Ο ηλίθιος και η συγχωρεμένη ελιά

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Θάνος Ζέλκας

Υπάρχει μια ελιά στην περιοχή μου η οποία μετράει κάποιους αιώνες ζωής. Πέρασε πολέμους, κακουχίες, αλλά παρόλα αυτά στέκει εκεί αγέρωχη και δίνει ακόμα τον ευλογημένο καρπό της. Για καλή της τύχη δεν βρέθηκε ποτέ να είναι μέρος ειδικής διαδρομής κάποιου αγώνα μηχανοκίνητων, όπως η ελιά που κόπηκε πριν λίγες ημέρες από ένα ανεγκέφαλο ανθρωποειδές στο Ράλι Ακρόπολις, επειδή απλά του εμπόδιζε το οπτικό του πεδίο.

Χειρότερο από την αλόγιστη καταστροφή της ελιάς ήταν το γεγονός ότι οι παρευρισκόμενοι όχι απλά δεν εμπόδισαν τον χούλιγκαν να τη κόψει, αλλά αντιθέτως τον βιντεοσκοπούσαν και τον ζητωκραύγαζαν για το «επίτευγμά» του. Προφανώς ανήκαν κι εκείνοι στην ίδια νοητική ομάδα κι αυτό θεώρησαν ότι έπρεπε να πράξουν.

Οποιοσδήποτε άλλος νοήμων άνθρωπος στη θέση τους, θα είχε φροντίσει τουλάχιστον να προσπαθήσει να σταματήσει τον «κρο μανιόν» από αυτή την πράξη. Στην καλύτερη θα είχε ειδοποιήσει τις αρχές για την αποτρόπαια αυτή πράξη. Όχι όμως σε αυτή τη χώρα, γιατί επικρατεί εσφαλμένα η άποψη ότι ο καθένας πρέπει «να κοιτάει τη δουλειά του».

Το γεγονός στηλιτεύτηκε από τα ΜΜΕ και από τα κοινωνικά δίκτυα, αλλά μάταια. Ακόμα περιμένουμε κάποιον να διενεργήσει μια έρευνα γι’ αυτή την υπόθεση και να αποδώσει τις ευθύνες. Ούτε καν η διοργανώτρια αρχή δεν ένιωσε την ανάγκη να καταδικάσει το γεγονός και να εκφράσει τον αποτροπιασμό της.

Υπάρχουν κι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας όταν δημοσιοποιούμε τέτοια γεγονότα διότι εκθέτουμε τα μάτια στη διεθνή κοινή γνώμη. Αυτό είναι η μεγαλύτερη υποκρισία στον κόσμο. Το «τι θα πουν οι ξένοι» είναι η πιο δουλοπρεπής και οσφυοκαμπτική προσέγγιση τέτοιων γεγονότων.

Τουναντίον όταν οι ίδιοι τα καταδικάζουμε και τιμωρούμε αυτούς τους «απίστευτους» τύπους που τα πράττουν, κάνουμε μεγαλύτερο καλό στη χώρα, διότι δείχνουμε ότι διέπεται από κανόνες, από νόμους και από κοινωνικές ευαισθησίες. Όταν τα «κρύβουμε κάτω απ’ το χαλάκι», ιδίως στην εποχή μας που ο καθένας με ένα κινητό τηλέφωνο μπορεί να τα δημοσιοποιήσει, είναι τόσο ανεύθυνο όσο και επικίνδυνο.

Προφανώς η βλακεία δεν είναι προνόμιο κάποιων κατοίκων μιας χώρας. Το φαινόμενο είναι παγκόσμιο. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, όπως λέει η λαϊκή σοφία. Ανάλογα περιστατικά γίνονται παντού. Η διαφορά όμως είναι ότι σε πιο αναπτυγμένες χώρες, οι νόμοι λειτουργούν και είναι υπεράνω προσώπων και ιδιοτήτων. Σε κάποιες λογοδοτούν ακόμα και οι ίδιοι οι πρωθυπουργοί αν τους πιάσουν «με τη γίδα στον ώμο». Εδώ απλά το αφήνουμε να περάσει.

Έτσι περνάει το ένα, περνάει το άλλο και το αποτέλεσμα είναι η κοινωνική αρτηριοσκλήρυνση και η μαζική παραίτηση. Τα κακώς κείμενα εδραιώνονται και οι νομοταγείς πολίτες νιώθουν εντελώς απροστάτευτοι στην καλύτερη και ηλίθιοι στη χειρότεροι που δεν ακολουθούν παραβατικές συμπεριφορές.

Θυμάμαι τον αείμνηστο κωμικό μας, που είχε πει ότι αν οι μισοί Έλληνες ήξεραν, τι κάνουν οι άλλοι μισοί, θα ήταν όλοι απατεώνες. Τότε γελούσαν όλοι με το αστείο. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι είναι μια τραγική αλήθεια.

Θα πει κάποιος ότι κακώς γίνεται τόσο θέμα το κόψιμο μιας ελιάς. ΟΧΙ. Να γίνει μείζον θέμα. Γιατί νομιμοποιώντας με τη σιωπή μας το κόψιμο της ελιάς, νομιμοποιούμε παράλληλα και την καταστροφή ενός βιότοπου, την καταπάτηση της δημόσιας περιουσίας και όλες τις νομοθεσίες που προστατεύουν τους καταπατητές.

Οφείλουμε όλοι μας να καταλάβουμε ότι η χώρα ανήκει σε όλους μας. Αυτά τα χώματα δεν είναι ιδιοκτησία κανενός. Κάποιοι έδωσαν τη ζωή τους για να τα προστατεύσουν και κανένας ηλίθιος δεν έχει το δικαίωμα να καταστρέφει κάτι που ανήκει σε όλους.

Γιατί αυτή η χώρα είναι η κάθε ελιά και το κάθε ρυάκι που κυλά. Είναι η κάθε πέτρα και το κάθε αγριόχορτο που φυτρώνει. Είναι το περιβόλι του Παλαμά και είναι χρέος μας να το προστατέψουμε και να το παραδώσουμε καλύτερο απ’ ό,τι μας το έδωσαν.