Αγ. Ξάνθης: Η νέα πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ

Αγ. Ξάνθης: Η νέα πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ

Αγ. Ξάνθης: Η νέα πολιτική κυριαρχία των ΗΠΑ

Rodiaki NewsRoom

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 930 ΦΟΡΕΣ

Γράφει ο Δρ. Αγαπητός Ξάνθης
Αρχιτέκτονας

Ο θρίαμβος των εκλογών του Πρόεδρου των ΗΠΑ, κ. Donald Trump και η ορκωμοσία του αρχίζει και με τρομάζει. Εδώ από τη Ρόδο, το νησί του Ήλιου και της φιλοξενίας, διακρίνω τη μέγιστη φιλοδοξία ενός ατόμου να γίνει απόλυτος κυβερνήτης του πλανήτη γι’ αυτό τον αιώνα και όχι μόνο (κατά τον φίλου κ. Ίλον Μασκ).

Μιλάει με την πτυχή της απειλής και της βίας, συμπεριφέρεται ως άλλος Καίσαρας, με τη διεκδικητική του ρομφαία να πλανάται πάνω από τον κόσμο. Βάζει διλήμματα κυριαρχίας με την εθνική επιταγή περί των ΗΠΑ ως «πρώτη στον κόσμο».

Παίζει με τις αντοχές της Ευρώπης, της Κίνας και της Ρωσίας, βάζοντας όλους στα κριτήρια της «υποταγής» στον μεγάλο αδελφό. Νομίζω, ότι ζούμε τραγικές στιγμές, που δεν ξέρουμε τα επόμενα ξημερώματα εάν υπάρχει ήλιος για όλους.

Η Ευρώπη ασθμαίνουσα ακολουθεί, οι ηγέτες της συνωστίζονται για μια πρόσκληση στον Λευκό Οίκο, ανάλογα τις βουλήσεις του «Κυρίου».

Η «Ιδέα της Ευρώπης» που εξέφρασε στο πόνημά του ο Τζωρτζ Στάινερ (Εκδόσεις: «Δώμα», (2004) με τα πέντε αξιώματά της: 1. το καφενείο, 2. το τοπίο, 3.η προσβασιμότητα, 4.η ανθρώπινη κλίμακα, και 5.δρόμοι-πλατείες (σ. 44) πάει «περίπατο», καταπνίγοντας το «ευρωπαϊκό όραμα» και μπαίνοντας στον προθάλαμο του μουσείου της οικονομικής ιστορίας των ΗΠΑ.

Αλλά και ο Τίμοθι Γκαρτον Ας, στο βιβλίο του με τίτλο «ΠΑΤΡΙΔΕΣ» (Εκδόσεις: «Ψυχογιός» (2023), γράφει για την ελευθερία των κινήσεων στην Ευρώπη μετά το γκρέμισμα του Τείχους του Βερολίνου και τους 850 εκατ. Ευρωπαίους που σχηματίζουν ένα μοναδικό μωσαϊκό πολιτισμών (σ.19) αλλά και την παράλληλη απειλή νέας δημιουργίας «Φράχτη» στα πρότυπα των εξαγγελιών του μεγάλου κ. Τραμπ.

Αυτοί οι δύο και άλλοι πολλοί, εξέφρασαν και εκφράζουν τους μεγάλους διανοητές της ενωμένης Ευρώπης στη βάση της αλληλεγγύης, της συνηγορίας και της ειρήνης, του στοχασμού και της ηθικής του Καντ, της αρμονίας του ανθρώπου του Βιτρούβιου του Λεονάρντο ντα Βίντσι έως τη μουσική του Μότσαρτ και τα κύματα του Δουνάβεως του Στράους, χωρίς να λησμονούμε την αρχαία Ελλάδα της Δημοκρατίας και του πνεύματος Αριστοτέλη και τη ρωμαϊκή αίγλη των πρώτων υποδομών.

