Ο πολιτικός εμπαιγμός μας και το κράτος των Αθηνών
Rodiaki NewsRoom
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΚΕ 431 ΦΟΡΕΣ
Γράφει ο
Κώστας Λαμπριανός
Με τον εύστοχο τίτλο Οι πολιτικοί μας με τα λόγια έχτισαν ανώγια και κατώγια ο καλός συνάδελφος και φίλος Μιχάλης Μαστής με την έρευνά του (Ροδιακή Κυριακή 26 Αυγούστου 2012) αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο τον διαχρονικό εμπαιγμό του λαού της Ρόδου, και γενικότερα της Δωδεκανήσου, από το Κράτος των Αθηνών.
Ταυτόχρονα όμως, και την απάθεια του ίδιου του λαού μας στα κατά συρροή ψεύδη των κυβερνώντων. Απάθεια η οποία προ πολλού έχει υπερβεί την κόκκινη γραμμή της ανοχής που ενισχύει τον πολιτικό αμοραλισμό.
Να μου επιτρέψει, όμως, ο καλός συνάδελφος να παρατηρήσω ότι τα όσα παρέθεσε, από τα αρχεία ειδήσεων του ΑΠΕ, για την περιφρονητική ασυνέπεια των εκάστοτε κυβερνήσεων σε βάρος του λαού της ακριτικής περιοχής μας δεν είναι παρά η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη έχει να κάνει με την πολιτική συμπεριφορά, με τη στάση, αλλιώς, της τοπικής πολιτικής ηγεσίας.
Είναι βολικό, θαρρώ, οι αρχές να στρέφονται, σχεδόν μονίμως, κατά του κράτους των Αθηνών κάθε φορά που κάτι στραβώνει, δεν πάει καλά, σ ετούτον τον, ευλογημένο από τους θεούς, τόπο. Και σπάνια, πολύ σπάνια, κατά της τοπικής ποικιλώνυμης ηγεσίας.
Πιότερο βολικό έχει επιβεβαιωθεί για τα τοπικά μέσα ενημέρωσης.
Ομολογώ ότι στη δημοσιογραφική διαδρομή μου έπεσα αρκετές φορές στην ίδια επικίνδυνη παγίδα. Στον αναθεματισμό δηλαδή του κεντρικού κράτους.
Μέχρι που ξεκάθαρα φάνηκε, σ αυτή μου τη διαδρομή, ότι ο πλούτος ενός τόπου είναι οι άνθρωποί του. Δυστυχώς, και το επισημαίνω με πραγματική λύπη, οι άνθρωποι που κατά καιρούς βρέθηκαν στο τιμόνι του τόπου μ ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις δεν στάθηκαν αντάξιοι των λαϊκών προσδοκιών. Στα χρόνια της ευμάρειας, ή των παχέων αγελάδων, ίσως και να μη φαινόταν τόσο το έλλειμμα πολιτικής ηγεσίας με ευθύνη και των πολιτών.
Προβλήθηκε αρκούντως στα δύσκολα. Όταν ο νομός έχανε ένα ένα τα προνόμια της προδικτατορικής περιόδου. Για την τιμή των όπλων οι όποιες διαφωνίες ή αντιδράσεις των υπουργών, βουλευτών και εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Όλοι έβλεπαν ότι η Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου με έδρα τη Σύρο θα ήταν για τα Δωδεκάνησα πορεία προς τις Συμπληγάδες, αλλά το έγκλημα όπως αποκαλείται σήμερα- συνετελέσθην με βούλα και υπογραφή δικών μας υπουργών και βουλευτών.
Στα υπουργεία Αιγαίου και Ναυτιλίας θήτευσαν επί μακρόν Δωδεκανήσιοι υπουργοί, και τι έγινε; Τα νησιά μας υποβαθμίστηκαν και οι θαλάσσιες συγκοινωνίες παραμένουν άλυτος, Γόρδιος δεσμός.
Από την εποχή των Μεσογειακών Ολοκληρωμένων Προγραμμάτων (ΜΟΠ), του αναπτυξιακού νόμου 1262/82 και πριν από λίγα χρόνια του 3299/04 καθώς και των διαδοχικών ευρωπαϊκών προγραμμάτων έρρευσε στα Δωδεκάνησα άφθονο χρήμα.
