«Έφυγε» από τη ζωή ο Νίκος Μοντιάδης. Ο άνθρωπος που ταυτίστηκε στη ζωή του με την ιστορία της Vespa στη Ρόδο

Rodiaki NewsRoom

Ανακοίνωση του Vespaclub Rhodes

«Έφυγε» από τη ζωή ο Νίκος Μοντιάδης, ο Ροδίτης που επί σειρά ετών υπήρξε ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της Vespa στο νησί της Ρόδου και ο οποίος ήταν ιδιαίτερα αγαπητός άνθρωπος στο νησί μας.

Οι φίλοι του συλλόγου Vespaclub Rhodes με ανακοίνωσή τους αποχαιρετούν τον δικό τους άνθρωπο, που άφησε ισχυρό το αποτύπωμά του:

«Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε τον Νίκο Μοντιάδη, έναν άνθρωπο που υπήρξε ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της Vespa και της κοινότητάς μας. Η γνώση του, το πάθος του και η αστείρευτη αγάπη του για το αγαπημένο μας δίκυκλο αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για όλους μας.

Πάντα πρόθυμος να βοηθήσει, να συμβουλεύσει και να μοιραστεί την εμπειρία του, κέρδισε τον σεβασμό και την εκτίμηση όλων όσοι είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν. Για εμάς δεν ήταν απλώς μέλος, ήταν κομμάτι της οικογένειας του κλαμπ. Η παρουσία του θα μας λείψει, όμως το αποτύπωμά του θα μείνει ζωντανό. Καλό ταξίδι, Κυρ Νίκο ή αλλιώς ΜαστροΝίκο μας. Δεν θα σε ξεχάσουμε ποτέ.»

Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στη "Ρ" και τη Ρ. Λουλουδάκη το 2013 ο Νίκος Μοντιάδης σημείωνε:

Σκουριασμένος σκελετός, τροχοί σε άσχημη κατάσταση, κινητήρες κολλημένοι... Κι όμως όλα "ξαναγεννιούνται"  χάρη στην προσπάθεια μιας παρέας φίλων που βρίσκουν παλιές μοτοσυκλέτες, βέσπες, αυτοκίνητα, μοτοποδήλατα, τα αναπαλαιώνουν, κι όταν τα βλέπει κάποιος νομίζει πως μόλις βγήκαν από το εργοστάσιο της εποχής εκείνης.

Η παρέα που έχει "ταχθεί" να αναπαλαιώνει παλιά μοντέλα, την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου κάνει την 3η της Έκθεση σε χώρο του Casino, από τις οκτώ το πρωί έως αργά το βράδυ. Πρωί-πρωί βρέθηκα στο γκαράζ του κ. Νίκου Μοντιάδη -μουσείο το λέει και δηλώνει...βεσπάς- και γύρω-γύρω καλογυαλισμένες οι κλασικές κυρίες που έχει αναστήσει.

Με τα χρώματά τους, τις καμπύλες τους και γενικώς τις ιδιοτροπίες τους... Ποιοι είστε λοιπόν οι φίλοι του παλιού αυτοκινήτου και μοτό;

Είμαστε μια παρέα που με μεράκι, ζήλο και κυρίως αγάπη αναπαλαιώνουμε παλιά μοντέλα που παίρνουμε καμιά φορά ακόμα κι από τα σκουπίδια, τα χωράφια. Είμαι ο μεγαλύτερος της παρέας που οι στενοί φίλοι είναι πάνω από 20 και θέλουμε να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον των νέων ανθρώπων στο να μην πετάξουν την παλιά βέσπα του παππού, ένα σίδερο που έβαζε κάρβουνο όπως ήταν τότε όλα τα σίδερα, μια γκαζιέρα της εποχής... Έχουμε όλοι μας κομμάτια που έχουν μια μικρή ιστορία και λέμε στον κόσμο να ξαναβγάλει από την αποθήκη τα δικά του, να μην τα πετάξει γιατί μπορεί να μεταμορφωθούν.

Η έκθεσή σας την Κυριακή 8 Σεπτεμβρίου 2013 τι θα περιλαμβάνει;

Βέσπες, ciao, αυτοκίνητα. Αυτό με το ciao στη Ρόδο! Όλα τα μοτοποδήλατα γιατί τα λέμε έτσι; Το Ciao είναι τύπος της Piaggio που λεγόταν ciao. Eμείς συνηθίσαμε να λέμε ciao όλα τα αυτόματα μοτοποδήλατα. Το πρώτο αυτόματο μοτοποδήλατο το κατασκεύασαν το 1968.

Οι βέσπες πότε εμφανίστηκαν;

Η Piaggio, μια μεγάλη ιταλική αυτοκινητοβιομηχανία, έφτιαχνε από αεροπλάνα και τρένα μέχρι τρακτέρ. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου σοφίστηκε να φτιάξει από τις μίζες των αεροπλάνων τους προκινητήρες δηλαδή, τη βέσπα. Το εργοστάσιο στη Γένοβα είχε βομβαρδιστεί, είχε απομονωθεί το υλικό των προκινητήρων και για να μην πάει χαμένο έφτιαξαν ένα σκούτερ, δηλαδή το συγκεκριμένο μοντέλο βέσπας για να το χρησιμοποιεί ο απλός πολίτης. Ο οποίος αμέσως μετά τον πόλεμο έβαζε όλη την οικογένεια πάνω!

