Βασίλης Καταβενάκης: Τα μεγάλα ΟΧΙ και τα μεγάλα ΠΡΕΠΕΙ

Rodiaki NewsRoom

Με αφορμή τις επετειακές εκδηλώσεις της 28ης Οκτωβρίου, ο Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ρόδου Βασίλης Καταβενάκης, σε άρθρο του, θίγει την ανάγκη έμπρακτης αναγνώρισης και στήριξης των ανθρώπων που υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας.

Παράλληλα, υπογραμμίζει την υποχρέωση της Πολιτείας να εφαρμόζει το αίσθημα δικαιοσύνης και ισονομίας στην καθημερινότητα, πέρα από επετειακές διακηρύξεις. Το άρθρο του κ. Καταβενάκη έχει ως εξής:

«Μια λέξη αλλάζει την ιστορία και για τους Έλληνες είναι το ΟΧΙ». Αυτό ήταν το μήνυμα του επισμηναγού Χαρίτου μέσα από το F-16, στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης για την 28η Οκτωβρίου.

Καθώς εκτελούσε εντυπωσιακούς ελιγμούς, υποβαλλόμενος σε ακραίες δυνάμεις επιτάχυνσης, σκόρπισε ρίγη συγκίνησης και εθνικής υπερηφάνειας σε όλη την Ελλάδα.

Τα συγχαρητήρια του Προέδρου της Δημοκρατίας, που παρακολουθούσε την επίδειξη, ήρθαν να επιβεβαιώσουν τη συγκίνηση που προκάλεσε η τόλμη και η δεξιοτεχνία ενός ανθρώπου αφιερωμένου στους αιθέρες, που υπηρετεί το καθήκον του με πάθος πέρα από κάθε λογική. Γιατί η λογική ανήκει σε όλους εμάς τους υπόλοιπους, θεατές και τηλεθεατές, που θέτουμε ως πρωταρχική μέριμνα την προσωπική μας ασφάλεια. Την ατομική, με την προσοχή που επιδεικνύουμε στην καθημερινότητά μας, αλλά και τη συλλογική, με τη βεβαιότητα ότι, όταν χρειαστεί, θα βρεθούν εκείνοι που θα αναλάβουν το βάρος της υπεράσπισης του κοινού συμφέροντος, είτε εθνικού είτε τοπικού. Σε αυτούς τους ευπατρίδες, εκτός από τους ιπτάμενους, συγκαταλέγω όλους όσοι υπηρετούν στις Ένοπλες Δυνάμεις και στα Σώματα Ασφαλείας και θέτουν καθημερινά την προσωπική τους ασφάλεια σε δεύτερη μοίρα για την προστασία των άλλων.

Κι εγώ συγκινήθηκα από την επίδειξη και τα λόγια του ευπατρίδη επισμηναγού. Ωστόσο, ως τηλεθεατής, στην άνεση της πολυθρόνας και μέσα στη σωματική αδράνεια, είχα την πολυτέλεια της σκέψης. Και τη συγκίνησή μου, που εκδηλώθηκε αυθόρμητα, διαδέχθηκε ένας προβληματισμός πικρός.

Τυγχάνουν, άραγε, όλοι αυτοί οι άνθρωποι της αναγνώρισης που αντιστοιχεί στην υπερπροσπάθεια και την ανιδιοτέλεια που επιδεικνύουν ή τους θυμούνται στις παρελάσεις και στις στιγμές της αυτοθυσίας; Διασφαλίζει η Πολιτεία για τους ίδιους και τις οικογένειές τους ένα σταθερό, αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης όσο υπηρετούν, αλλά και την αναγκαία υποστήριξη όταν αποσύρονται από την ενεργό υπηρεσία; Και, τελικά, πώς βιώνουν οι ίδιοι την καθημερινότητά τους; Με την αίσθηση της καταξίωσης ή της ανισότητας και της αδικίας; Αν θέλουμε να μιλάμε για την παιδεία ενός λαού, οφείλει η Πολιτεία έμπρακτα -και όχι σε επετειακές διακηρύξεις- να προβάλλει και να επιβραβεύει τις συμπεριφορές που αξίζει να αποτελούν πρότυπο και συγχρόνως αποτελεσματικά να διώκει την παραβατικότητα, τη διαφθορά και την κατάχρηση. Πρέπει να αναγνωρίζει την προσφορά, την αξιοσύνη και την ανιδιοτέλεια, και να αποδοκιμάζει την αδικία και την ατιμωρησία. Πρέπει να βιώνουν οι πολίτες ότι κανείς δεν είναι υπεράνω του κοινού συμφέροντος, αλλά και κανείς δεν πρέπει να μένει απροστάτευτος όταν υπηρετεί το συμφέρον αυτό. Γιατί πλέον οι πληροφορίες και τα γεγονότα είναι άμεσα προσβάσιμα και διαχέονται στο λεπτό και από αυτά διαμορφώνεται η συλλογική γνώμη. Δεν περιμένουν πια εναγωνίως τα μικρά παιδιά, όπως τότε, να διαμοιράσουν στους δρόμους τις εφημερίδες για να παιδευτούν.

Ας προετοιμαστούμε, λοιπόν, για τα μεγάλα ΟΧΙ που ενδέχεται να χρειαστεί να πούμε στο μέλλον, εφαρμόζοντας πρώτα -και όχι διακηρύσσοντας- τα μεγάλα ΠΡΕΠΕΙ που θα μας επιτρέψουν να διατηρούμε ακμαίο το ηθικό και να αισθανόμαστε υπερήφανοι ως Έλληνες».