Οι Έλληνες της Βραζιλίας μιλούν στη “Ροδιακή”

Πονούν και λυπούνται με την περιπέτεια της χώρας μας. "Κανείς πια δεν επιστρέφει στην Ελλάδα- μόνο έρχονται πίσω" αναφέρουν

Eπιμέλεια συνέντευξης: Mιχάλης Μαστής Ιωάννα Κούκουλα Έχουν την Ελλάδα μέσα τους. Στην καρδιά και τη ψυχή τους. Έφυγαν από την πατρίδα μας δεκαετίες πριν. Ή γεννήθηκαν σε άλλο τόπο σε άλλη χώρα, τη μακρινή Βραζιλία, νοσταλγώντας όμως πάντα τη μητέρα πατρίδα. Σήμερα, διαβάζουν, μαθαίνουν, ακούνε τις διηγήσεις για την Ελλάδα, για τον τόπο τους και δακρύζουν, μαζί μας. Θυμούνται τον δικό τους «Γολγοθά». Αλλά πάντα ελπίζουν μαζί με εμάς. Δύο Έλληνες, που ζουν στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας, ο Σταύρος Κυριόπουλος πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας του Αγίου Παύλου, και η Έλενα Σάζαλη, που κατάγεται μάλιστα από τη Ρόδο, μίλησαν στη «Ροδιακή» και περιέγραψαν πως βλέπουν σήμερα την Ελλάδα και το πώς ζουν στη Βραζιλία. Περιέγραψαν επίσης τον αγώνα και την αγωνία τους, για να κρατήσουν ζωντανές τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα της χώρας μας, στη νέα γενιά. Με τις λιγότερες δυνατές απώλειες. Ποια είναι η εικόνα που έχουν για την Ελλάδα και τους Έλληνες σήμερα οι ομογενείς μας; Τι λένε για την οικονομική κρίση και τα όσα μαθαίνουν ότι συμβαίνουν εδώ σε εμάς; Όσοι επιστρέφουν διηγούνται σε μας ιστορίες επώδυνες. Ότι συμβαίνει δηλαδή και όσα δεν μαθαίνουμε από αυτά που διαβάζουμε ή βλέπουμε στα Μέσα Ενημέρωσης. Όλοι ανησυχούμε για το όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα. Αισθανόμαστε λύπη γι αυτά που βιώνει σήμερα η πατρίδα μας. Οι Βραζιλιάνοι; Τι λένε για την Ελλάδα; Πως μας αντιμετωπίζουν; Νομίζω σε γενικές γραμμές, ότι υπάρχει μια αίσθηση ότι «ήδη περάσαμε από αυτά» το λέω αυτό σε σχέση με την οικονομική και δημοσιονομική σύσφιγξη που περνάει ο ελληνικός λαός. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τα όσα ακούγονται περί διαφθοράς των πολιτικών. Κάπως έτσι, σε πιο μικρό ή πιο μεγάλο βαθμό τα βίωσε αυτά και η Βραζιλία και ο λαός της. Μάθαμε πριν από μερικούς μήνες, για μια εκδήλωση που έγινε στη Βραζιλία και στην οποία συμμετείχαν και ομογενείς μας, και μας έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν ακούστηκε ο εθνικός ύμνος της Ελλάδας, το πώς αντέδρασαν οι άνθρωποι αυτοί που βρίσκονταν στην αίθουσα. Τι σημαίνει άραγε ν ακούγεται ο εθνικός ύμνος της χώρας μας εκεί στη μακρινή Βραζιλία; Σε γενικές γραμμές, οι μετανάστες, τουλάχιστον στη Βραζιλία, έχουν συναισθήματα έντονα και τα προβάλλουν περισσότερο από κάθε άλλο. Αυτό συμβαίνει και με τα παιδιά των Ελλήνων. Πιστεύω ότι οι γονείς μας έχουυν περάσει τα συναισθήματα αυτά σε εμάς, αφού τα βίωσαν πρώτα οι ίδιοι πριν να φύγουν από την πατρίδα μας, την Ελλάδα. Το γεγονός ότι είμαστε μακριά από την πατρίδα μας, δεν σημαίνει ότι δεν αναπνέουμε σαν Έλληνες. Μας αρέσει αυτό και ζούμε με αυτό. Πολλές από τις