«Το γκάζι είναι γλυκό, δεν μπορείς να το αποφύγεις...»

Τσαμπίκος Πατσάης

Ο Σταύρος Λουλουργάς, πρωταθλητής αγώνων με φουσκωτά σκάφη, σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του, εξηγεί πώς ξεκίνησε ανήλικος ακόμα να συμμετέχει σε αγώνες moto GP και μότο κρος

Η συνάντηση ήταν προγραμματισμένη για το απόγευμα της περασμένης Τρίτης στο μηχανουργείο όπου και διατηρεί στην πόλη. Στην όψη δεν τον γνώριζα καν. Απλώς το όνομά του έβλεπα γραμμένο στους πίνακες αποτελεσμάτων σε αγώνες φουσκωτών αλλά και το δικό του σκάφος να σκίζει τα κύματα και να ίπταται κυριολεκτικά την ώρα της έντασης προς τη νίκη. Με τη βοήθεια του διαδικτύου, είδα τουλάχιστον με ποιον έχω να κάνω, εμφανισιακά πάντα. Μια φίλη που τον γνωρίζει από παλιά, μου είπε «είναι πολύ εντάξει τύπος, αγαπά την ταχύτητα, τις μηχανές και το ψαροντούφεκο…».

Μιλήσαμε στο τηλέφωνο βέβαια, πριν την συνέντευξη, και η χροιά της φωνής του μόνο μια θετική προδιάθεση δημιούργησε.

Ο Σταύρος Λουλουργάς, είναι πρωταθλητής στους αγώνες φουσκωτών, μέλος του ΡΟΤΑ και παλαιότερα, όπως έμαθα κατά τη διάρκεια της κουβέντας, «κολλημένος» με τις μηχανές, moto GP στην αρχή και αργότερα το μότο κρος.

Γεννήθηκε στις 21 Οκτωβρίου του 1964 στη Ρόδο και από τα εφτά του χρόνια θυμάται τον εαυτό του να ασχολείται με τις μηχανές. Σε ηλικία 16 περίπου ετών πήρε μέρος σε αγώνες moto GP έχοντας την άδεια με την υπογραφή του πατέρα του λόγω του ότι ήταν ανήλικος, και από τότε δεν μπόρεσε να αλλάξει τη… ρότα στη ζωή του. Ανακαλύπτοντας τη μαγεία της θάλασσας, ήρθε πιο κοντά πριν από δεκαεφτά χρόνια περίπου με τα φουσκωτά, όπου και διαπρέπει στους αγώνες σε αρκετά σημεία ανά την Ελλάδα.

Είναι παντρεμένος, και με τη σύζυγό του Ευαγγελία έχουν μια κόρη είκοσι χρονών, την Αναστασία, που σπουδάζει τουριστικές επιχειρήσεις. Μέσα στο χώρο γεμάτο κύπελλα, μετάλλια, διπλώματα αλλά και φωτογραφίες από το ξεκίνημα του τη δεκαετία του ’80 ως και σήμερα, η ώρα πέρασε δίχως να το καταλάβω. Είπαμε τόσα πολλά μέσα σε μια ώρα και είκοσι λεπτά, αλλά ήταν τόσο ενδιαφέροντα, γι’ αυτό και τα συγκέντρωσα για την οικονομία του χρόνου και του χώρου σε περίπου 1500 λέξεις παρακάτω.

Η περιπλάνηση στο χώρο του μηχανοκίνητου αθλητισμού ξεκινά:

Μετά από μια νίκη στο πανελλήνιο πρωτάθλημα φουσκωτών

Ασχολείστε με το μηχανοκίνητο αθλητισμό από μικρός;
«Αν και οι γονείς μου δεν το ήθελαν, εγώ ξεκίνησα από παιδί να ενδιαφέρομαι για τις μηχανές. Από εφτά χρονών θυμάμαι τον εαυτό μου να είναι κοντά σ’ αυτό. Ο πατέρας μου, εργολάβος στο επάγγελμα, ήταν αντίθετος όπως και η μητέρα μου και προσπάθησαν να με αποτρέψουν, αλλά στη συνέχεια το αποδέχτηκαν. Θυμάμαι, δεν ήρθαν ούτε μια φορά να με δουν σε αγώνες όταν συμμετείχα με τις μηχανές. Ξεκίνησα από δεκαέξι χρονών περίπου και χρειάστηκε η υπογραφή κηδεμόνα για να λάβω μέρος γιατί ήμουν ανήλικος.»

