« ΑΡΝΙΕΜΑΙ ΝΑ ΜΕ ΚΑΝΟΥΝ Ο,ΤΙ ΘΕΝΕ …..»

Γράφει ο μουσικοπαιδαγωγός Γιώργος Σακελλαρίδης Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι Οι άλλοι να βαστάνε τα σκοινιά Αρνιέμαι να με κάνουν ό ,τι θένε Αρνιέμαι να πνιγώ στην καταχνιά. Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι Να είσαι συ και να μην είμαι εγώ Που τη δική μου μοίρα διαφεντεύεις Με τη δική μου γη και το νερό. Αρνιέμαι, αρνιέμαι, αρνιέμαι Να βλέπω πια το δρόμο μου κλειστό Αρνιέμαι να’ χω σκέψη που σωπαίνει Να περιμένει μάταια τον καιρό. ΑΡΝΙΕΜΑΙ (Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλης- Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης) Αναλογίζομαι, τώρα στα 60 μου, πως αυτό το τραγούδι ήταν ένα από κείνα που «έθρεψαν» τη γενιά μου. Το «ΑΡΝΙΕΜΑΙ», σαν τραγούδι και σαν πεποίθηση δεν το αποχωρίζομαι. Είναι αλήθεια πως την εποχή, την πολύ πρόσφατη εποχή της «απληστίας» των πιστωτικών καρτών, του «μάννα» των καταναλωτικών δανείων και της φρικτής «κωμωδίας» του Χρηματιστηρίου, ένα τραγούδι όπως αυτό, ήταν ξεπερασμένο, ήταν εκτός μόδας. Θυμάμαι όμως πως και τότε το τραγουδούσαμε με τα μεγαλύτερα παιδιά μου στο σχολείο. Όμως τώρα ήρθε νομίζω και πάλι η ώρα να το ξαναβάλουμε στο «ρεπερτόριο» της καθημερινής πάλης, του καθημερινού αγώνα που πρέπει άμεσα να ξεκινήσουμε για να αποτινάξουμε τους νέους «ξενόφερτους δυνάστες» που εκφράζονται και δρουν μέσα από τα στόματα και τα «μέτρα πόνου» για το λαό που εφαρμόζουν φιλόδοξοι εκλεγμένοι(!) πολιτικοί μας . Βλέπετε, οι αγώνες του λαού ήταν πάντα διαχρονικοί. Μόνο τα χρώματα των κομμάτων άλλαζαν. Ενώ οι «στρατηγικές» ποδηγέτησης του –οι προερχόμενες από τα έξω- δεν έλειψαν ποτέ. Σήμερα βέβαια, σε περίοδο ειρήνης και δημοκρατίας(;) ξεπερνούν κάθε όριο και λογική. Το ξέρουμε όλοι. Ο Μίκης Θεοδωράκης και σ’ αυτή την περίοδο της ζωής του, σε πολύ προχωρημένη ηλικία δηλαδή, σήκωσε για μια φορά ακόμη ανάστημα. Βγήκε στις πλατείες, μίλησε με το δικό του γλαφυρό τρόπο στο λαό. Μας είπε πως βλέπει εκείνος, με τη σοφία και τα βιώματα του, τα «οικονομικά μέτρα» για να σωθεί η Ελλάδα. Λίγο πολύ τα χαρακτήρισε μέτρα αφανισμού του λαού μας. ʼνθρωποι με χαμηλό ανάστημα ήθους, πολιτικοί και άλλοι, τον λοιδόρησαν. Είπαν με ειρωνεία πως «ξεμωράθηκε»! Αυτόν που έβγαλε μέσα από τη ψυχή του, εξαιτίας βιωμάτων μιας ζωής ανάμεσα σε φρικτές εξορίες και ανελέητο κυνηγητό , μελωδίες πέρα για πέρα ταιριαστές με στίχους όπως αυτοί του Ιάκωβου Καμπανέλη. « Αρνιέμαι να’ χω σκέψη που σωπαίνει- να περιμένει μάταια τον καιρό». Μου φαίνεται όμως πως πλησιάζει η ώρα που ο ελληνικός λαός θα ξαναβγεί στους δρόμους για να «ζητήσει το δίκιο του». πως; Με ποιες συμπεριφορές και αντιδράσεις; Θα φανεί. Θα το δείξουν οι ανάγκες για την ανάκτηση της χαμένης αξιοπρέπειας του. Ο Έλληνας σήμερα , στο μεγαλύτερο ποσοστό , ζει μέσα σε βαθιά κατάθλιψη. Από τη μια επειδή έχει χάσει το θάρρος του εξαιτίας του φόβου που συστηματικά βάζουν στη ζωή του κάθε μέρα «πατριώτες» πολιτικοί και δολοπλόκοι ξένοι κραταιοί κεφαλαιοκράτες. Κι από την άλλη γιατί είναι «πελαγωμένος» … δεν μπορεί ακόμη να βρει τον «ίσιο» ,τον «σωστό» δρόμο για να πάρει πίσω όσα από τα πρωτινά δικαιώματα του ήταν ηθικά και δίκαια. Ο Ιάκωβος Καμπανέλης που έγραψε τους στίχους του «Αρνιέμαι», ήταν κρατούμενος στις φρικτές Γερμανικές φυλακές του Μάουτχαουζεν, καταδικασμένος σε θάνατο. Γιατί; Απλώς επειδή ήταν Έλληνας πατριώτης. Δεν θανατώθηκε και επέστρεψε στην Αθήνα, μόνο και μόνο επειδή τέλειωσε ο πόλεμος. Ελάχιστοι κρατούμενοι είχαν την «καλή» τύχη να ζήσουν τότε. Ζωή στο Μάουτχαουζεν γεμάτη βιώματα απανθρωπιάς που ο Ιάκωβος Καμπανέλης τα μετέτρεψε με τα γραπτά του, σε ανθρωπιά, σε αγάπη για τον άνθρωπο. Πριν μερικά χρόνια ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο μουσικής με τραγούδια απ’ αυτά που κατά καιρούς χρησιμοποιήθηκαν στα σχολεία της Κύπρου, βρήκα ακόμη μια στροφή ως συνέχεια του «Αρνιέμαι». Την πρόσθεσε μάλλον κάποιος δάσκαλος. Δεν γνωρίζουμε τα’ όνομα του. Αυτή η στροφή λέει: Αρνιέμαι , αρνιέμαι, αρνιέμαι Στους ξένους να δηλώσω υποταγή. Αρνιέμαι σ’ οποιονδήποτε να δώσω Απ’ τη δική μου γη μια σπιθαμή. Εμείς, ας μη γράψουμε, ας μην προσθέσουμε στίχους στο «Αρνιέμαι», ας το κάνουμε όμως πράξη! Ας αρνηθούμε, ας ενωθούμε και ας παλέψουμε ενάντια σ’ αυτή τη νέα μορφή «κατοχής» που μας επιβάλλουν οικονομικοί «εισβολείς». Για ένα βίο ανθρώπινο και ΟΧΙ για μια ζωή «επαίτη» όπως την προδιαγράφουν «για μας, χωρίς εμάς», σήμερα, επιτήδειοι ξένοι με την ανοχή των «ειδικών»! Μήπως όμως έτσι δεν συνέβαινε πάντα; Πάντα ο λαός δεν «πάσκιζε» για το λαό; Πάντα αυτός δεν « έβαζε» -την κρίσιμη στιγμή- «τα πράγματα στη θέση τους;»