παλιές παραδόσεις της πατρίδας, μεταφέρθηκαν σε μας, όπως ήταν στην εποχή των γονέων και των παππούδων μας. Τις τηρούμε κατά γράμμα. Τώρα γνωρίζουμε την Ελλάδα καλύτερα. Τα τελευταία χρόνια εμείς οι πιο νέοι. Μέσα από τα συχνά ταξίδια που πλέον μπορούμε να κάνουμε, αλλά και μέσα από το διαδίκτυο. Μαθαίνουμε τη νέα Ελλάδα με λίγα λόγια. Τη σύγχρονη Ελλάδα. Και μας αρέσει αφάνταστα. Πόσοι είναι περίπου οι Έλληνες που ζουν σήμερα στη Βραζιλία; Υπάρχουν καταγεγραμμένα στοιχεία για την καταγωγή τους και το πότε και πως βρέθηκαν εκεί; Δυστυχώς, δεν υπάρχουν δεδομένα και στοιχεία ακριβή για το πώς και πότε ήρθαν στη Βραζιλία οι Έλληνες. Κάποιες μαρτυρίες μόνο από γνωστούς και όσα γνωρίζουμε εμείς μεταξύ μας. Επισήμως όμως δεν υπάρχουν. Από πληροφορίες, εκτιμάται ότι ο συνολικός αριθμός σήμερα στη Βραζιλία, είναι περίπου 50.000 αλλά κανείς δεν μπορεί να το επιβεβαιώσει αυτό με σιγουριά. Κανείς επίσης δεν ξέρει πόσοι είναι οι Δωδεκανήσιοι που ζουν στη Βραζιλία σήμερα. Υπάρχουν σήμερα Έλληνες που ζουν στη Βραζιλία που θα επιθυμούσαν να έρθουν πίσω στην πατρίδα; Δεν υπάρχουν επίσημα στοιχεία για αυτό. Υπάρχουν μόνο μαρτυρίες. Μαθαίνουμε ότι οι Έλληνες έρχονται ξανά από την Ελλάδα στη Βραζιλία για να εργαστούν. Και όχι μόνο νέοι. Δυστυχώς, επιστρέφουν στη Βραζιλία και άτομα ηλικιωμένοι, που είχαν φύγει από εδώ πολλά χρόνια πριν, ίσως και δεκαετίες, και τώρα έρχονται είτε επειδή άφησαν κάποια ακίνητη περιουσία πίσω, είτε προσπαθώντας να κάνουν κάποια δική τους δουλειά που να τους επιτρέψει να ζουν καλύτερα από εκεί. Μαθαίνουμε ότι η ελληνική πρεσβεία, λαμβάνει δεκάδες μηνύματα με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο από Έλληνες που αναζητούν εργασία! Μέχρι και στο πολιτιστικό κέντρο που έχουμε «Αρετή» δεχόμαστε τέτοια μηνύματα. Το ελληνικό κράτος; Είναι εκεί στη μακρινή (για εμάς) Βραζιλία; «Στέκεται» δίπλα στον ομογενή μας αν χρειαστεί; Η ελληνική κυβέρνηση, είχε μεγαλύτερη συμμετοχή με το να στείλει δασκάλους όλα αυτά τα χρόνια στα σχολεία μας και να διδάξουν την ελληνική γλώσσα. Συμμετείχε επίσης και οργάνωνε διάφορα προγράμματα κατασκήνωσης για νέους και ηλικιωμένους Έλληνες, βοηθώντας έτσι στη σύσφιγξη των σχέσεων μεταξύ μας. Σήμερα, εξαιτίας και των γνωστών οικονομικών προβλημάτων η βοήθεια αυτή έχει περιοριστεί μόνο στην εκπαιδευτική στήριξη, με την αποστολή εκπαιδευτικών στα σχολεία που λειτουργούν στις μεγάλες πόλεις της Βραζιλίας. Η γλώσσα; Τα ήθη, τα έθιμα; Διατηρούνται ή χάνονται σιγά – σιγά με το πέρασμα των χρόνων; Διατηρούνται. Σώζονται. Αλλά βέβαια, όσο περνούν τα χρόνια, με κάθε νέα γενιά που έρχεται, κάτι χάνεται. Αυτός, θέλω να ξέρετε, είναι και ο δικός μας αγώνας, εδώ και πολλά χρόνια στην Ελληνική κοινότητα. Να σώσουμε ό,τι μπορούμε. Να διδάξουμε ό,τι έχουμε χρέος. Να μην επιτρέψουμε να χαθεί η παράδοσή μας. Κι αυτό ξέρετε, είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, πάρα πολύ δύσκολο.