Φέτος κανείς δεν ασχολήθηκε με την ανάγκη της ακτοπλοϊκής σύνδεσης Δωδεκανήσου με Βόρεια Ελλάδα

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου Ευτυχώς και φέτος εξελίσσονται όλα ομαλά στον τομέα της αύξησης κυρίως του αριθμoύ τουρισμών μέσω των αεροπορικών συγκοινωνιών, ευτυχώς που διάφορες συγκυρίες γειτονικών χωρών ευνόησαν το νησί μας, ευτυχώς κατά κοινήν ομολογίαν οι Ρώσοι, Ουκρανοί και Τούρκοι συμπλήρωσαν τα κενά των Ευρωπαϊκών χωρών. Οταν λοιπόν όλα εξελίσσονται καλώς, όλοι αδιαφορούν, ή μαλλον δεν ανησυχούν αν αναγκαίες συμπληρωματικές δράσεις του παρελθόντος που έσωσαν καταστάσεις ευρίσκονται σε παντελή αδράνεια, όπως αυτές των ακτοπλοϊκών γραμμών με σύνδεση κυρίως την υπόλοιπη μισή - μισή χώρα και εν προκειμένου την Βόρεια Ελλάδα, και κυρίως τον λιμένα της Θεσσαλονίκης, κατ’ εξοχήν διέξοδος και πέρασμα όλων των γειτονικών Βαλκανικών χωρών. Μόνον η ΔΑΝΕ είχε την πρόνοια να οργανώσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τότε, με γραφείο και πρακτορείο, στην πόλη της Θεσσαλονίκης και να κατοθρώσει μέσα σε μικρό συγκριτικά διάστημα να καθιερώσει με επιτυχία το δρομολόγιο Ρόδου-Θεσσαλονίκης και άλλων νήσων της Δωδεκανήσου, και να το προτιμούν πολίτες, δημότες, τουρίστες, αλλά και επιχειρηματίες, έμποροι προ πάντων δε και πρακτορεία Μεταφορών Εμπορευμάτων. Η σύνδεση αυτή δεν είχε απλά και μόνον τουριστική διάσταση, αλλά και εμπορική, επιχειρηματική, αφού η αγορά της Θεσσαλονίκης και της Βορείου Ελλάδος λειτουργούσε θετικά και συμπληρωματικά στην προμήθεια αγαθών αγροτικών προϊόντων κυρίως φρούτων, οσπρίων, λαχανικών και προϊόντων γάλακτος, αλλά και βιομηχανικών, βιοτεχνικών προϊόντων στον τομέα της ένδυσης και υπόδυσης και μάλιστα σε τιμές που εκρίνοντο πολύ καλές, ανταγωνιστικές των ξένων. Αυτές οι συνδέσεις θα πρέπει να έχουν μόνιμη διάσταση και να λειτουργούν συνεπώς και αδιαλείπτως με συνέπεια, διότι στην ουσία αποτελούν έργα υποδομής αναγκαία για τα νησιά τα οποία δεν θα πρέπει να κρέμονται μόνον και αποκλειστικά από τις αεροπορικές συγκοινωνίες, αφού οι ακτοπλοϊκές είναι η κατ’ εξοχήν αναγκαίες χειμώνα και καλοκαίρι, τις χρειαζόμαστε πάρα πολύ, μας ην το ξεχνούμε.