Πότε έγινε το δικό σας ξεκίνημα με τα φουσκωτά σε αγώνες;
«Πριν από δεκαεφτά χρόνια στην Αλιμιά, το νησί μεταξύ Ρόδου και Χάλκης. Ήταν δοκιμαστικός αγώνας. Στη συνέχεια με τον ΡΟΤΑ έγινε ένας αγώνας στη Χάλκη πια, αλλά η πρώτη επίσημή μου εμφάνιση ήταν λίγο μετά στην Κέρκυρα με σκάφος τουριστικό… Οι άλλοι συμμετείχαν, θυμάμαι, με αγωνιστικά σκάφη αλλά εμείς καταφέραμε να τους κερδίσουμε. Οργανωτικά εκείνος ο αγώνας δεν ήταν και ο καλύτερος. Να φανταστείτε πως σε μας , δώσανε λάθος διαδρομές… Μετά τη νίκη το βραβείο το παραλάβαμε μάλιστα από την Άντζελα Γκερέκου.»

Από τους πρώτους αγώνες του Σταύρου Λουλουργά όταν ήταν πιτσιρικάς τη δεκαετία του ’80, με μηχανή «φτιαγμένη» αποκλειστικά από τον ίδιο, χάρις στης γνώσεις του ως μηχανικός από τότε

Στη συνέχεια ανέλαβε τις διοργανώσεις ο ΡΟΤΑ;
«Βεβαίως. Χάρη στον Κώστα Θεουλάκη που ο άνθρωπος είναι κορυφή σ’ αυτόν τον τομέα και το παραδέχονται όλοι, ξεκίνησε το πρωτάθλημα. Δίνει πολύ μεγάλη σημασία στην ασφάλεια που είναι το σημαντικότερο κομμάτι των αγώνων. Γίνονται πολλοί έλεγχοι σ’ όλα τα σκάφη για να διαπιστωθεί αν πληρούν τις προδιαγραφές για τη συμμετοχή, κάτι που δεν υπήρχε σε αγώνες πολύ παλιά. Τώρα, με την ενιαία κατηγορία παίζει ρόλο μόνο η ικανότητα των οδηγών και όχι η δύναμη του κάθε σκάφους.»

Παλαιότερα δεν γίνονταν αγώνες;
«Μόνο στην Κέρκυρα. Ο ΡΟΤΑ ξεκίνησε το πρωτάθλημα και το εξελίσσει συνεχώς. Μάλιστα, ήταν αυτός που έβαλε και ελικόπτερο κατά τη διάρκεια της κάθε διοργάνωσης, όπως και στο εξωτερικό με αποτέλεσμα να μας ζηλεύουν και διοργανωτές από άλλες χώρες, αντί να γίνεται το αντίθετο.»

Τι ταχύτητες πιάνουν πια τώρα τα σκάφη στους αγώνες;
«Μιλάμε για μηχανές 300άρες, βγάζουν δηλαδή 300 ίππους και πιάνουν κάπου 70 κόμβους. Περίπου 140 χλμ. την ώρα στη θάλασσα, μπορείτε να φανταστείτε για τι ταχύτητες μιλάμε.»

