Η εξομολόγηση ενός γιατρού...

Του Δρ. Σάββα Καραγιάννη τ. βουλευτή, τ. δημάρχου τ. νομάρχη” Κουράστηκα πια, που χρόνια τώρα, τον πόνο τον ανθρώπινο, ν’ ανακουφίζω προσπαθώ μέρα και νύχτα. Μέχρι και εχθές ακόμα, έφθανε το χέρι μου να βάλω στο πονεμένο το κορμί, κι ο πόνος είχε εξήγηση, είχε και θεραπεία. Απρόσμενα όμως, όπως στη ζωή μας όλα άλλαξαν, έτσι κι ο πόνος ο ανθρώπινος άλλαξε κι αυτός. Τώρα όσο κι αν προσπαθώ, τον πόνο τον ανθρώπινο πια ούτε τον ακουμπώ, ούτε τον βρίσκω. Μετακόμισε απ’ το ανθρώπινο κορμί κι αλλού, θαρρείς, τώρα θρονιάζει. Τον βλέπω στα μάτια του αρρώστου, που από καιρό τα φάρμακά του δεν μπορεί να αγοράσει. Τον βλέπω, καθημερινά, στα μάτια, των πεινασμένων των παιδιών και των γονιών τους. Τον βλέπω στης μάνας τα δακρυσμένα μάτια, που από καιρό δεν στρώνει πια τραπέζι. Τον βλέπω στα πρόσωπα, όσων στις ουρές αναμονής “κοινωνικών παντοπωλείων” περιμένουν. Τον βλέπω στην αυλή της εκκλησίας, που φαγητά και ρουχισμό κάποιοι μοιράζουν. Τον βλέπω στα μάτια του απολυμένου από τη δουλειά και μήνες άνεργου τώρα. Τον βλέπω στα μάτια των απλήρωτων, έστω κι αν μήνες πολλούς σκληρά τον εργοδότη τους δούλεψαν. Τον βλέπω στα νυσταγμένα μάτια, όσων για άλλη μια βραδιά στο δρόμο κοιμήθηκαν. Τον βλέπω στα μάτια αυτών, που για ένα κομμάτι ψωμί, σκουπίδια αναμοχλεύουν. Τον βλέπω στα μάτια των παππούδων, που σοκολάτα πια στα εγγόνια δεν κουβαλάνε. Τον βλέπω στα βουρκωμένα μάτια νέων ανθρώπων, που με σφραγισμένες τις γροθιές ένα ταξίδι ξεκινούν, στο άγνωστο της ξενιτιάς, δουλειά να βρουν. Τον βλέπω, γύρω μου παντού, τον βλέπω με τα μάτια της ψυχής μου, να πλανιέται μέρα και νύχτα, παντού κι αναρωτιέμαι: Γιατί; Γιατί άραγε τόση φτώχεια, τόση δυστυχία, τόσος ανθρώπινος πόνος; ʼραγε αξίζαμε εμείς εδώ τέτοια κατάντια; Θλίβομαι βαθιά γιατί τον πόνο αυτόν το σύγχρονο ν’ ανακουφίσω πια δεν μπορώ. Σ.Α.Κ. Αύγουστος 2012