Γιάννης Παρασκευάς: Η ύβρις της υπερδύναμης και το τέλος της διεθνούς έννομης τάξης

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Μέσα στο πλήθος των καθημερινών θανάτων, τι θα αλλάξει αν πεθάνει – σκοτωθεί – ή δολοφονηθεί και ένας άλλος, έστω και αν ήταν Πρόεδρος στη χώρα του, έστω και αν το όνομά του ήταν ΜΑΔΟΥΡΟ.
Όλοι οι αυτοαποκαλούμενοι ΗΓΕΤΕΣ χωρών, από υποχρέωση θα πει ο καθένας κάτι, θα κάνει μια δήλωση, ανάλογα με το πώς νομίζει ότι εξυπηρετούνται τα προσωπικά του συμφέροντα και όχι τα πραγματικά συμφέροντα των πολιτών της χώρας του.

Οι στοχευμένοι θάνατοι – εκτελέσεις είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε όλα τα μυστικά και φανερά κλιμάκια της ΕΞΟΥΣΙΑΣ σε όλο τον πλανήτη, δολοφονούνται ενοχλητικοί πολιτικοί αντίπαλοι καθεστώτων, φυλακίζονται όσοι αντιτίθενται σε αρχές και εξουσίες, φυλακίζονται δημοσιογράφοι, ερευνητές και αρκετοί άλλοι εκτοπίζονται.

Η κρατική τρομοκρατία καλά κρατεί, ένας είναι πάντα ο στόχος: η διακράτηση της εξουσίας, η αισχροκέρδεια, η εκμετάλλευση του πλούτου από τα διάφορα τραστ, η υπερσυγκέντρωση πλούτου και η ενίσχυση της δύναμης κάθε πολιτικού παίκτη στη διεθνή σκακιέρα.

Η διεθνής κρατική τρομοκρατία νομιμοποιήθηκε και πραξικοπηματικά αναγορεύτηκε σε κριτή του ποιος είναι τρομοκράτης και ποιος όχι.

Ο μεγαλύτερος και πιο επικίνδυνος κρατικός τρομοκράτης, διαχρονικά, όχι μόνο μέσα στη χώρα του, αλλά στη διεθνή σκηνή, είναι η ΑΜΕΡΙΚΗ. Υπάρχουν και άλλοι κρατικοί τρομοκράτες, λειτουργούν όμως μέσα στα εθνικά τους σύνορα.

Είναι μακρύς ο κατάλογος των τρομοκρατικών παρεμβάσεων της Αμερικής σε παγκόσμιο επίπεδο, πάντα όμως, έστω για τα μάτια των ηλίθιων πολιτών, ζητούσαν μια επίπλαστη δικαιολογία – νομιμοποίηση από τα αποκαλούμενα διεθνή όργανα, ΟΗΕ – Συμβούλιο Ασφαλείας – ομάδες πρόθυμων χωρών κλπ.

Η αλαζονεία και η αίσθηση της υπεροχής, που ξεπερνά τα όρια της ΥΒΡΕΩΣ, οδηγούν το ΒΑΘΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ σε μια επιλογή καταρράκωσης των όποιων διεθνών φραγμών, πάνω στους οποίους ακουμπούσε η ΔΙΕΘΝΗΣ ΕΝΝΟΜΗ ΤΑΞΗ, με στόχο το άνοιγμα των δρόμων για τη βίαιη επιβολή της νέας γεωπολιτικής τάξης.

Ανοίγει τον δρόμο και στους άλλους ισχυρούς παίκτες να εφαρμόσουν τις ίδιες μεθόδους, σαν αυτήν της απαγωγής του Προέδρου της Βενεζουέλας.

Ποιος θα εμποδίσει τον ΠΟΥΤΙΝ να συλλάβει τον κλόουν Ζελένσκι, τον έχει ήδη ονομάσει τρομοκράτη, όπως ο Τραμπ τον Μαδούρο; Ποιος θα εμποδίσει και με ποιες δικαιολογίες την Κίνα να καταλάβει την Ταϊβάν και τέλος ποιος θα εμποδίσει τον Ερντογάν να καταλάβει την υπόλοιπη Κύπρο;

Ποιος θα σταματήσει τον Νετανιάχου από την εξολόθρευση των Παλαιστινίων και ποιος θα εμποδίσει την Αμερική να διαλύσει το ΙΡΑΝ; Προετοιμάζουν το έδαφος, είναι πολλά τα πετρέλαια και τα θέλουν δικά τους.