Πριν από δεκαπέντε χρόνια, μετά από αγώνα σκούτερ, μαζί με την κόρη του Αναστασία

Οι επόμενοι φετινοί αγώνες, μετά τη Ρόδο, πού θα γίνουν;
«Από 3 έως και 5 Ιουλίου θα γίνουν στη Λέρο, όπου είναι προγραμματισμένη και η πανελλήνια συνάντηση με οδηγούς από τις άλλες περιοχές της Ελλάδος. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο, και φέτος επιλέχθηκε η Λέρος παράλληλα με την αγωνιστική δράση. Στη συνέχεια θα πάμε Κρήτη και Βόλο.»

Στον εναρκτήριο αγώνα της Ρόδου τα πήγατε καλά, πάντως
«Κατακτήσαμε την πρώτη μέρα δύο πρώτες θέσεις και δύο δεύτερες στη συνέχεια. Θα μπορούσαμε να τα είχαμε πάει καλύτερα αλλά έφταιξε η επιλογή συγκεκριμένης προπέλας. Θέλουμε και φέτος να πάρουμε το πρωτάθλημα με την εταιρεία μας όπως έγινε πέρσι και πρόπερσι».

Τι χρειάζεται για να συμμετάσχει ένα σκάφος σε αγώνες αυτού του επιπέδου;
«Θα πρέπει να είναι ασφαλισμένο, όχι μόνο σε ατύχημα που θ’ αφορά τους οδηγούς αλλά και τον κόσμο κατά τη διάρκεια του αγώνα. Ποιος μας εγγυάται ότι αν αναποδογυρίσει το σκάφος δεν θα χτυπήσει και κάποιο θεατή; Θα πρέπει να είναι νηολογημένο, ελεγμένο και να έχει εξοπλισμό όπως τα σωσίβια και μέσα πυρόσβεσης. Δεν μπορεί να λάβει μέρος ο οποιοσδήποτε με σκάφος τουρισμού ή χωρίς φόρμα και ειδικό κράνος.»

Πώς κι εγκαταλείψατε τα moto GP και το μότο κρος για τα φουσκωτά;
«Η θάλασσα είναι μαγεία. Αν δεν το ζήσεις δεν μπορείς να καταλάβεις. Αγαπώ τη θάλασσα και πριν χρόνια πήρα σκάφος τουριστικό για να κάνω απλώς βόλτες με φίλους και να ψαρεύω. Μου άρεσε όμως και η ταχύτητα κι έτσι ξεκίνησα ν’ ασχολούμαι.»

Πάντα υπάρχει και συνοδηγός στα αγωνιστικά σκάφη, έτσι;
«Ναι. Μαζί με μένα βρίσκεται πάντα ο Τριαντάφυλλος Κενενούνης. Είμαστε μαζί δέκα χρόνια. Άλλα πέντε περίπου ήμουν με τον Στέργο Γιαννά, που τώρα τρέχει ως οδηγός με το δικό του σκάφος. Είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος του συνοδηγού. Κατ’ αρχάς είναι έμπειρος πάντα και κάνουμε μαζί όλη την προετοιμασία, ακόμα και τις προπονήσεις. Υπάρχει ενδοεπικοινωνία κατά τη διάρκεια του αγώνα και με ενημερώνει για τις στροφές στις σημαδούρες, όταν χρειαστεί να προσπεράσουμε άλλα σκάφη και κάνει κινήσεις που εγώ δεν μπορώ εκείνη τη στιγμή, μιας και είμαι επικεντρωμένος αρκετά στον πίνακα των οργάνων μπροστά μου. Βγάζει επίσης το νερό από το σκάφος κατά τον αγώνα ώστε να μην αναποδογυρίσει. Όλες οι κινήσεις γίνονται σε κλάσματα δευτερολέπτου. Είναι σπορ με κινδύνους και ευθύνες. Σε κάθε αγώνα είμαι υπεύθυνος και για τη ζωή του συνοδηγού μου. Πάντα οι αγώνες, ειδικά αυτοί των 60 μιλίων γίνονται με καιρό και δυσκολεύουν τις προσπάθειές μας.»

