρευμένη πείρα του.