Το ομολόγησε χωρίς αναστολές ο Τραμπ: θα εκμεταλλευτούμε τα πετρέλαια της Βενεζουέλας. Ποιος ηλίθιος, μη σκεπτόμενος, πιστεύει ότι τον Τραμπ τον ενδιέφεραν τα ναρκωτικά ή το βιοτικό επίπεδο των κατοίκων της χώρας; Όχι, οι μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρείες ήθελαν τα πλούσια πετρελαϊκά αποθέματα.

Μια μικρή ιστορική αναδρομή: θυμάστε, όσοι θέλετε να θυμηθείτε, παρόμοιες ενέργειες τόσο προκλητικές την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου;
ΟΧΙ, υπήρχε τότε ένα αντίπαλο δέος και μόνο η σκέψη ότι υπήρχε αντίπαλος οδηγούσε τους Αμερικανούς και σε δεύτερες και σε τρίτες σκέψεις και παρέμεναν υποστηρικτές, δήθεν, της Διεθνούς Έννομης Τάξης.

Θυμηθείτε τους Προέδρους της Αμερικής που αποφάσισαν διεθνείς τρομοκρατικές ενέργειες σε διάφορες χώρες: ήταν Δημοκρατικοί, ήταν Ρεπουμπλικανοί, και γιατί αυτό; Γιατί ήταν εκτελεστές των εντολών του ΒΑΘΕΩΣ ΚΡΑΤΟΥΣ, των ισχυρών οικονομικών συμφερόντων.

Όσοι κατηγορούν τον Τραμπ κάνουν μεγάλο λάθος. Λειτουργεί και αυτός για τις μεγάλες και κρίσιμες αποφάσεις, όπως όλοι οι άλλοι προηγούμενοι Πρόεδροι.

Η σύλληψη του Μαδούρο, η πιθανή του δολοφονία (δεν τον δολοφόνησαν εκεί γιατί δεν ήθελαν να τον κάνουν σύμβολο) ή η πιθανή, βέβαιη δικαστική του καταδίκη ανοίγει δρόμους για ανεξέλεγκτες εξελίξεις.

Βίαιες και ανεξέλεγκτες ενέργειες για τον καθορισμό των ζωνών επιρροής στη νέα πολυπολική τάξη πραγμάτων. Οι ισχυρές στρατιωτικοοικονομικές δυνάμεις, κεντρικές και περιφερειακές, απελευθερώνονται και ενεργούν κατά το δοκούν.

Οι κοινωνίες όπου γης αποδιαρθρώνονται. Είναι αποκαρδιωτικός και επικίνδυνος ο εμφανιζόμενος εκφασισμός των κοινωνιών, είναι επικίνδυνη η απεμπόληση της ιδιότητας του πολίτη και η αποδοχή της ιδιότητας του υπηκόου.

Χάνονται και τα ελάχιστα πλέον υπόλοιπα βουλησιαρχίας και μετατρεπόμεθα σε φερέφωνα επιλογών άλλων, χωρίς καμία προσπάθεια κατανόησης του ΓΙΑΤΙ και ΠΩΣ.

Αναρωτιούνται κάποιοι γιατί ο κ. Μητσοτάκης έκανε τη δήλωση που έκανε. Ανήκει στην ίδια κατηγορία με τον Τραμπ: μεγαλομέτοχος ο Τραμπ των πετρελαϊκών εταιρειών, μεγαλομέτοχος ο κ. Μητσοτάκης και η οικογένεια σε όλα τα ντόπια τραστ.

Κλείνοντας, θυμάμαι τα νιάτα μου, όταν σε κάθε διαμαρτυρία μία ήταν η μυριόστομη κραυγή:
«ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ»