Σελίδες Ιστορίας: Η Ένωση Διανοουμένων Δωδεκανησίων Γυναικών και τα κείμενά της, τη μέρα του λυτρωμού!

Rodiaki NewsRoom

Η Εύρη Βαρίκα και οι 12 Νύμφες του Αιγαίου

Γράφει ο Κώστας ΤΣΑΛΑΧΟΥΡΗΣ

Η Ένωση Διανοουμένων Δωδεκανησίων Γυναικών, τις γιορτερές κι ατέλειωτες αυτές άγιες μέρες της χαράς δημοσίευσε το παρακάτω κείμενο που υπέγραφε η Αικατερίνη Διακογιάννη…

«Μη σκιάζεσαι τα σκότη!
Κι η λευτεριά σαν της αυγής
Φεγγοβόλο αστέρι
Της νύχτας το ξημέρωμα θα φέρη!
Και το ’φερε! Τη νύχτα τη σκοταδερή, της πικρής σκλαβιάς, τη φώτισαν σαν άδυτα αστέρια οι ψυχές ηρώων που ’σερναν το άρμα της

Τη φώτισαν οι φλόγες που ’καναν στα στήθια του κάθε Έλληνα, εδώ ή στην πιο μακρινή γωνιά της γης κι η ανταύγειά τους θα φωτίζη το δρόμο και στις ερχόμενες γενιές…

Το ’φερε το ξημέρωμα η πολυπόθητη λευτεριά, στεφανωμένη όχι πια από «λίγα χορτάρια» παρά από δάφνες που πότισε άφθονο το ελληνικό αίμα, πέρασε από μαυρισμένες ράχες και κάμπους μ’ ελληνικά νιάτα στρωμένα κι ήρθε να στήση το σύμβολό της στην ακρόπολη των ονείρων μας και μαζί μ’ όλους ν’ αγκαλιάση και τα μαρτυρικά μας νησιά.

Έφερε το ξημέρωμα που περιμέναμε όλοι τόσα χρόνια, με πίστη ακλόνητη και για το οποίο δουλέψαμ’ όλοι…μικροί και μεγάλοι, γυναίκες και παιδιά…Κι εδώ μα κι έξω απ’ την Ελλάδα, όπου έπαλλε ελληνική ψυχή, παιδιά των δώδεκα νησιών δε λείψαν απ’ τον αγώνα!..
Τρέξανε πρόθυμα να προσφέρουν τους εαυτούς των ολοκαύτωμα στο βωμό της ιδέας, συνεχιστές της κοσμοξακουσμένης ιστορίας του ’21, την οποίαν ξεπέρασαν σε θυσίες και δόξα!...

Όσοι αιώνες κι αν πέρασαν πάνω απ’ τα βράχια του αιγαίου, όλοι το διαλαλούν πώς ήταν αυτά φωλιές σταυραετών κι αραξοβόλια απάνεμα πολεμιστάδων, που οι ψυχές τους ήταν οι πιο γνήσιες κι αγνές ελληνικές ψυχές, πως αναρίθμητες γενιές ανθρώπων κράτησαν εκεί άσβεστη κι ιερή τη φλόγα του πατριωτισμού μες στα μαύρα χρόνια της δουλείας και της τρομοκρατίας και πως πάντα οι μικρές αυτές πατρίδες γεννούσαν Μ ε γ ά λ ο υ ς Έ λ λ η ν ε ς !..

Όλες μαζί οι ελληνικές αυτές ψυχές ενωμένες σε μια, μ’ ένα σκοπό, νίκησαν τον αφάνταστα υπέρτερο εχθρό και τον έστειλαν στη μοίρα που τον περιμένει…σηκώνοντας και πάλι ολόρθη την πονεμένη τους πατρίδα!..
Πλήθος λεβέντες χάθηκαν στη θάλασσα και στη στεριά και στον αέρ’ ακόμα, παλεύοντας ατρόμητα με τους εχθρούς, μεθυσμένοι απ’ το γαλάζιο όνειρο της λευτεριάς…
Κι η νίκη πάντα τους παράστεκε……(1) διαβαίνανε, σκόρπιζε ο εχθρός, τρέμοντας μπρος στη δύναμή τους!.. Δύναμη ακατανόητη παμμέγιστη νικήτρα, ού ’χε για βάση της την ένωση!..

