Γιάννης Παρασκευάς: Ο πόλεμος του δολαρίου

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Πολλές οι αναλύσεις, πολλές οι συζητήσεις και πιο πολλές οι άναρθρες διαφωνίες.

Οι διαδικτυακοί κριτές των γεγονότων, με τον φανατισμό στα ύψη και την πραγματική ενημέρωση στο ναδίρ, οι μεν φωνάζουν «θάνατος στους μουλάδες» και οι άλλοι «Φασίστα-γουρούνι Τραμπ».

Υποψιάζομαι ότι κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει επακριβώς τι συμβαίνει εκεί κάτω.

Ακούμε διάφορα, από διάφορα δήθεν μέσα ενημέρωσης: τόσα ντρομς έριξε ο ένας, τόσους πυραύλους ο άλλος, τόσα αναχαιτίστηκαν και τόσα έπληξαν κάποιο στόχο.

Βλέπουμε πολλές εικόνες· ποιος ελέγχει ποιες είναι πραγματικές και ποιες είναι ψεύτικες, δημιουργήματα της ΤΝ.

Αυτό όμως που είναι πραγματικότητα και θα έπρεπε να μας τρομάζει, είναι ο διχασμός των κοινωνιών και η ανεκτικότητά μας στις εικόνες θανάτου χωρίς αιτία ανθρώπων.

Εξοικειωθήκαμε με τον θάνατο, σίγουρα τον θάνατο του άλλου· δεν μας περνά ούτε λεπτό από τη σκέψη ότι ίσως αύριο αντιμετωπίσουμε ένα τέτοιο θάνατο, ή τον θάνατο του παιδιού μας, ή των γονιών μας.

Βλέπουμε τον θάνατο πάντα μακριά μας και αυτή η εξ αποστάσεως εικόνα δεν μας τρομάζει.

Ποιος από εμάς είναι έτοιμος να πεθάνει για τον πόλεμο του δολαρίου, για τον πόλεμο του χρήματος;

Ποιος απλός πολίτης, με ελαφρά τη καρδία, θυσιάζει ζωές για το όποιο οικονομικό όφελος, ανεξάρτητα από το ποιος κερδίζει;

Οι αναλύσεις, οι απόψεις και δηλώσεις του τι συμβαίνει και γιατί, σε όλα τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα, είναι πολλές και αντιφατικές.

Έχουν όμως ένα δικαιολογητικό υπόβαθρο· προβάλλουν ως αιτίες και αφορμές την προστασία της Ειρήνης, της Δημοκρατίας, της Ελευθερίας και άλλα παρόμοια ιδεώδη, τα οποία στις χώρες τους τα καταπατούν ανερυθρίαστα.

Εμφανίζονται στη δημοσιότητα πολλές και αντικρουόμενες απόψεις για το ποιος είναι ο κερδισμένος ή ποιος θα είναι ο τελικός νικητής αυτού του εναέριου πολύ-οπλικού πολέμου.

Γίνονται προσπάθειες ερμηνείας της στάσης των άμεσα συμμετεχόντων κρατών και των κρατών συμμάχων και αυτό που βγαίνει ως συμπέρασμα είναι ότι όλοι κρατούν μια διφορούμενη στάση και δεν τάσσονται ευθέως με κανένα από τους άμεσα συγκρουόμενους.

Βρίσκονται όλοι σε αναμονή· παίζει ο καθένας τα χαρτιά που διαθέτει, προσπαθώντας να βρεθεί στην πιο πλεονεκτική θέση, όταν θα πάψουν οι εχθροπραξίες.

Αυτό που διαφαίνεται είναι ότι ο αυριανός κόσμος δεν θα είναι ο σημερινός.

Το αύριο ίσως μας οδηγήσει στη νοσταλγία του χθες· ίσως να λέμε ιστορίες για το «κάποτε», για το χθες που ζούσαμε μια ζωή ήρεμη, χωρίς πολέμους και σκοτωμούς, και για όσους ακούγαμε ήταν πολύ μακριά μας και πολύ μικρής τοπικής εμβέλειας.

Αυτό το «κάποτε» κρύβει μέσα του μια ιδιαίτερη και ανεξιχνίαστη ψυχοσωματική δύναμη-ενέργεια· είναι «κομμάτι του παρελθόντος ενσωματωμένο στο παρόν».

Σε αυτό το «κάποτε» συμπεριλαμβάνονται όλοι οι αιώνες των κοινωνικο-πολιτικών εξελίξεων· δεν υπήρξε τόπος και χρόνος χωρίς συγκρούσεις και πολέμους.

Μια κριτική ματιά σε όλα εκείνα τα γεγονότα, όπου Γης, μας οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι όλες οι συγκρούσεις είχαν ως αιτίες και αφορμές ή την κατάκτηση ζωτικού χώρου ή την επιβολή ενός «αποθεματικού νομίσματος».

Το νόμισμα και, ως παρελκόμενο, ο πλούτος ήταν η εμφανής έκφραση της «Εξουσίας»· κανένας δεν μπορούσε να είναι επικυρίαρχος χωρίς την εμπιστοσύνη των υπόλοιπων στο νόμισμά του.

Βασιλιάδες και βασίλισσες κοσμούσαν τις όψεις των νομισμάτων· συνειρμικά οδηγείσαι στη σκέψη ότι και σήμερα τα όσα συμβαίνουν έχουν αυτή την στόχευση.

Σε όλες αυτές τις συγκρούσεις ένα είναι το ζητούμενο: «ποιο θα είναι αύριο το κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα;» Αυτό που κινδυνεύει να χάσει τη θέση του είναι το δολάριο.

Οι μεν πασχίζουν να διατηρήσουν το δολάριο και το υφιστάμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα, και οι υπόλοιποι σχεδιάζουν την απάντησή τους στο ανεξιχνίαστο αύριο.

Αυτοί που είναι χαμένοι είναι οι λαοί όλου του κόσμου· είναι οι παράπλευρες απώλειες αυτού του ανελέητου πολέμου. Η ομοψυχία των υπόλοιπων εθνών είναι η απάντηση στην αναλγησία των ισχυρών.