Το Κέντρο Παιδικής Μέριμνας Θηλέων Ρόδου, μια ανθρώπινη ζεστή φωλιά

Γράφει ο αρχιτέκτονας μηχανικός Αγαπητός Ξάνθης Ήταν το βράδυ στις 23/12 όπου ο άνεμος και η βροχή λυσσομανούσαν στο νησί, όμως η πρόσκληση για την γιορτούλα του Κέντρου Παιδικής Μέριμνας Θηλέων Ρόδου δεν μπορούσε να με αφήσει ασυγκίνητο. Για πρώτη φορά σηκώθηκα από τον πλούσιο καναπέ μου και με θέλησης ψυχής πήγα. Ο προθάλαμος γεμάτος από κόσμο και τα παιδιά έτοιμα να παρουσιάσουν το θεατρικό χριστουγεννιάτικο μονόπρακτο. Δεν μπόρεσα να συγκρατήσω όνομα, όμως η συγκίνηση και η αγάπη διάχυτη σε μια εποχή που τα πάντα τα σκεπάζει η καταχνιά και η μιζέρια. Κάποιες λέξεις από τον πρόεδρο του Δ.Σ έδωσαν το βάρος της εκδήλωσης. Προσφορά, εθελοντισμός, αλληλεγγύη. Λέξεις κλειδιά για τη αντιμετώπιση της κρίσης, που κάποιοι την υπογραμμίζουν ως κρίση πολιτισμού και πνεύματος. ʼλλοι ως κρίση αριθμών και οικονομίας. Μέσα από την εκδήλωση κατάλαβα ότι μάλλον το πρώτο υπερισχύει του δεύτερου. Ένοιωσα το ρίγος της μοναξιάς, του ενός, της εγκατάλειψης αλλά και την ανωτερότητα της ανθρωπιάς και της πρόνοιας. Ξεφεύγοντας από την διαχείριση της καθημερινότητας μπορεί αν δεις τον κόσμο από μια άλλη ματιά, με το πρίσμα της συνύπαρξης και της ευλογίας. Αυτό το ίχνος της ελπίδας μπορεί να φανεί μέσα από την αλληλεγγύη και την φροντίδα. “Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν”. Χριστιανική ρήση που αποφέρει όλη την δύναμη της ανθρώπινης φύσης. ΦΙΛΑΛΛΗΛΟΝ ΓΑΡ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΝ ΖΩΟΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ, (Αριστοτέλης, Στοβαίος, Ανθ. 2,7,13,80). Ο άνθρωπος είναι είδος που αγαπάει αλλήλους και είναι κοινωνικό. Πάνω σε αυτό μπορούμε να δομήσουμε την σύγχρονη κοινωνία. Πολλοί περνούν από δίπλα από ένα δυστυχή. Μόνο ο Σαμαρείτης τον νοιώθει πραγματικά «πλησίον του», γιατί μόνο αυτός τον πλησιάζει και τον αγγίζει, μεταγγίζοντάς του με το χέρι βοηθείας που του πρόσφερε, τον ίδιο τον εαυτόν του, νιώθοντας έτσι τον άνθρωπο αυτόν σαν να ήταν αυτός ο ίδιος. Οίκοι ευγηρίας, σπίτια θεού, χώροι φροντίδας δεν μπορεί να μην υπάρχουν για να καλύπτουν τα κενά της σύγχρονης κοινωνίας. Μιας κοινωνίας τυχοδιωκτικής και πολλές φορές αναίσθητης στον πόνο του άλλου. «Να πεθάνει η κατσίκα του άλλου» αναφώνησε ο ατομιστής. Η πραγματικότητα είναι ότι υπάρχουν πολλοί και γίνονται ακόμη περισσότεροι στην δίνη της απελπισίας. Οι αντοχές εξαντλούνται, όμως μέσα από την τέφρα της οικονομικής δυσπραγίας, μπορούμε να βρούμε τη ψυχή του Έλληνα. Το κουράγιο, το φιλότιμο, η τσίπα είναι λέξεις που προσδιορίζουν τον λαό μας. Η κερδοφορία, η ανευθυνότητα, η ζηλοφθονία, η αναξιοπρέπεια, η κοινωνική «κουκούλα» δεν ανήκουν στον υπερήφανο λαό μας. Πριν πάω στην εκδήλωση επισκέφτηκα το πρωί ένα τέως πρόεδρο μιας επιχειρηματικής δυναμικής ένωσης και εκτός από ευχές, με συμβούλεψε να διαβάσω την «ανοικτή επιστολή στον Χίτλερ του Γεωργίου Βλάχου στις 8 Μαρτίου 1941». Αποσπώ μια σχετική φράση «μικρός, την έκταση αλλά μέγιστος τόπος, ο οποίος αφού έμαθε τον κόσμο όλο να ζει, πρέπει τώρα να τον μάθει και να αποθνήσκει». Λόγια που αποδεικνύουν την μεγαλοσύνη των Ελλήνων και την υπερβατική ψυχή τους, που πότε δεν μπορούν να χωνέψουν την αδικία και την ψευτιά. Για αυτό, πιστεύω ακράδαντα ότι ήταν πηγαίο και αυθόρμητο που η αίθουσα του Κέντρου Παιδικής Μέριμνας Θηλέων Ρόδου ασφυκτιούσε από ανθρώπους που ήθελαν να προσφέρουν, να υποστηρίξουν το θεάρεστο έργο που επιτελείται διαχρονικά στο Ίδρυμα. Συγχαρητήρια στους συντελεστές, στο Διοικητικό Συμβούλιο, στον ακούραστο Πρόεδρο Βασίλη Καρνάβα, στους κοινωνικούς σκαπανείς, στους εργάτες αγάπης, στους ακούραστους εθελοντές, στις καλογριές, στους παιδαγωγούς και στους υπολοίπους που μας έδειξαν ότι το Αστέρι της Φάτνης, δεν έχει σβήσει από την εγωπάθεια και τον ατομικισμό, το κέρδος και την άμετρη ευημερία, αλλά συνεχίζει να λάμπει για να δείχνει ότι υπάρχει και ο άλλος Δρόμος, ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΑΣ.