Στα τρία κόρνερ πέναλτι…

Rodiaki NewsRoom

Πιτσιρικάδες όταν ήμασταν και μπορούσαμε ακόμη να παίζουμε σε αλάνες, γιατί υπήρχαν στην περιφέρεια μα και στις μεγαλουπόλεις, είχαμε την ελευθερία να κινηθούμε όπου θέλαμε, γιατί ήταν κάτι το αυτονόητο κι έτσι κατακτήσαμε τη δυνατότητα της επιλογής και τις θέσπισης των κανόνων ανά περιοχή.

Υπήρχαν λοιπόν κάποιοι άγραφοι κανόνες αν ήθελες να παίξεις ποδόσφαιρο και να μην εξοστρακιστείς από την παρέα, ό, τι χειρότερο, δηλαδή, να περιπλανιέσαι από χωρίου εις χωρίον σαν παρίας…

Τα βρίσκαμε, που λέτε, μια χαρά, και όταν η κατάσταση έφτανε στο απροχώρητο, λύναμε τις διαφορές μας με φωνές και ξυλίκι σε αρκετές περιπτώσεις, την επομένη όμως ήμασταν εκεί, ξανά στο ίδιο σημείο, και στηνόμασταν στη σέντρα σαν να μη συνέβη τίποτα.

Ένας από τους χαρακτηριστικούς και ιδιαίτερους κανόνες ήταν πως, αν μια ομάδα παραχωρούσε τέσσερα κόρνερ, ο αντίπαλος αυτομάτως είχε το δικαίωμα να εκτελέσει ένα πέναλτι και να πάρει στα… πόδια του την εξέλιξη του αγώνα.

Ακόμα κι αυτό όμως είχε τη χάρη του, γιατί δεν περιλαμβάνεται σε κανένα βιβλίο κανονισμών ποδοσφαίρου οποιασδήποτε χώρας στον κόσμο. Απλώς υπήρχε από παλιά, δεν ξέραμε κι εμείς από πότε, και τον κανονισμό τον ακολουθούσαμε πιστά, χωρίς το παραμικρό παράπονο κατά τη διάρκειά τέλεσης ενός αγώνα στο χώμα ή το τσιμέντο. Ήταν άλλωστε ένα σημείο απόδειξης του διαφορετικού, εκείνου στη βάση της αναπτυξιακής πυραμίδας και δεν είχαμε καμία όρεξη να το αλλάξουμε. Αυτό μας διαφοροποιούσε από τους άλλους.

Οι άγραφοι κανόνες έχουν αξία μεγάλη, και είναι αυτοί που μπορεί να οδηγήσουν σε ακραίες κινήσεις ή στην εμπλοκή σε μια περιπέτεια, ανάλογη με το κύρος του καθενός. Αυτούς τους άγραφους κανόνες λοιπόν δεν τους σέβονται τώρα οι επαΐοντες, γιατί σε αυτές τις ακραίες συνθήκες δεν ξέρουν πού κινούνται και πώς μπορεί να λειτουργήσουν θετικά για το… περιβόητο καλό του ποδοσφαίρου.

Έριδες και πάθη, λοιπόν, χωρίς κανόνες, ούτε ικανότητα ρυθμιστή των εξελίξεων μέσα στην πανδημία.

ΤΣΑΜΠΙΚΟΣ ΠΑΤΣΑΪΣ