To «αντίο» του Ηρακλή Μαριτσών στον Νίκο Μαλλιαράκη

Rodiaki NewsRoom

Το δικό του «αντίο» στον Νίκο Μαλλιαράκη που έφυγε από τη ζωή λέει με ανακοίνωσή του ο Ηρακλής Μαριτσών. Αναλυτικά, το πλήρες κείμενο αναφέρει τα ακόλουθα:

«Η καριέρα του στον Ροδιακό και τα ποδοσφαιρικά του «κατορθώματα» έχουν μείνει βαθιά στις μνήμες και στις καρδιές όλων όσων έζησαν εκείνη την εποχή. Ο μεγάλος τυχερός από την ατυχία του Νίκου, να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο στη μικρή ηλικία των 36 από τον Ροδιακό λόγω υγείας, ήταν ο ποδοσφαιρικός σύλλογος ΗΡΑΚΛΗΣ ΜΑΡΙΤΣΩΝ, τον οποίον και υπηρέτησε πιστά και ανελλιπώς σχεδόν για πάνω από 15 χρόνια.

«Προσγειώθηκε» στα Μαριτσά στα μέσα της δεκαετίας του ‘60 επί Προεδρίας Γιώργου Παπαδημήτρη. Ανέλαβε αμέσως τα ηνία ως προπονητής και αλώνιζε τα γήπεδα ταυτόχρονα και ως παίκτης με μοναδικό και παραδειγματικό σθένος. Η διαφορά στο περιφερειακό ποδόσφαιρο ήταν άμεση και αποτελεσματική.

Τα νέα παιδιά των Μαριτσών βρήκαν επιτέλους το είδωλό τους και το κίνητρο ταυτόχρονα να γεμίσουν την άδεια καθημερινότητα στο χωριό τους. Ο Μαλλιαράκης ενέπνευσε κυριολεκτικά τους μεγαλύτερους και τους αρμόδιους φορείς να ξεκινήσουν άμεσα τις διαδικασίες για την απόκτηση του πρώτου γηπέδου αφού μέχρι το 1968 παίζαμε μπάλα στα χωράφια του σημερινού Προφήτη Ηλία.

Κυριολεκτικά, κοσμογονία στα Μαριτσά. Λόγω των φιλικών σχέσεων του Νίκου με τα μεγάλα ταλέντα του ροδιακού ποδοσφαίρου και της τεράστιας αναγνωρισημότητάς του και αποδοχής, τα Μαριτσά έγιναν για πολύ καιρό το κέντρο προπόνησης και φιλικής παρέλασης όλων των μεγάλων ονομάτων, πάντα σε φιλικά παιχνίδια με τον Νίκο και τις ομάδες του των Μαριτσών.

Όλοι παρέλασαν. Ορέστης Παυλίδης του Ολυμπιακού, Γιάννης Παυλίδης, Ξύπας, Παπακαλοδούκας, Κάτρης, Καραντάνης, Σαμπάνης, Ντάλιας από όσους μπορούμε να θυμηθούμε. Μάλιστα θυμάμαι χαρακτηριστικά όταν προπονούσε φιλικά τον Ορέστη Παυλίδη ως τερματοφύλακα αν και ήταν αμυντικός στον Ολυμπιακό.

Αυτές οι προπονήσεις, βοήθησαν πάρα πολύ τον Παυλίδη όταν αγωνιζόμενος σε έναν αγώνα του Ολυμπιακού ως αμυντικός, κλήθηκε να αντικαταστήσει τον τραυματισμένο τερματοφύλακα της ομάδας διότι δεν είχαν άλλο δικαίωμα αλλαγής και αντικατάστασης. Γιόμιζε των γήπεδο τον Μαριτσών από φανατικούς οπαδούς. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά, όλοι ήταν εκεί, να χειροκροτήσουν την ομάδα και τον Μαλλιαράκη και να «βρίσουν» τον Διαιτητή όταν το αποτέλεσμα δεν μας βόλευε. Φυσικά, ποτέ δεν έλειψαν και τα ευτράπελα.

Μετά την αναγέννηση του ποδοσφαίρου στα Μαριτσά, αρκετοί μαθητές του γυμνασίου και λυκείου, παρασυρόμενοι από την αίγλη και τον ίστρο της ποδοσφαιρικής δόξας, επιδιδόμενοι στις προπονήσεις προκειμένου να εξασφαλίσουν μια θέση στην 11άδα, παραμελούσαν τα μαθήματά τους.

Ε, αυτό, ιδιαίτερα οι μανάδες, δεν το συγχωρούσαν στον Μαλλιαράκη τον οποίον θεωρούσαν υπεύθυνο για τους χαμηλούς βαθμούς του σχολείου. Περίμεναν λοιπό έξω από γήπεδο, ακόμα και κατά τη διάρκεια των προπονήσεων και έψελναν τον εξάψαλμο στον Νίκο. Και αυτός πάντα χαμογελαστός «διέφευγε» από την πίσω πόρτα του γηπέδου.

Αφήστε τις «θρυλικές επιθέσεις» των γυναικών κατά των διαιτητών όταν κάποιος από αυτούς είχε το θράσος να αποβάλει τον Νίκο από αγώνα. Αυτός ήταν ο Νίκος Ο Μαλλιαράκης. Τα Μαριτσά, δεν θα τον ξεχάσουν ποτέ.
Στράτα καλή, φίλε μας!».