Η πρόσφατη ομιλία ορκωμοσίας του κ. Donald Trump περνούσε μέσα από τον διεκδικητικό ρεαλισμό σε ακολουθία της θεωρίας του Κίσινγκερ «Η Αμερική δεν έχει μονίμους φίλους ή εχθρούς, έχει μόνο συμφέροντα».

Ο κ. Trump διεκδικεί τη λωρίδα του Παναμά, το «Τείχος» προς το Μεξικό, τη νέα ενεργειακή πολιτική της εξόρυξης πετρελαίου και Φ.Α. για να σώσει την υπάρχουσα βιομηχανία των αυτοκίνητων των ΗΠΑ, διεκδικεί τον «Άρη», διεκδικεί την αντιβολιαστική πολιτική του COVID-19 (θυμόμαστε το εμβόλιο με τη χλωρίνη), διεκδικεί την κοινή λογική με τον «νόμο και τάξη», διεκδικεί νέο δασμολόγιο προς τις ανταγωνιστικές οικονομικά χώρες και τέλος, διεκδικεί την εγκατάσταση του κρυπτονομίσματος, ως επίσης τη μετατροπή των όποιων καρτέλ σε ομάδες τρομοκρατών, ώστε να επεμβαίνει κατά το δοκούν, εφόσον θίγονται τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Εν κατακλείδι, έρχεται η εθνική ανάταση των αμερικανών στον πρώτο δημόσιο λόγο του με τη βεβαιότητα της άνθισης και πάλι της Αμερικής μέσα από τη ισχύ, της μη εκμετάλλευσης από τους «άλλους», βάζοντας τον Θεό ως προσωπικό του προστάτη για να επιτύχει την επάνοδο της Αμερικής στη νέα (δική του!) τάξη πραγμάτων.

Σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία, ο «ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ» διακρίνεται: για την ασφάλεια, την ισχύ, τη σύγκρουση και τον πόλεμο.

Και στα τέσσερα χαρακτηριστικά, ο κ. Trump πέτυχε διάνα. Μάλιστα, στον οίστρο του λόγου του, αυτοονομάστηκε οξύμωρα και «ειρηνοποιός», θέλοντας να δείξει την απόλυτη κυριαρχία στη διεθνή σκηνή.

Είναι χαρούμενος, ικανοποιημένος, «γεμάτος» που είμαι Έλληνας και Ευρωπαίος, που μπορώ να σκέπτομαι διαφορετικά, να μυρίζω ετερόκλητα.

Γιατί, όπως έλεγε και ο μεγάλος φιλόσοφος Σπινόζα: «για όσο χρόνο σκέπτομαι, υπάρχω». Μάλλον, οι Αμερικανοί βρίσκονται στο στάδιο της πλανητικής ασκεψίας, παρά ηγεμονίας. Οι καιροί, ου μενετοί!

Διαβάστε ακόμη

Ηλίας Καραβόλιας: Λίγοι και… καλοί

Δημήτρης Προκοπίου: Η σημασία του περιβάλλοντος στον τουρισμό

Κώστας Φάλαγγας: Οι «αθόρυβοι» δείκτες: τα KPIs που ξεχωρίζουν την ώριμη ξενοδοχειακή διοίκηση

Χρήστος Γιαννούτσος: Να συσταθεί υπουργείο «Made in Greece» για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

Αγαπητός Ξάνθης: Λίγες σκέψεις από τα συμπεράσματα του συνεδρίου της ΚΕΔΕ για τα νησιά μας

Θάνος Ζέλκας: Τα ιδανικά στον καθρέφτη του χρόνου

Γιάννης Σαμαρτζής: Το Ισοζύγιο Τρεχουσών Συναλλαγών ως διαχρονικός «καθρέφτης» της Ελληνικής Οικονομίας

Μανώλης Κολεζάκης: Το μεταναστευτικό πρόβλημα στη Ελλάδα και στον κόσμο γενικότερα