Η ευαισθησία: απολογείται, τον μοιρολογεί και τον αναπαύει...
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 586 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο
Στάθης Φαρμακίδης
Η ευαισθησία.
Είναι, η ευαισθησία.
Είναι, η διαρκής ευαισθησία.
Αυτή είναι που κάνει τη διαφορά και διακρίνει τον άνθρωπο. Ξεχωρίζει, στον άνθρωπο. Αναδεικνύει, έναν άνθρωπο. Η ευαισθησία! Στις αξίες, στα ιδανικά.
Στη συμπεριφορά. Απ’ τα πιο απλά, καθημερινά και συνηθισμένα μέχρι τα πιο δύσκολα, τα σύνθετα και πολύπλοκα. Η ευαισθησία στο διαφορετικό, στο ιδιαίτερο, στο νεαρό, στο ισχνό, στο αδύναμο, στο καταπονημένο, στο πρόσφατα ηττημένο.
Αυτή θα σε οδηγήσει να θαυμάσεις ένα ωραίο, ανθισμένο λουλούδι. Να το χαϊδέψεις τρυφερά και να το μυρίσεις. Να μην το κόψεις…
Αυτή θα σε καλέσει να ταΐσεις ένα αδέσποτο σκυλί που σωριάζεται τρομαγμένο μπροστά στα σκαλιά της πολυκατοικίας σου. Να μην το κλωτσήσεις…
Αυτή θα σε παροτρύνει να παραχωρήσεις τη θέση σου στο λεωφορείο στη γιαγιά με το μπαστουνάκι, που μόλις ανέβηκε. Να μην την παραβλέψεις…
Αυτή θα σε προσκαλέσει, να επισκεφθείς στο σπίτι τον φίλο σου που αρρώστησε, να συμπαρασταθείς στο νοσοκομείο τον συγγενή σου που εγχειρίσθηκε, να παρηγορήσεις στο νεκροταφείο τον γείτονα σου που θρηνεί το χαμό του αδερφού του. Να μην τους προσπεράσεις…
Η ευαισθησία! Στην απόλυση, στην ασχήμια, στο άδικο, στην ανέχεια, στην απατεωνιά, στην απανθρωπιά, στην εκμετάλλευση, στη διαπλοκή, στη δωροδοκία και στα κυκλώματα. Η ευαισθησία!
Αυτή σε κατευνάζει, με πρωτοβουλίες και δράσεις που αναλαμβάνεις άμεσα ή έμμεσα για να την ικανοποιήσεις. Αυτή σε ηρεμεί όταν το αποτέλεσμα της δράσης σου ξεπεράσει τον πήχη της. Ω, ναι, τι ευτυχία που νιώθεις όταν συμβάλεις σε ένα χαμόγελο προσώπου, όταν απαλύνεις τον πόνο συνανθρώπου, όταν δίνεις χωρίς να στο ζητήσουν, όταν αισθανθείς χωρίς να σου μιλήσουν.
Στην ευαισθησία το οφείλεις. Δόξασε το θείο, που στην πρόσφερε έμφυτη. Φίλησε τα χέρια των γονιών, που στην εμφύσησαν. Υποκλίσου στο δάσκαλο, που στην ενέπνευσε, στον καθηγητή που την ισχυροποίησε.
Άλλοτε πάλι, είναι αυτή που σου διεγείρει ακραία αισθήματα, ένστικτα. Αλλά, ως απομακρυσμένος θεατής έχεις «δεμένα χέρια», είσαι ανήμπορος να δράσεις. Είναι όμως πάντα εκεί, σε τσιγκλάει. Ψάχνει τρόπο να ικανοποιηθεί, όπως-όπως!
Σε προκαλεί σε αντίδραση. Με όποιο τρόπο. Αλλά αντίδραση!
Στενάζει, στην προσβολή, στην απαξίωση, στην υποτίμηση, στην ανηθικότητα.
Αναστενάζει, στον ρουφιάνο του αφεντικού, στον αυλικό του υπουργού, στον γλοιώδη τοκογλύφο, στον εργολάβο της εξουσίας, στον εκμεταλλευτή της συγκυρίας.
Εκρήγνυται, με τον επίορκο δικαστικό, με το «φακελάκι» στο γιατρό, με το «γρηγορόσημο» στο λειτουργό και με το «ματωμένο» τραπεζικό λογαριασμό…
Στον βιασμό, στην ψυχολογική και σωματική βία, κλονίζεται!
Στην εμπορία ναρκωτικών, τη σωματεμπορία και την παιδεραστία, συγκλονίζεται!!
Στο ένστολο λευκό γόνατο που συνθλίβει και δολοφονεί επιδεικτικά τον παραδομένο μαύρο λαιμό, φρικιάζει. Δεν μπορεί να αναπνεύσει!
Παίρνει τους δρόμους, ανάβει φωτιές, λυγίζει τα σίδερα, φωτίζει το σκότος. Ανασηκώνει το βλέμμα και τα χέρια προς τον ουρανό, εν τέλει δακρύζει. Δακρύζει, δακρύζει.
Φτερουγίζει πεταλούδα στην ψυχή του, απολογείται, τον μοιρολογεί και τον αναπαύει…
Ακολουθήστε τη Ροδιακή στο Google News
