Ένας χρόνος χωρίς την αρχόντισσά μας, την Ελένη Kαζούλλη-Καράβα

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η Ελευθερία Μουρσελλά-Δράκου

Πέρασε ένας χρόνος από την ημέρα του ταξιδιού σου χωρίς γυρισμό.

Θλίβεται η ψυχή μας όταν άνθρωποι άξιοι φεύγουν από κοντά μας. Ήσουν και εσύ μια ψυχή που η προσφορά της στη ροδιακή κοινωνία παραμένει ως σπουδαίο πρότυπο. Για μας που είχαμε την ευλογία του Θεού να ζήσουμε κοντά σου είσαι ο φωτεινός οδοδείκτης μας. Η πάντα χαμογελαστή θεσπέσια ομορφιά σου, ψυχική και σωματική, είναι χαραγμένη στην ψυχή μας.

Η αύρα που εξέπεμπες εν ζωή εξακολουθεί να μας εμπνέει και να μας δροσίζει. Είχες ψυχή που νικούσε τον πόνο και δυνάμωνε με τις μικρές καθημερινές χαρές. Προσέφερες με αγάπη τα δώρα που πλουσιοπάροχα σού χάρισε ο Θεός. Χαιρόσουν με τη χαρά των άλλων σαν να ήταν δικιά σου και πονούσες με τον πόνο του άλλου σαν να ήταν δικός σου.

Για σένα θα επαναλάβω τα λόγια του Δ. Σολωμού: «Η δύναμή σου πέλαγος και η θέλησή σου βράχος». Έκανες κτήμα σου τα λόγια του Χριστού «Αγάπησες τον καθένα σαν τον εαυτό σου». Κατόρθωσες με την όλη ανατροφή σου να φανείς γενναία στη ζωή. Έκανες κτήμα σου τα λόγια του Μαχάτμα Γκάντι: «Ένας δειλός είναι ανίκανος ν’ αγαπήσει. Η αγάπη είναι προνόμιο των γενναίων».

Ποτέ δεν σκέφτηκες πόσα χρόνια θα ζήσεις. Μόνο τη στράτα σου ποθούσες καθαρή ν’ αφήσεις.
Όλη η ομάδα μας πάντα θα θυμάται τη μοναδική ηθική και υλική προσφορά σου στον Οδηγισμό της Ρόδου. Οι πολύτιμες συμβουλές σου θα μας εμψυχώνουν.
Πάντα σε κάθε εκδήλωσή μας θα είσαι νοερά δίπλα μας και θα μας οδηγείς. Κι εσύ από ψηλά θα νοιάζεσαι τόσο τους δικούς σου όσο και εμάς και θα χαίρεσαι.

Πιστεύω ότι το ποίημα που έγραψε ο Ι. Πολέμης: «Τα δύο δάκρυα» το έγραψε για τους ανθρώπους της προσφοράς. Κι επειδή και εσύ, Ελένη μας, ήσουν ψυχή που είχες το γονίδιο της γενναιοδωρίας με σεβασμό στο αφιερώνουμε, με την ελπίδα όπως ο Πανάγαθος Θεός σε αναπαύσει γιατί η ζωή σου ήταν τρανό αξιοθαύμαστο δίδαγμα για τη δικιά μας ζωή.
Πάντα θα είσαι στην ψυχή μας.

Τα δύο δάκρυα
Από τη γη δύο δάκρυα,
θερμά μαργαριτάρια ανέβηκαν
και στάλαξαν στου Πλάστη τα ποδάρια.

Κι είπε το πρώτο τρέμοντας
εμπρός στο Θείο Θρόνο
- Εμένα με έβγαλε η καρδιά
για το δικό της πόνο...

Κι ο Πλάστης αποκρίθηκε:
- Μήτε στιγμή μη χάνεις!..
Σύρε να γίνης βάλσαμο
τον πόνο της να γιάνης.
Και είπε και το άλλο τρέμοντας
εμπρός στο Θείο Θρόνο:

- Εμένα μ’ έβγαλε η καρδιά
για κάποιο ξένο πόνο!..
Κι ο Πλάστης αποκρίθηκε:
Εσύ μαζί μου μείνε!..
Της ευσπλαχνίας τα δάκρυα,
δικά μου δάκρυα είναι».
Ι. Πολέμης.

Σ’ ευχαριστούμε για την ανεκτίμητη ωφέλιμη προσφορά σου.