Στη Ρόδο πότε ήρθαν οι βέσπες;

Ο πρώτος εισαγωγέας βέσπας ήταν ο Στάθης Βασιλάκης στο τέλος της δεκαετίας του ΄50. Μέχρι τότε τι χρησιμοποιούσαν; Κυκλοφορούσαν με ποδήλατα, μοτοσικλέτες... Τις εγγλέζικες τις BSA που είναι μεγάλου κυβισμού, τις matsuli, τις triumph τις BMW τις γερμανικές, τις Decave τις ιταλικές, τις motoguzzi, τις Gilera, τις γαλλικές τις Peugeot, τις αμερικάνικες τις Xάρλεϊ...

Μου είπαν ότι ο πατέρας σας ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκαν με το μηχανοκίνητο!

Ο πατέρας μου ο Κυριάκος Μοντιάδης ήταν εκπαιδευτής μοτοσικλετών σε ιδιώτες, αλλά και των ανδρών της τροχαίας που είχαν τις Χάρλεϊ. Από τις αρχές του 1950 είχε μαγαζί στη Σωκράτους, στο πηγαδάκι. Επισκευές, ενοικιάσεις μοτοσικλετών και ποδηλάτων. Εκεί μέσα μεγάλωσα. Μέχρι το τέλος του 1959 που πήγα στη Γερμανία και δούλεψα, κι εκεί σε αντιπροσωπεία οχημάτων.

Ποιοι Ροδίτες ήταν από τους πρώτους που έτρεχαν με αυτοκίνητο;

Θέλω να σας πω ότι το κομμάτι του αυτοκινήτου θέλουμε οι φίλοι να το αφιερώσουμε στον αείμνηστο Αλέξη Αρνά, μηχανικό αυτοκινήτων και οδηγό αγώνων. Ξεκίνησε να τρέχει μέσα στον πόλεμο, κι είχε σημαντικές νίκες μέσα στη δεκαετία του ΄60

. Μας ενέπνευσαν κι άλλοι οδηγοί όμως που άνοιξαν το δρόμο και συνεχίζουν τα παιδιά τους σήμερα να αγωνίζονται σε αγώνες δεξιοτεχνίας σαν αυτόν που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα.

Πότε ήρθαν εδώ τα πρώτα αυτοκίνητα;

Τα πρώτα αυτοκίνητα πρέπει να ήρθαν στη Ρόδο το 1920, κι ήταν της Fiat η Μπαλίλα, μ΄ αυτό έτρεχε ο Αρνάς στο ξεκίνημα. Έχουμε δει δύο Μπαλίλα σ΄ ένα χωράφι και θα πάμε να τα πάρουμε να τα αναστήσουμε. Ακόμα “στέκονται” στο χωράφι μέσα. Είναι θέμα κατασκευής και πρώτης ύλης, κι αυτό είναι που μας γοητεύει εμάς, η ποιότητα, οι καμπύλες, σαν τις καμπύλες μιας ωραίας γυναίκας που μαγνητίζουν τα βλέμματα.

Ο χώρος σας εδώ στο γκαράζ έχει πολλά  ξαναγεννημένα δίκυκλα . Πουλάτε κάποια απ’ αυτά;

Όλα τα μηχανάκια έχουν όνομα, αν τα πουλούσα δεν θα τους έδινα όνομα. Έχω χαρίσει δύο στα παιδιά μου. Σ΄ αυτό το χώρο στον ʼγιο Νικόλαο είμαι από το 1968. Είναι εκθεσιακός χώρος, τον ονομάζουμε μουσείο.

Πόσο καιρό χρειάζεται για να φτιάξετε μια βέσπα, ένα μοτοποδήλατο;

Η βέσπα 300 εργατοώρες, όμως όταν ακούσω την πρώτη της... φωνή, ξεχνάω τις ώρες που εργάστηκα, τον κόπο, τα πάντα. Ένα μοτοποδήλατο χρειάζεται τουλάχιστον 100 ώρες.

Στην πρώτη μας έκθεση πρόπερσι ήταν 100, πέρυσι 130 οχήματα και φέτος θα δείξουμε λίγα παραπάνω εκ των οποίων άλλα είναι ανακατασκευασμένα, κι άλλα όχι. Για μας όλο το θέμα και η ιστορία είναι να φτιάξεις τη μοτοσικλέτα, το αυτοκίνητο, τη βέσπα μόνος σου και να την κάνεις όπως ήταν όταν βγήκε από το εργοστάσιο. Με τα χρώματά τους, τις καμπύλες τους... Είναι η αγάπη μας για τις παλιές αξίες που στην ψυχή τη δική μας είναι αναλλοίωτες. Και θέλουμε την αγάπη αυτή να την μεταδώσουμε σε όσους περισσότερο γίνεται. Ιδίως στα νέα παιδιά που αν έρθουν σ’ εμάς με το παλιό όχημα θα τους βοηθήσουμε αφιλοκερδώς και θα τους μεταδώσουμε το μεράκι.