Μαζί μ’ αυτούς που χάθηκαν, είναι και πλήθος άλλοι…αφανείς ήρωες κι ηρωίδες που δεν τρόμαξαν μεσ’ στον πολύχρονο πόλεμο των νησιών. Εξορίες και φυλακίσεις σφυρηλατούσαν μ’ ανεξάντλητη υπομονή τους χαρακτήρες της νέας γενιάς σε κρυφά μαθήματα και μυστικές συγκεντρώσεις και κράτησαν την ιδέα της πατρίδος στο ύψος της, υφαίνοντας έτσι στον αργαλειό του πανίσχυρου χρόνου καρτερικά κι επίπονα του εχθρού το σάβανο. Γι’ αυτούς ας στήσουμε στις ψυχές μας ανδριάντα απ’ το παρθένο μάρμαρο της ευγνωμοσύνης…

Και τώρα, περήφανοι, μ’ ανατριχίλες συγκίνησης και δάκρυα χαράς ας χαρούμε τα’ όνειρο της λύτρωσής μας…
Ασπρογάλαζα πανιά ανεμίζοντας φέρνουν στις καρδιές του κόσμου την άνοιξη ύστερ’ από τη βαρυχειμωνιά τόσων αιώνων!..
Σαν παραμύθι Γίγαντες και Δράκοι βαρειωπλισμένοι, νικήθηκαν από νάνους που ’χαν μεγάλη ψυχή και θρόνιασαν βασίλισσά τους τη λευτεριά:..

Η σκέψη όλων μας γοργή τρέχει κάτω εκεί στα πανάρχαια κάστρα, στα μυστικόπαθα ξωκκλήσια, στ’ ακρογιάλια τα μαγευτικά…
Τρέχει στα σπίτια που μείναν έρημα, στα σχολειά τα καταδιωγμένα κι αναλογίζονται πιο μέγα και βαρύ έργο μας περιμένει για την α ύ ρ ι ο για την καινούργια ζωή.

Γέμισε η σελίδα η γραμμένη μ’ αίμα κα θ’ απομένη ιερή κληρονομιά για τις ερχόμενες γενιές.
Η άλλη σελίδα περιμένει! Πρέπει να γραφτή με τον ιδρώτα της δουλειάς, της αυταπάρνησης της κοινής προσπάθειας για το γενικό καλό.

Οι ψυχές των όσων θυσιάστηκαν άγρυπνες παρακολουθούν της Πατρίδας το μέλλον και μας φωνάζουν:
Εμείς πέσαμε για ν’ ανοίξουμε δρόμο. Εσείς πρέπει να διαβήτε, να φτάσετε στο τέρμα, ν’ ανεβήτε τη θεόγγιχτη κορφή της ειρήνης και ευημερίας. Μα για το σκοπό αυτόν πρέπει να κρατιέστε ενωμένοι, γερά κι ασάλευτα, γιατί η δύναμη είναι μονάχα κι η ένωση!

Αδέρφια! Οι πατρίδες μας, περιμένουν αγωνιώδικα.
Περιμένουν όχι μονάχα τα εργατικά χέρια για την ανοικοδόμηση ρημαγμένων χωριών και την αναδάσωση των καμένων βουνών μας!

Περιμένουν τους εργάτες του πνεύματος, τους καλλιεργητές της ψυχής.
Τώρα που οι καμπάνες δε χτυπούν θλιφτά και δεν είναι σβησμένα τα καντήλια, τώρα που τα σχολειά μας σαν μάνες στοργικές θε ν’ αγκαλιάσουν τα παιδιά, τώρα που τα καράβια μας ξανά θα σκίζουνε τις θάλασσες-περήφανοι μηνυτές της νησιώτικης δόξας-ας δώσουμε αδελφωμένοι τα χέρια, ας ορκιστούμε ένωση, πίστι κι αφοσίωση κι ας δουλέψουμε-φανερά πια τώρα-με τον ίδιο ζήλο και την ίδια δραστηριότητα που δείξαμε ως σήμερα.

Ο ιδρώς της δουλειάς είναι χρυσάφι όπου πέσει! Και πάντα γλυκό το τίμιο ψωμί του δουλευτή, όποια δουλειά κι αν κάνη, όποιος κι αν είναι! Ή την τσάπα σηκώνει στα χέρια ή την πέννα κρατά…ένας πρέπει να ’ναι ο σκοπός: ενωμένοι να δουλέψουμε για να δώσουμε σ’ όλους να καταλάβουν ότι υπάρχομε. Μες σ’ αιώνες δουλείας θαυματουργήσαμε. Γιατί να μη θαυματουργήσουμε και λεύτεροι;
Απ’ τ’ αποκαΐδια της καταστροφής που καπνίζουν ακόμα, πρέπει να ξεπροβάλη ρόδινο κι ελπιδοφόρο το οικοδόμημα της μελλούμενης ευτυχιάς(2).

