Κέντρο εμπορίου

Εγκαινιάστηκε προχθές απο τον πρόεδρο της ΕΣΕΕ στη Ρόδο

Την Πέμπτη 21 Ιουλίου εγκαινιάστηκε από τον πρόεδρο της ΕΣΕΕ κ. Βασίλη Κορκίδη και τον πρόεδρο της ομοσπονδίας κ. Παναγιώτη Καραγιάννη το ΚΑΕΛΕ Ρόδου το οποίο αποτελεί το 15o παράρτημα/γραφείο του Κέντρου Ανάπτυξης Ελληνικού Εμπορίου της ΕΣΕΕ. Το κέντρο συστεγάζεται με τον Εμπορικό Σύλλογο Ρόδου και την Ομοσπονδία Δωδεκανήσου. Η πρωτοβουλία αυτή αναδεικνύει ότι σε πείσμα της κρίσης οι Έλληνες έμποροι συνεχίζουν την παράδοση του κλάδου «επενδύοντας» στη συνεχή κατάρτισή τους και στην ενημέρωσή τους για τις νέες εξελίξεις στον κλάδο. Το γραφείο ΚΑΕΛΕ της Ρόδου θα αποτελέσει τον εκπαιδευτικό βραχίονα του εμπορικού κόσμου της Δωδεκανήσου και θα αναλάβει την κατάρτιση των επιχειρηματιών και των στελεχών εμπορικών επιχειρήσεων της περιοχής, με γνώμονα τις ειδικές ανάγκες και αυξημένες απαιτήσεις της τοπικής τουριστικής αγοράς. Η ίδρυση του συγκεκριμένου γραφείου έρχεται να υλοποιήσει την ειλημμένη απόφαση της διοίκησης της ΕΣΕΕ για ανάπτυξη των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων και δομών του εμπορίου στις νησιωτικές και τουριστικές περιοχές της χώρας, παρέχοντας την αναγκαία ώθηση και ανταγωνιστικότητα στις αγορές του τουρισμού, που αποτελεί την μοναδική πηγή πλούτου και ευημερίας για τα νησιά μας. Στο πλαίσιο των εγκαινίων ο Εμπορικός Σύλλογος Ρόδου διοργάνωσε ημερίδα στην οποία ο Πρόεδρος της ΕΣΕΕ πραγματοποίησε εισήγηση με τίτλο «Από το Μνημόνιο στο Μεσοπρόθεσμο: οικονομικές και κοινωνικές διαστάσεις». Ο κ. Κορκίδης περιέγραψε τις συνέπειες των πολιτικών του Μνημονίου για την αγορά και το εμπόριο και ανέπτυξε τις θέσεις της ΕΣΕΕ. Για την ΕΣΕΕ εμπόριο και τουρισμός είναι δύο κλάδοι αλληλένδετοι και αλληλεξαρτώμενοι, ιδιαίτερα στις νησιωτικές περιοχές. Συνιστούν δύο από τους σημαντικότερους και δυναμικότερους τομείς της Ελληνικής οικονομίας και χαρακτηρίζονται από δυναμικότητα λόγω της αύξησης της ήδη υψηλής απασχόλησης που παρουσιάζουν σήμερα, και βεβαίως λόγω της θετικής και υψηλής συμβολής τους στο ΑΕΠ. Είναι ανάγκη να προωθηθούν πρωτοβουλίες που θα ευνοούν τις κοινές δράσεις εμπορικών και τουριστικών επιχειρήσεων. Η χώρα μας πρέπει να επενδύσει στις «βαριές μεταβλητές» της Οικονομίας, κυρίως για να ξεκινήσει πάλι η πολυπόθητη ανάπτυξη, η οποία είναι και το ζητούμενο σε αυτήν την κρίσιμη περίοδο. Η συνεργασία του εμπορίου και του τουρισμού στις νησιωτικές περιοχές την εποχή της κρίσης είναι μία πρόκληση που δεν θα πρέπει να περάσει ανεκμετάλλευτη. ΟΜΙΛΙΑ ΚΟΡΚΙΔΗ Τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του είναι τα εξής: «Το ερώτημα που τίθεται είναι: Ήταν η κρίση τελικά αναπόφευκτη; Ήταν οι λύσεις που προωθήθηκαν οι ενδεδειγμένες; Προσωπικά θεωρώ ότι η κρίση κάποια στιγμή θα έφθανε στις πόρτες μας. Είναι αδιανόητο αυτή η τεράστια ανακατανομή πόρων που έλαβε χώρα σε πολύ ισχυρότερες οικονομίες από τη δική μας, να μας άφηνε ανεπηρέαστους. Ακόμη περισσότερο στην περίπτωση της Ε.