Ο Αυγουστίνος μας

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Κυριάκος Χονδρός
chondros.kyr@gmail.com

Το μεσημέρι της περασμένης Τετάρτης 24.6.2020, αποχαιρετίσαμε τον Αυγουστίνου Τσιριμώκου, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Βασιλείου στα Κρητικά της Ρόδου, αφού ήρθε προηγουμένως η οδυνηρή είδηση του θανάτου του από τη γυναίκα του Αναστασία. Είχε εισαχθεί προηγουμένως στο νοσοκομείο, για θεραπεία, από σοβαρά προβλήματα υγείας, αλλά δεν άντεξε και άφησε την τελευταία του πνοή.

Για κάποιον που συνεργάστηκε για δεκαετίες μαζί του στο ίδιο γραφείο, που τον γνώρισε αρκετά καλά, γράφει τούτα τα δυο λόγια, ως ελάχιστο αφιέρωμα, εκφράζοντας συγχρόνως βαθύτατη λύπη για την απώλεια αυτού του σπουδαίου ανθρώπου, γενναιόδωρου, χιουμορίστα, εργάτη του Λόγου και του Θεάτρου, της μετάφρασης και κυρίως της ανθρωπιάς.

Η δημοσιογραφική του πορεία συνδέθηκε με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και υπηρέτησε θεσμούς με εντιμότητα, εργατικότητα και υπευθυνότητα. Συνεργάστηκε με δημάρχους και με άλλους υψηλόβαθμους του Δήμου Ρόδου, προκειμένου να ενημερώνει τα τοπικά μέσα ενημέρωσης και ακόμα να συντάσσει διάφορα κείμενα.

Τυχερός ο Δήμος που είχε ένα τέτοιο σημαντικό στέλεχος.

Έσβησε στο φιλόξενο τόπο που αγάπησε, χωρίς να υποψιάζεται το τόσο γρήγορο τέλος του.
Έσβησε η φωνή και το πνεύμα του ποιητή. Γιατί ο Αυγουστίνος ήταν ένας ποιητής, χωρίς ποτέ να το δηλώνει και χωρίς ποτέ να επιτρέπει σε άλλους να το αντιληφθούν.

Αγάπησε το θέατρο, το κείμενο, τη σκηνοθεσία, την ηθοποιία, τη συνεργασία. Ανέπτυξε πρωτοβουλίες και χάραξε ένα δικό του δρόμο, προσωπικό. Δεν του άρεσε το τετριμμένο, η επανάληψη και το εύκολο.
Τον παρακολουθήσαμε να ανεβάζει θεατρικά έργα, με πολύ κόπο, με μεράκι, με φροντίδα για όσους είχαν την τύχη να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις του.

Στον ελεύθερο χρόνο του μετέφραζε κείμενα. Γνώριζε τρεις ξένες γλώσσες και οι μεταφράσεις τους ήταν πολύ προσεχτικές, γιατί ήταν αρκετά σχολαστικός, ώστε να μην προδίδει το αρχικό κείμενο.

Μα πριν από αυτό, ήταν γνώστης της ελληνικής γλώσσας. Γνώριζε την Ελληνική Γραμματεία όσο λίγοι φιλόλογοι και διανοούμενοι. Όχι μόνο γνώση αλλά και κρίση και στοχασμό, είχαν τα λόγια του. Διάβαζε πολύ και είχε την ικανότητα να σκιαγραφεί το έργο του κάθε ποιητή, του λογοτέχνη, του ζωγράφου, του γλύπτη, γενικά του καλλιτέχνη. Είχε Παιδεία.
Πέραν από τον προφορικό και γραπτό λόγο, ο Αυγουστίνος, διέθετε κάτι σπάνιο. Είχε χιούμορ, λεπτό, διαπεραστικό, χωρίς κακότητα. Έπαιζε με τις λέξεις, τόσο πολύ ώστε έπρεπε κανείς να προσέχεις τη διατύπωση των λέξεων, γιατί διαφορετικά ήταν έτοιμη η ατάκα και το γέλιο.

Οφείλουμε, όταν οι φίλοι αναχωρούν, να τους λέμε ψιθυριστά ή δημόσια όπως τώρα, την αναγνώριση και τον καλό λόγο. Όχι πως ο Αυγουστίνος το είχε ανάγκη. Αντίθετα μάλιστα. Αλλά για την ιστορία του τόπου, ότι δηλαδή πέρασε ένας άνθρωπος των Γραμμάτων και της Τέχνης, σημαντικός και ανιδιοτελής και άφησε το αποτύπωμά του, με ευγένεια και ανιδιοτέλεια.

Οι φίλοι του και τα μέλη του θεάτρου του, θα συνεχίσουν το έργο του, ευχόμενοι - παραφράζοντας λόγια του Καβάφη: «Του τάφου σου ο λίθος πέπλον ψιλόν, διαφανές, δι ημάς θα είναι. Και αν σ’ έχασαν τα βλέμματα των φίλων του, σε βλέπουν και θα σε έχουν […] αείποτ’ αι ψυχαί των, αι μνήμαι, αι καρδίαι των αχώριστον εταίρον».
Αντίο, φίλε.