Είναι ακριβό σπορ;
«Σίγουρα, είναι πολύ ακριβό. Βεβαίως, έχουμε τη στήριξη του κατασκευαστή μας που είναι η OLYMPIC ,μια ελληνική εταιρεία, και την ευχαριστούμε πάρα πολύ. Επίσης βοηθάει πολύ και ο σύλλογός μας. Οι χορηγοί είναι πολύ λίγοι.»

Λόγω της κρίσης έχουν εγκαταλείψει οδηγοί τους αγώνες;
«Γνωρίζω παιδιά που δεν συμμετέχουν πια λόγω των εξόδων από τις μετακινήσεις για κάθε αγώνα, τα καύσιμα και τις συντηρήσεις. Οφείλω όμως να πω ότι μας βοηθάει και η BLUE STAR FERRIES που μας παρέχει 30% έκπτωση ή και περισσότερο πολλές φορές στις μετακινήσεις. Μην ξεχνάμε ότι κάθε φορά πρέπει να έχεις μαζί και το αμάξι σου, όπως και διαθέσιμα ανταλλακτικά για άμεση αποκατάσταση βλάβης όταν είσαι εκτός Ρόδου. Έχουμε κάνει πολλά ξενύχτια με τα παιδιά από το σύλλογο πριν τους αγώνες για επισκευές και τη συντήρηση.»

Θα συνεχίσετε για πολλά χρόνια ακόμα; Βλέπω ότι μιλάτε σαν να πρόκειται να είστε στο σκάφος για δεκαετίες από τώρα.
«Όσο αντέχουν τα χέρια μου θα αγωνίζομαι. Εκτός από την προετοιμασία στη θάλασσα, επειδή υπάρχει απίστευτη καταπόνηση στον οργανισμό μας από τους κραδασμούς, πρέπει να είμαστε στην καλύτερη φυσική κατάσταση. Εφαρμόζω κάθε φορά ένα πρόγραμμα με περπάτημα και ποδήλατο για να διατηρούμαι. Όταν χρειαστεί να τα παρατήσω θα ήθελα να είμαι στους αγώνες σε ένα από τα σκάφη επιφυλακής. Εκεί υπάρχουν τέσσερα ή πέντε άτομα, όπως ναυαγοσώστες ή διασώστες σε περίπτωση που συμβεί κάτι κι είναι όλοι εθελοντές.»

Η οικογένεια πώς βλέπει τις συμμετοχές σας, είναι κοντά;
«Η γυναίκα και η κόρη μου με στηρίζουν πάντα. Θέλω να τις ευχαριστήσω γιατί εξαιτίας των συμμετοχών μου στους αγώνες στερούνται πολλές στιγμές που θα μπορούσαμε να περάσουμε μαζί, ειδικά το καλοκαίρι. Πολλές φορές έχουν ταξιδέψει μαζί μου γι’ αγώνες. Βεβαίως εκεί έχω έναν και μόνο σκοπό: τη συμμετοχή. Δεν μπορώ να περάσω στιγμές με την οικογένειά μου. Μετά τον αγώνα είναι τόση η καταπόνηση που δεν μπορείς ούτε να φας… Υπήρξαν στιγμές όμως που έβαλα στο σκάφος την κόρη μου μετά τον τερματισμό κι όποιον άλλο επιθυμούσε να το γνωρίσει καλύτερα. Αν και μετά τον αγώνα είναι μεγάλη η καταπόνηση, κάνουμε ό, τι μπορούμε για όσους θέλουν να δουν πώς είναι να ζεις αυτή την εμπειρία.»

Σκεφτήκατε ποτέ να συμμετάσχετε σε αγώνες του εξωτερικού;
«Είχαμε μια πρόταση για να πάρουμε μέρος σε αγώνες στη Μάλτα, αλλά θα έπρεπε να λείψω από τη δουλειά μου περίπου τρεις εβδομάδες. Δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο. Δεν ήταν το κόστος, όσο το χρονικό διάστημα που θα έπρεπε να μείνουμε εκεί. Θα έπρεπε να πάμε στον Πειραιά με το πλοίο κι από κει το σκάφος να μπει σε νταλίκα για να πάει Ιταλία και μετά Μάλτα.»