Ε. η οποία φάνηκε παντελώς απροετοίμαστη για να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο γεγονός. Το ελληνικό δημόσιο βρέθηκε με ένα τεράστιο έλλειμμα, ένα δυσβάστακτο χρέος και μία πολιτική τάξη αδύναμη να αντιδράσει. Και έτσι ήλθε το Μνημόνιο. Μία σύμβαση δανεισμού που επέβαλε μία σκληρή δημοσιονομική πολιτική και έθεσε την ελληνική κοινωνία υπό τη μέγγενη μίας ατέρμονης αναζήτησης εσόδων. Οι συνέπειες της περιόδου του Μνημονίου είναι πολλαπλές και δε μπορούν να περιοριστούν μόνο σε οικονομικό επίπεδο. Καταρχήν η ελληνική αγορά έχει στην κυριολεξία «στεγνώσει». Αυτό φαίνεται και στα μειωμένα εισοδήματα των καταναλωτών και στους μειωμένους τζίρους των επιχειρηματιών. Οι πελάτες πλέον αντιμετωπίζουν τις αγορές τους επιφυλακτικότερα και δεδομένης της γενικότερης φιλολογίας περί κρίσης άρχισε να εδραιώνεται στην ελληνική αγορά ένα κλίμα απαισιοδοξίας και χαμηλών προσδοκιών για το μέλλον. Από την άλλη πλευρά, οι επιχειρηματίες βρίσκονται υπό ένα καθεστώς ανασφάλειας. Η ελληνική Κυβέρνηση προσπάθησε και προσπαθεί να διαχειριστεί την κρίση χρέους απομυζώντας τον ελληνικό δημόσιο τομέα αλλά και την υγιή επιχείρηση. Έτσι βλέπουμε μία ανεπανάληπτη «φοροεπιδρομή» η οποία έχει «γονατίσει» τη μικρή και μεσαία επιχειρηματικότητα. Συν τοις άλλοις ποινικοποιείται η επιχειρηματική δράση, αφού ακόμα και μικροί οφειλέτες θα βρεθούν υπό το κίνδυνο της φυλάκισης ή της διαπόμπευσης. Και φτάνουμε στο Μεσοπρόθεσμο. Ένα τέλος πορείας σχεδόν αναπόφευκτο. Το νέο μνημόνιο λιτότητας διαιωνίζει την αφαίμαξη των εισοδημάτων και την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των Ελλήνων και συρρικνώνει το σπάταλο και ανορθολογικό ελληνικό κράτος, με σκληρό αντίτιμο την εκχώρηση της διαχείρισης της οικονομίας και των πλουτοπαραγωγικών δομών της χώρας μας σε τρίτους παράγοντες. Η εν λόγω κατάληξη δεν αποτελεί απλά μία αποτυχία του προγράμματος που εκπορεύεται από το Μνημόνιο. Συνιστά μία παραδοχή ότι το ελληνικό πολιτικό σύστημα αδυνατεί να δώσει λύσεις στο πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα. Και ακόμα περισσότερο η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου δημιουργεί πλέον περισσότερα προβλήματα από όσα καλείται να λύσει. Η αγορά χρωστά σήμερα 253 δις στις Τράπεζες και καλείται να πληρώσει ετησίως προϋπολογισθέντες φόρους περίπου 53 δις που αυξήθηκαν στα 57,9 δις για το 2011, έχοντας ταυτόχρονα να αντιμετωπίσει ληξιπρόθεσμες οφειλές 41,1 δις. Η μεγάλη αγωνία της αγοράς βρίσκεται όμως στη «φούσκα» των 408 δις του τζίρου των μεταχρονολογημένων επιταγών μεταξύ των επιχειρήσεων