Το χώμα των νησιών μας δεν ταίριαξε ποτέ με τη φτέρνα των κατακτητών

Μιχάλης Μαστής

Οι Δωδεκανήσιοι γονάτισαν μια και μοναδική φορά στην ένδοξη ιστορία τους: Την 31η Μαρτίου 1947.

Την ώρα που η Ελληνική Σημαία ανέβαινε στον ιστό, στον βωμό της πατρίδος, για να κυματίσει ελεύθερα πλέον για πάντα, μετά από αιώνες ολόκληρους.

Οι παππούδες, οι γιαγιάδες, οι πατεράδες κι οι μανάδες μας, που έζησαν τη μοναδική αυτή στιγμή στην ιστορία του τόπου μας, μεταλαμπάδευσαν σε όλους εμάς τους νεότερους, τη φλόγα της ελευθερίας, την πίστη του αγώνα και την παρακαταθήκη, ότι τίποτα δεν χαρίζεται και ότι όλα κατακτιούνται με σκληρή προσπάθεια, θυσίες και τόλμη.

Η πολυτιμότερη για τον τόπο μας επέτειος, της ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου με τη μητέρα Ελλάδα αποτελεί σήμερα, 77 χρόνια μετά, την κοινή αφετηρία και το σημείο αναφοράς για κάθε Δωδεκανήσιο, όπου και να βρίσκεται.
Αντιστοιχεί στην καρτερικότητα, ενός λαού που κανένας δεν υποδούλωσε την ψυχή του. Που αντιστάθηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε. Που πολέμησε σκληρά, για να λάμψει το φως της Λευτεριάς.

Η σημερινή μέρα, αφιερώνεται ολόψυχα, στις χιλιάδες των ηρώων που θυσιάστηκαν, τα έβαλαν με το θεριό και το κατατρόπωσαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι: Σε όλους εκείνους που περίμεναν καρτερικά την άγια μέρα της μεγάλης αγκαλιάς με τη μητέρα πατρίδα. Σε εκείνους κι εκείνες που έφυγαν χωρίς να προλάβουν να δουν τη γαλανόλευκη να κυματίζει αγέρωχα σε όλα τα νησιά μας.

Το μήνυμα της σημερινής μέρας, διαχρονικά επίκαιρο. Όλοι και όλες που κατοικούμε σε τούτα τα νησιά, έχουμε λάβει την ίδια εντολή από τους προγόνους μας: Να φυλάμε Θερμοπύλες. Μέσα από την ιστορία του τόπου, μας δίδαξαν να μην λυγίζουμε, να μην υποχωρούμε και να μην συμβιβαζόμαστε.

Χρόνια πολλά και υπερήφανα σε όλο τον κόσμο.