Μ. Καρίκη: Ζητώντας βοήθεια

Rodiaki NewsRoom

Γράφει η
Μαρία Καρίκη,
Ψυχολόγος, Μsc

Πολλές φορές στη ζωή μας, βιώνουμε αδιέξοδα, διλήμματα, απογοητεύσεις και απρόβλεπτες αλλαγές, που μπορεί να μας τραυματίσουν και να μας στιγματίσουν ψυχικά. Αρχικά, παλεύεις μόνος σου να βρεις μια άκρη, να σκεφτείς τι είναι καλύτερο να κάνεις για σένα τον ίδιο και για όσους αγαπάς. Άλλοτε καταφέρνεις να διαχειριστείς αυτό που σε βαραίνει κι άλλοτε όχι. Ψάχνεις στήριξη, κατανόηση, συμβουλή. Δεν ξέρεις πού να απευθυνθείς. Έχεις τόσο ανάγκη να μοιραστείς αυτό που σου συμβαίνει, αλλά από την άλλη, αναρωτιέσαι αν μπορείς να εμπιστευτείς, αν θα σε καταλάβουν πραγματικά...

Και κάπως έτσι, μπορεί να αμφιταλαντεύεσαι ανάμεσα στην απομόνωση ή στο «άνοιγμα» ψυχής. Από τη μια, έχεις ανάγκη να μείνεις λίγο με τον εαυτό σου, να σκεφτείς και να αναλύσεις και από την άλλη, νιώθεις ότι θα ήθελες να είχες κάποιον δίπλα σου σε αυτές τις δύσκολες στιγμές. Ωστόσο, γιατί να μην μπορούμε να έχουμε και τα δύο; Γιατί να πρέπει να διαλέξουμε; Τόσο η συζήτηση με τον εαυτό μας εντός μας όσο και η επικοινωνία και η σύνδεση με κάποιον οικείο μας άνθρωπο θα μας ηρεμήσει και θα μας βοηθήσει να σκεφτούμε ίσως πιο καθαρά. Δεν χρειάζεται απαραίτητα να απομονωθούμε για να βρούμε μια λύση.

Υπάρχουν, βέβαια, και οι περιπτώσεις όπου μας συμβαίνουν αρκετά σοβαρά πράγματα. Εκεί, μπορεί να χρειαστούμε παραπάνω βοήθεια. Το να ζητάει κανείς βοήθεια δεν είναι αδυναμία, αλλά δύναμη. Δεν χρειάζεται να φθείρεσαι, να χάνεις χρόνο, να καταρρεύσεις για να βρεις μια λύση. Υπάρχουν και άλλοι τρόποι, λιγότερο επώδυνοι. Φίλοι, συγγενείς, ειδικοί είναι πιθανά υποστηρικτικά δίκτυα στα οποία μπορεί να απευθυνθεί κανείς. Όλοι έχουν κάτι να μας δώσουν, ανάλογα με τη σοβαρότητα του ζητήματος που μας απασχολεί ή της κατάστασης στην οποία έχουμε περιέλθει.

Πόσο καιρό μπορεί να χρειαστεί αυτή η βοήθεια; Η απάντηση είναι «όσο χρειαστεί». Μέχρι να δυναμώσουμε, να ηρεμήσουμε, να νιώσουμε και πάλι ασφάλεια. Έτσι κι αλλιώς, η βελτίωση, η επούλωση, η θεραπεία δεν συμβαίνουν από τη μια στιγμή στην άλλη. Μεσολαβούν στάδια και διεργασίες. Πρώτα κατανοούμε σε βάθος και μετά λύνουμε και προχωράμε. Πρώτα σηκώνουμε τον εαυτό μας από τον πόνο, τον θυμό, τον φόβο και τη ματαίωση και μετά, μπορούμε να σκεφτούμε τα επόμενα βήματα. Πρόκειται για μια διαδρομή, με απώτερο στόχο μια εσωτερική νίκη και έπειτα, γαλήνη.