και όλα αυτά χωρίς να γνωρίζουμε τις ανοιχτές πιστώσεις, στους εγχώριους προμηθευτές και σε οίκους του εξωτερικού. Οι υποχρεώσεις επιχειρήσεων και νοικοκυριών είναι υπερδιπλάσιες του ελληνικού χρέους, αφού υπερβαίνουν τα 760 δις ευρώ όταν το δημόσιο χρέος βρίσκεται σήμερα περίπου στα 355 δις ευρώ. Η καθίζηση των δημόσιων εσόδων κατά 14% τον Ιούνιο και κατά 7% από το ΦΠΑ δείχνει το οικονομικό αδιέξοδο και την αδυναμία της αγοράς. Σε τι ποντάρει τελικά η ελληνική κυβέρνηση, μετά το μνημόνιο, το μεσοπρόθεσμο και την επιλεκτική χρεοκοπία; Σίγουρα, όχι στο δρόμο της ανάπτυξης. • 900.000 οφειλέτες 41,1 δις • 892.600 οφείλουν κάτω από 150.000€ Σύνολο 4,1 δις • 716.000 οφείλουν κάτω από 3.000 ευρώ Τελικά, μόνο 14.700 οφείλουν 37 δις ευρώ εκ των οποίων 6.500 είναι φυσικά πρόσωπα και 8.200 νομικά πρόσωπα εκ των οποίων τα 4.700 είτε διατελούν σε κατάσταση πτώχευσης, είτε έχουν αποβιώσει. Αυτά την ίδια στιγμή που τα 6,5 δις ευρώ που οφείλει το Ελληνικό Δημόσιο στην αγορά θα μπορούσε να τα συμψηφίσει με φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και ΦΠΑ. Το δυσάρεστο στην περίπτωση της αγοράς είναι ότι «οι φόροι και οι θάνατοι θα υπάρχουν πάντα», και τελευταία οι απόπειρες αυτοκτονίας ακολουθούν την αυξητική τάση των φόρων. Η μαύρη τρύπα των εσόδων από 2,2 έως 3,8 δις το πρώτο εξάμηνο του 2011 και ο εκτροχιασμός του προϋπολογισμού κατά 5,4 δις οδήγησε την κυβέρνηση στην λύση – δήλωση ανικανότητας - «ιδιωτικοποίησης» των φορολογικών ελέγχων, στην πρόσληψη, δηλαδή, «κυνηγών κεφαλών φοροφυγάδων» και ιδιωτικών «σερίφηδων» για την είσπραξη των 37 δις. Παράλληλα, άλλος ένας γύρος φορολογικών μέτρων έρχεται το Σεπτέμβρη με εισοδηματικά κριτήρια στις εκπτώσεις φόρου στα φυσικά πρόσωπα και με σενάρια για πλήρη κατάργηση φοροαπαλλαγών για τις επιχειρήσεις. Οι έλεγχοι σε 250.000 ανεξέλεγκτες μεγάλες επιχειρήσεις που ετοιμάζει η κυβέρνηση θα γίνουν μάλλον με την συνταγή της μυστικής ή «κεκαλυμμένης περαίωσης» για τους μεγάλους φορολογούμενους. Οι σκέψεις ανοίγματος του «ταμείου της περαίωσης» για το 2010 επανήλθαν και πάλι για τις Μμε επιχειρήσεις και για όσους εξαιρέθηκαν από την περσινή ρύθμιση περαίωσης με στόχο να αντληθούν 1 δις ευρώ. Δηλαδή, 1.000 επιχειρήσεις με τζίρο μεγαλύτερο των 20 εκατ. Ευρώ και 5000 «πλούσιοι» ελεύθεροι επαγγελματίες, με ακίνητη περιουσία αντικειμενικής αξίας μεγαλύτερη 400.000€. Η ελπίδα σωτηρίας που μπορεί να διαφανεί στο ελληνικό πρόβλημα βρίσκεται μόνον εάν ο ιδιωτικός τομέας την επόμενη πενταετία μπορέσει να δώσει δουλειά σε ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας. Ωστόσο, η δημιουργία θέσεων εργασίας στις ιδιωτικές επιχειρήσεις απαιτεί ανάπτυξη, όπερ και σημαίνει ότι πρέπει να επενδυθούν τουλάχιστον 70-75 δις στην ελληνική αγορά για τα επόμενα 5 χρόνια.