Ο ΡΟΤΑ έχει αναπτύξει και κοινωνική δράση με το πρόγραμμα «Ταξιδεύω και προσφέρω» σε μικρά νησιά όπου δεν υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Προσφέρει αληθινά έτσι.
«Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Η ηθική ικανοποίηση. Εδώ και πέντε χρόνια περίπου συμμετέχω κι εγώ σ’ αυτές τις δράσεις. Εκεί πάμε βεβαίως, με τα τουριστικά μας σκάφη μαζί με γιατρούς όλων των ειδικοτήτων που ταξιδεύουν έχοντας μαζί όλο τον εξοπλισμό τους. Όλο αυτό γίνεται με έξοδα του ΡΟΤΑ, κάποια ποσά από χορηγίες τα δίνουμε γι’ αυτό τον σκοπό. Δεν ξέρετε τι χαρά είναι να βλέπεις ηλικιωμένους να μας περιμένουν πώς και πώς. Ακόμα και οι γιατροί, μας ρωτούν κάθε φορά πότε θα γίνει το επόμενο ταξίδι. Είναι μια καλή ευκαιρία και για μας και για τους γιατρούς να ξεφεύγουμε λιγάκι από την καθημερινότητα.»

Οδηγούσατε πολλά χρόνια μηχανές, ακόμα και σε αγώνες. Τι θα συμβουλεύατε τους νέους που αγαπούν το μηχανοκίνητο αθλητισμό;
«Όπως και να ‘χει, θα πρέπει να φορούν πάντα κράνος. Πάνω απ’ όλα η ασφάλεια. Όταν ξεκίνησα εγώ, στη Ρόδο μπορεί να είχε και… πενήντα αμάξια, τώρα είναι πολύ περισσότερα. Δεν μπορώ να βλέπω τους νέους να οδηγούν μηχανές και να κρατάνε απλώς το κράνος τους… Τότε εμείς για την ασφάλειά μας πηγαίναμε και κάναμε αγώνες ντράγκστερ στο Γκολφ Αφάντου. Ο καθένας που αγαπά την ταχύτητα πρέπει να συμμετέχει σε αγώνες πίστας με ειδική φόρμα και κράνος. Ξέρετε πόσες φορές εγώ χάρισα φόρμες και κράνη σε παιδιά για να τα προστατεύσω, αγνοώντας το οικονομικό κόστος;»

Πρέπει να ξοδέψατε πολύ χρήμα για τις μηχανές
«Ό, τι έβγαζα από μικρός, το έδινα γι’ αυτό. Αν τα φύλαγα αυτά τα λεφτά, θα είχα τώρα παρκαρισμένες δύο Φεράρι απ’ έξω. Το γκάζι είναι γλυκό, θα το λέω πάντα, δεν μπορείς να το αποφύγεις. Και τότε δίναμε λεφτά για πατέντες και να κάνουμε τις μηχανές μας να τρέχουν πιο γρήγορα. Σήμερα τα παιδιά μέσω του διαδικτύου παίρνουν συμβουλές γι’ αυτό. Το θέμα είναι πως πολλά τα οποία μαθαίνουν από τον υπολογιστή τους είναι λάθος.»

Δεν σκεφτήκατε ποτέ να γίνετε επαγγελματίας αναβάτης;
«Παλαιότερα είχα μια πρόταση αλλά οι απολαβές δεν ήταν τίποτε το ιδιαίτερο, το πολύ πολύ να μας δίνανε κανένα ανταλλακτικό στο κόστος…»

Είχατε ατύχημα εσείς όταν οδηγούσατε;
«Σε ηλικία δεκαεννιά ετών. Αλλά όταν βγήκα από το νοσοκομείο συνέχισα, δεν σκέφτηκα ποτέ να τα παρατήσω. Το ξαναλέω: το γκάζι είναι γλυκό…».