Αγαπητός Ξάνθης: Κάποιοι στοχασμοί για το τραγούδι «FERTO»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Αγαπητός Ξάνθης, αρχιτέκτονας

Εδώ και πολλούς μήνες όλη η Ελλάδα δεχόταν ένα «βομβαρδισμό» για το τραγούδι «ΦΕΡΤΟ-FERTO» του AKYLAS, το τραγούδι εκπροσώπησης της Ελλάδας στο κόσμο της EUROVISION. Εκατοντάδες πρόσωπα περνούσαν από την TV εκφράζοντας τη δική τους άποψη και ενδόμυχα τη δική τους επιθυμία επίσης.

Ένα παιδί ξεχωριστό, παράξενο (queer) από τις Σέρρες στην Αθήνα, ένας τροβαδούρος του δρόμου, ανακαλύπτει το δρόμο της μουσικής και με το χάρισμα της επικοινωνίας κερδίζει τον διαγωνισμό της χώρας μας για να παρουσιάσει την προσωπική του ιδέα. Τελικά ήρθε 10ος, μ’ ένα γλυκό συγγνώμη στο λόγο της επιστροφής του στην Αθήνα για την απογοήτευση που πρόσφερε στο ελληνικό κοινό.

Ίσως το μέτρο μπορεί να επανέλθει παντού, ειδικά στην φαντασμαγορική «τερατώδη» τηλεόραση!

Πέφτουν πάνω στον AKYLAS όλο το μιντιακό σύστημα, στοιχήματα, επικοινωνιολόγοι, συνθέτες, χορευτές, και τον παρουσιάζουν ως το απόλυτο φαβορί. Ο Έλληνας αυτόματα, ως συνήθως, ταυτίζεται και αρέσκεται με την όποια πρωτιά. Εξάλλου, είναι μετρημένες οι πρωτιές μας, ελπίζοντας στο «βάθρο» της επιτυχίας σ’ όλη την Ευρώπη στο πρόσωπο του εκπροσώπου μας. Ανακαλύπτουν τα ΜΜΕ τους γονείς του, τα ξαδέλφια του, τη δασκάλα του, τους συμμαθητές του, για να μας πείσουν ότι η πρωτιά έρχεται μέσα σε 500 εκ. πληθυσμό!

Η επιβολή της θέσης μέσω εικόνας.

Ο AKYLAS παραμένει ταπεινός, μετρημένος και ευσυγκίνητος, παρά τα ελληνικά φλάς που τον έχουν καταβροχθίσει. Μια φιγούρα ιδιόμορφη αλλά δημιουργική, ένα πρόσωπο συγκεκριμένο που τέμνεται με τη νέα μόδα της δύναμης της εικόνας και της ψηφιακής τεχνολογίας.

Συγκεκριμενοποιείται ότι ο AKYLAS είναι ένα αστέρι που θα καταπλήξει την Ευρώπη (κοινό και επιτροπές του διαγωνισμού) και θα επιδείξει έναν επιτυχημένο «βίο» για το μέλλον, παρά την 10η θέση.

Μου γεννήθηκε έτσι το δίλημμα του μετεωρισμού μεταξύ επιτυχίας ή αποτυχίας, αυθορμητισμού και αγνότητας ή επιτήδευσης και επιχειρηματικότητας, βλέποντας τις εικόνες του όλου show.

Παρουσιάζονται δύο (2) απόψεις:

-----Αυτές τις ημέρες διαβάζω το βιβλίο του Θεοφάνη Τάση, «Φιλοσοφία της ανθρώπινης αναβάθμισης» (2021), εκδόσεις Αρμός, και προσπαθώ να εξορύξω συγκριτικά στοιχεία του AKYLAS μέσα από τα νοήματα του βιβλίου. Η αφήγηση για τον «υπερανθρωπισμό» ως ένα ειδολογικό κίνημα που υποστηρίζει την εφαρμογή της εικόνας, της τεχνολογίας και της επιστήμης για τη βελτίωση της ανθρώπινης συνθήκης μέσω των σύγχρονων μηχανών φαίνεται να βρίσκει έδαφος στον AKYLAS. Δείχνει να είναι το άτομο που, μέσα από την αναστοχαστική τέχνη (σ.217) του βίου του, καταθέτει την ευθύνη για την επιτυχημένη δράση του. Διαφέρει ουσιαστικά από την αντίληψη του παραλλήλου σύγχρονου «μετανθρωπισμού», που απορροφά τη τεχνική ως αυτοσκοπό και τον άνθρωπο τον κατατάσσει ως μεταβατικό στάδιο εξέλιξης και όχι ως αξία, όπως επιχειρεί αντίθετα ο «υπερανθρωπισμός».