Ο καθένας μπορεί να έχει ανάγκη αλλιώς τη βοήθεια που ζητά. Άλλος με λόγια, άλλος με σιωπή. Άλλος με πράξεις κι άλλος με έγνοια και φροντίδα. Άλλος με συμβουλές κι άλλος απλά με ένα βλέμμα κατανόησης, με μια αγκαλιά, με ένα «είμαι εδώ για σένα ό,τι και να γίνει». Καλό είναι να αποκωδικοποιούμε σωστά τον τρόπο που κανείς ζητά βοήθεια. Αλλιώς μπορεί να του κάνουμε και ζημιά. Να μας ερμηνεύσει ως παρεμβατικούς, πιεστικούς, ενοχλητικούς.

Όλοι, κάποια στιγμή, θα χρειαστούμε βοήθεια. Αρκεί να το καταλάβουμε, να το συνειδητοποιήσουμε και να το επιτρέψουμε να συμβεί. Μερικές φορές το «εγώ» μας, παλεύει μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, ώστε να τα καταφέρει μόνο του απέναντι στις δυσκολίες. Προσπαθεί μέχρι εκεί που θ’ αρχίσει η απόγνωση, ο πανικός, οι τάσεις φυγής, ο εκνευρισμός, το βούλιαγμα. Γιατί, όμως, δυσκολεύουμε τη ζωή μας; Γιατί χάνουμε χρόνο και δυνάμεις από μια «διάσωση»; Είναι ανθρώπινο και έντιμο να δηλώσεις στον εαυτό σου ότι δεν μπορείς άλλο, δεν αντέχεις άλλο. Είναι η αλήθειά σου!

Η αναζήτηση βοήθειας είναι μια εμπειρία που σε ωριμάζει και σε βοηθάει να συνδεθείς ακόμα πιο βαθιά με τον εαυτό σου και με τους άλλους. Σου θυμίζει ότι είσαι ευαίσθητος, συναισθηματικός, εύθραυστος, αλλά και συνάμα, τόσο βαθιά ανθρώπινος και αυθεντικός. Σου θυμίζει ότι (σε αντίθεση με όσα πίστευες) όχι, δεν μπορείς να τα κάνεις όλα και δεν μπορείς να τα κάνεις όλα μόνος σου. Έχεις το δικαίωμα να κάνεις λάθη, να χάσεις τον δρόμο σου, να πέσεις, να κουραστείς, να μπουχτίσεις, να αποπροσανατολιστείς, να λυγίσεις, να αμφιβάλεις. Όχι, δεν έγινες κάτι λιγότερο απ’ ό,τι ήσουν. Αντιθέτως. «Απλώνεσαι» τόσο πολύ, που δεν τα προλαβαίνεις όλα πια.

Οι ρόλοι σου πληθαίνουν, οι απαιτήσεις γύρω σου αυξάνονται, οι υποχρεώσεις πολλαπλασιάζονται, ενώ ο ελεύθερος χρόνος σου μειώνεται επικίνδυνα. Κάπου εκεί, κάτι αλλάζει και πιέζεσαι, βαραίνεις, απορείς. Όχι, δεν είσαι καθόλου λίγος. Είσαι εκείνος που προσπαθεί διακαώς να σταθεί «όρθιος» ό,τι κι αν συμβαίνει, όσα κι αν σηκώνεις, όσα όνειρα κι αν έχεις δει να χάνονται. Γιατί πάντα περιμένεις την επόμενη μέρα που θέλεις τόσο πολύ να ζήσεις... μέσα σου γνωρίζεις καλά πως κάθε επόμενη μέρα μπορεί να είναι εκείνη που θα σου φέρει την αλλαγή που τόσο έχεις ανάγκη...! Το ότι ζητάς βοήθεια, δεν σημαίνει ότι εγκαταλείπεις. Σημαίνει το ακριβώς αντίθετο. Μένεις να παλέψεις!