Χρήμα που σπαταλήθηκε στο βωμό της διαπλοκής και των πελατειακών σχέσεων.
Χωρίς προγραμματισμό και ορθολογική διαχείριση η μεγάλη αναπτυξιακή για τον τόπο ευκαιρία απέφερε ελάχιστα οφέλη. Χωρίς προστασία των θέσεων εργασίας και των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Και σήμερα αποκαλύπτεται ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Αν οι λιμενικές υποδομές μας είναι άθλιες πενήντα χρόνια μπαλώματα γίνονται- δεν ευθύνεται αποκλειστικά το αθηνοκεντρικό κράτος. Την κύρια ευθύνη φέρει η τοπική πολιτική ηγεσία η οποία ποτέ δεν διεκδίκησε δυναμικά αυτό που αναλογεί στην τουριστική θέση και τη συνεισφορά των νησιών μας στον εθνικό κορβανά.
Είναι η ίδια ηγεσία που χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την ιδιωτικοποίηση των λιμανιών και του αεροδρομίου. Αν δεν υπάρχει ακόμα μαρίνα και καρνάγιο πάλι δική της είναι η διαχρονική ευθύνη.
Αν το Γκολφ Αφάντου δεν αξιοποιείται εδώ και σαράντα χρόνια- αυτή φέρει το κύριο βάρος, καθώς εναγκαλισμένη με την οικονομική ελίτ του τόπου είτε τορπίλιζε είτε έβαζε εμπόδια ανυπέρβλητα.
Αν το οδικό δίκτυο της Ρόδου είναι ανεπαρκές, τεχνικά ελλειμματικό και επικίνδυνο, δεν ευθύνεται φυσικά το κέντρο. Αν μια διαπλάτυνση της εθνικής οδού, μόλις δέκα χιλιομέτρων, διαρκεί πέντε χρόνια και σήμερα παραμένει ανοιχτή, θανατηφόρα, παγίδα μολονότι έχουν δαπανηθεί δεκάδες εκατομμυρίων δεν πρέπει να αφορίζουμε τους καρεκλοκένταυρους αγαπημένη έκφραση των ΜΜΕ των Αθηνών. Αν το φράγμα Γαδουρά μας θυμίζει της ʼρτας το Γιοφύρι πάλι δικό μας το φταίξιμο.
Αν αναθεματίζουμε τον Καποδίστρια και τώρα τον Καλλικράτη πάλι λάθος κάνουμε. Γιατί απλούστατα δεν απέτυχε ο Καποδίστριας. Απέτυχαν οι φαύλοι και διεφθαρμένοι που τον υπηρέτησαν. Δεν είναι διδακτικό, άραγε, το γεγονός ότι αρκετοί δήμαρχοι έχουν σήμερα δοσοληψίες με τη Δικαιοσύνη;
Αν δεν έγινε το νέο εργοστάσιο της ΔΕΗ και ψάχνουμε τη λύση στ απέναντι παράλια δικό μας και τούτο το αμάρτημα. Και ειλικρινά θλίβομαι, εξοργίζομαι γιατί τα ΜΜΕ, ακούσια ίσως, ρίχνουν νερό στον μύλο του εμπαιγμού του ροδιακού λαού προβάλλοντας πρωτοβουλίες, -τάχατες-, τοπικών πολιτικών παραγόντων για να κλείσει το μείζον ζήτημα, ενώ στην πραγματικότητα άλλα απεργάζονται, χάριν των συμφερόντων μεγαλογαιοκτημόνων της περιοχής, που έγιναν τσιφλικάδες ελέω του νόμου 719/79 περί δημοσίων κτημάτων (άλλη μια αμαρτωλή ιστορία) και άλλων ισχυρών οικονομικών παραγόντων. Ατελείωτα τα αν σ ετούτον τον τόπο και οι ευθύνες που τα συνοδεύουν.
Αναρωτιέμαι, έτσι, ποια θα είναι από δω και πέρα η μοίρα του τόπου και των ανθρώπων του. Αν λέω αν- ο λαός επιβραβεύσει και πάλιν όλους εκείνους της τοπικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης που φέρουν τη μεγαλύτερη ευθύνη για τη σημερινή κατάντια του.