Πράγματι, κατά την άποψή μας, ο AKYLAS φέρνει να είναι ένα στοιχείο, ένα κομμάτι του «υπερανθρωπισμού» στο στάδιο του δικαιώματος της αναβάθμισης του μέσα από τη διεκδίκηση της ελευθερίας της επιλογής (σ.29), ως αξία στάσης, εκφοράς και σχετικής παρουσίας.

-----Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη, ότι στο νέο κόσμο της υπέρμετρης ανάπτυξης που ζούμε, το άτομο δεν είναι μόνο καλλιτέχνης, εργαζόμενος, γεωργός, ηλεκτρονικός, αλλά είναι και μια «επιχείρηση» που πουλά υπηρεσίες στην αγορά, η οποία άμεσα οφείλει συνεχώς να ψάχνει έναν πελάτη μέσα στον κυκεώνα του ανταγωνισμού, πάνω σε μια τιμή με την ανάλογη διαχείριση του κόστους εντός της συνεχούς έρευνας, ανάπτυξης και με την επιτηδευμένη συνοδεία κατάρτισης και δεξιοτήτων του (σ.486). Αυτός είναι ο άνθρωπος εξάρτημα του οικονομικού πολυσυστήματος.

Η αρχή της σημερινής ωφελιμότητας καθιστά έτσι το άτομο πυρήνα συμφερόντων κάθε μορφής, εκμεταλλευόμενο τη μεγάλη εικόνα στην κατεύθυνση του «Εγώ», με την προσαρμογή του στη θεωρία του πολίτη-καταναλωτή, αποδυναμώνοντας έτσι το «εμείς» και το κοινωνικό δίκαιο (σ.536). Ο «νέος άνθρωπος» ζητάει το συμφέρον, την ικανοποίηση της φιλαυτίας του, επηρεαζόμενος από τα πάθη και τα κίνητρά του αλλά και της ομάδας του (σ.43) [*από το βιβλίο των Dardot, P., Laval, C. «Ο νέος λόγος του κόσμου», (2022), εκδόσεις: Angelus Novus].

► Διακρίνουμε έτσι και τις δύο (2) όψεις της προβολής του θεάματος του AKYLAS, μέσα από τη σκοπιά της ατομικής αναβάθμισης και αυτοβελτίωσης αλλά και εκείνη της επιχειρηματικής, δηλαδή της ζήτησης και της προσφοράς κάθε προϊόντος (στην περίπτωση μας το τραγούδι), από τη διαχείριση του εκάστοτε ατόμου, το οποίο γίνεται μορφή ολικής επιχείρησης κέρδους στον νεοφιλελεύθερο κόσμο της αγοράς.

Αφήνω παρενθετικά στην παρούσα: 1. τα πολιτικά παιχνίδια του αντισημιτισμού, όπου πέντε χώρες απείχαν ενδεικτικά από τον διαγωνισμό της EUROVISION 2026 για την εισβολή του Ισραήλ στα εδάφη της Παλαιστίνης και του Λιβάνου, αλλά και παράλληλα 2. τη συμμετοχή της Αυστραλίας και του Ισραήλ, παρότι δεν είναι χώρες της Ευρώπης.

Η κατακλείδα μπορεί να είναι και το ένα γεγονός και το άλλο σε μια συντρέχουσα διαδρομή για τον στοχασμό μας.

Πάντως, ο ακροβατισμός μεταξύ αυθορμητισμού, ικανότητας, επαγγελματισμού ή και ασυμβατότητας του AKYLAS μπορεί εύκολα να βρεθεί ή και να χαθεί σε μια «εσκεμμένη σύγχυση ή και απροσδιοριστία», με το εξαγώγιμο τελικό επιδιωκόμενο προϊόν της διοργανώτριας εταιρίας EBU (European Broadcasting Union), που φάνηκε και αποδείχθηκε κατάλληλα εφέτος στο πρόσωπο της Dara από τη Βουλγαρία, η οποία αναδείχθηκε μεγάλη νικήτρια του 70ου Διαγωνισμού Τραγουδιού της Eurovision, με το λατινογενές «Bangaranga», το οποίο κέρδισε τους ψήφους της Ευρώπης με το χορό και το τραγούδι, αλλά Sakira.

Και του χρόνου μας!