Βαπτίστηκαν τα κτίρια του Πανεπιστημίου Αιγαίου

Κλεόβουλος, 7ης Μαρτίου, Υπατία και Αμαδρυάδες Η Κοσμητεία της Σχολής Ανθρωπιστικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αιγαίου αποφάσισε την ονοματοθεσία των κτηρίων της Πανεπιστημιακής Μονάδας της Ρόδου. Η ενέργεια αυτή συμβολίζει τη σύνδεση του χώρου με τη διαχρονικότητα και τη διεθνικότητα του πανεπιστημιακού θεσμού, τη σύνθετη προσέγγιση των ανθρωπιστικών επιστημών και την οργανική σχέση του Πανεπιστημίου Αιγαίου με το γίγνεσθαι της τοπικής κοινωνίας. Οι ονομασίες των κτηρίων έχουν ως ακολούθως: Κτήριο «Κλεόβουλος» (πρώην κτήριο Α, Δημοκρατίας) Η επιλογή αυτή, μεταξύ άλλων συμβολίζει τη σύνδεση της τέχνης του κυβερνάν με την καλλιέργεια φιλοσοφικής σκέψης, τον καταλυτικό ρόλο της ηθικής στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ο Κλεόβουλος ο Λίνδιος ή ο Ρόδιος, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας (Θαλής ο Μιλήσιος, Πιττακός ο Μυτιληναίος, Βίας ο Πριηνεύς, Κλεόβουλος ο Ρόδιος, Σόλων ο Αθηναίος, Περίανδρος ο Κορίνθιος, Χίλων ο Λακεδαιμόνιος) υπήρξε τύραννος της Λίνδου (6ο αιώνα π. Χ.). Στον Κλεόβουλο αποδίδονται πολλά γνωμικά με γνωστότερο το «μέτρον άριστον». Κτήριο «7ης Μαρτίου» (πρώην κτήριο Β, Δημοκρατίας 1) Η επιλογή αυτή, μεταξύ άλλων συμβολίζει το δικαίωμα των λαών και των ανθρώπων να αντιστέκονται στους κατακτητές, να αγωνίζονται για τον αυτοπροσδιορισμό της γλωσσικής και πολιτισμικής τους ταυτότητας, να τιμούν τους ήρωές τους. Την 7η Μαρτίου 1948 η Δωδεκάνησος ενσωματώνεται στο ελληνικό κράτος και έκτοτε ξεκινάει μια νέα περίοδος κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής ανάπτυξης. Η ιστορική εμπειρία και οι αγώνες οδήγησαν στη γενναιότητα της δημιουργικής αφομοίωσης της ιστορίας και των πολιτισμών που πέρασαν, στην αυτοπεποίθηση της δημιουργίας σχέσεων σεβασμού και συνεργασίας με ανθρώπους, γλώσσες και πολιτισμούς. Κτήριο «Υπατία» (πρώην κτήριο Γ, Δημοκρατίας 1) Η επιλογή αυτή, μεταξύ άλλων συμβολίζει τη σύνθεση του αγώνα των γυναικών για ισότητα στην ανθρώπινη κοινωνία με τον αγώνα για ελευθερία στην επιστημονική έρευνα και διδασκαλία. Η Υπατία (Αλεξάνδρεια, 370 415 μ.Χ.), συνέβαλε ουσιαστικά στην ανάπτυξη των μαθηματικών και της αστρονομίας και είχε αποκτήσει πολλούς μαθητές. Λόγω του φύλου της, της επιστήμης και της διδασκαλίας της λιθοβολήθηκε και δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο από το πλήθος των φανατικών της εποχής. Ήταν κόρη του Θέωνα, τελευταίου διευθυντή της Βιβλιοθήκης της Αλεξανδρείας. Η Βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας, κάηκε το 391 μ.Χ από το ίδιο πλήθος με τον ίδιο θρησκευτικό φανατισμό. Κτήριο «Αμαδρυάδες» (πρώην κτήριο ΠΜΣ Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Λεωφόρος Ελευθερίας, Κρεμαστή). Η επιλογή αυτή, μεταξύ άλλων συμβολίζει τη σύνδεση της εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους με το περιβάλλον και τη σημασία των μύθων για την κατανόηση της εξέλιξης των ανθρώπινων συστημάτων αλλά και οικοσυστημάτων και συμπεριφορών. Συμβολίζει ακόμα τη σύνδεση με την αειφόρο ανάπτυξη δηλαδή την κληρονομιά που αφήνουμε για τις επερχόμενες γενεές. Οι Αμαδρυάδες ήταν οι Νύμφες των μοναχικών δέντρων (όπως οι Ναϊάδες των νερών κι οι Ορεστιάδες των βουνών). Το όνομά τους σημαίνει «δέντρο και γυναίκα ταυτόχρονα» και πέθαιναν όταν πέθαινε το δέντρο που κατοικούσαν. Οι θνητοί απαγορευόταν να αγγίξουν με τσεκούρι αυτά τα δέντρα και αν τα άγγιζαν, σύμφωνα με τη μυθολογία, τιμωρούνταν αυτοί και τα παιδιά τους, σύμβολο της αειφορίας, δηλαδή της καλής ή κακής κληρονομιάς με την οποία προικοδοτούμε τα παιδιά μας.