Σε μας δίνεται η τιμή να το δημιουργήσωμε. Θα το πετύχωμε με την ένωση και την αγάπη!
Και θα μας αντικρίζουν με θαυμασμό κι αυθόρμητος ενθουσιασμός θα κινήση τα χείλη της στο «να ζήσουν τα Δωδεκάνησα!».
Μια άλλη νέα που ανήκει στην Ένωση Διανοουμένων Δωδεκανησίων Γυναικών, η Καρπαθιά Εύρη Βαρίκα(3), εμπνέεται από τις 12 Νύμφες του Αιγαίου και γράφει τις πρώτες ιστορικές, χαρούμενες μέρες…
«Γλυκές, σεμνές, παρθένες, αφροπλασμένες νύμφες του Αιγαίου, το όνειρο, που ολόκληρους αιώνες, σας έτρεφε, επαλήθεψε!

Τ’ αλαβάστρινα χέρια σας, που τ’ άσφιγγαν οι βαρειές αλυσσίδες του τυράννου λύθηκαν, κι ελεύθερα τώρα μπορούν ν’ αγκαλιάσουν τη μεγάλη τους μάννα. Γυρίστε λοιπόν τα περήφανα κεφάλια σας, αυτά που ποτέ δεν έσκυψαν στη βία του φασισμού, και κυττάξετε την Ιθάκην της νοσταλγίας Σας! Καμαρώστε την Γαλανόλευκην!
Κάθε πτυχή της είναι για σας και ένα σύμβολο κάθε κυμάτισμά της, σας θυμίζει και ένα τρόπαιο!

Στο γαλανό και άσπρο της χρώμα ωρκιζόσαστε χρόνια ολόκληρα αδελφωμένες, και υπομένατε αγόγγυστα τα φοβερά βασανιστήρια του τρομερού κατακτητή. Για την γαλανόλευκη θωριά της, τα παιδιά σας έδωσαν, ό,τι πολυτιμότερο είχαν, τον εαυτό τους ολοκαύτωμα:

Και να την τώρα καμαρωτή, περήφανη κυματίζει στους δώδεκα μαρτυρικούς και αιματωμένους βράχους σας, για να γεμίση τις πικραμμένες καρδιές σας, από χαρά και να σκεπάση με ευλάβεια εκείνους που έπεσαν για την τιμή της! για τη λευτεριά της!
Και με τον άγιο ερχομό της ήρθε και η Ανάστασι και ο λυτρωμός της απ’ τη σκλαβιά!
Ακούω χαρούμενα να κτυπούν οι καμπάνες κάθε θαυματουργού μοναστηριού σας.

Απ’ τον Πανορμίτη, εις την Πλαγιά και από την Παναγία τη Μεσοχωρίτισσα ως τον Άγιο Παντελεήμονα κι οι χαρμόσυνοι ήχοι του φτάνουν μακρυά πολύ μακρυά στα πέρατα του κόσμου, για να φέρουν το χαρούμενο μήνυμα όπου υπάρχει ελληνική ψυχή, πώς οι δώδεκα πολυβασανισμένες κόρες του Αιγαίου, έσπασαν τις βαρειές αλυσσίδες, πέταξαν τα μαύρα και ελεύθερες πια γιορτάζουν την εθνική τους Ανάσταση, πιασμένες στο χορό και τραγουδούν τραγούδια όχι πια τα πονεμένα της σκλαβιάς, μα τραγούδια χαρούμενα της νίκης και της λευτεριάς!

Γλυκές Παρθένες, σεμνές αφροπλασμένες Νύμφες του Αιγαίου, μαζί σας νοιώθουμε και μεις τα κατατρεγμένα και εξόριστα παιδιά σας, τον ίδιο παλμό της συγκίνησης και την άφθαστη χαρά της ανάστασης του λυτρωμού.
Και προσμένουμε ανυπόμονα την άγια εκείνη στιγμή που το καλότυχο καράβι θ’ αράξη στα αγαπημένα μας λιμάνια για να φιλήσωμε τα πετραδάκια των γιαλιών σας, ευλαβικά και να τρέξωμεν αδελφωμένοι να ψάλλωμε με κατάνυξη στα θαυματουργά μοναστήρια σας «τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια»…