“Γιατί δεν ευδοκιμούν στην Ελλάδα συνεταιρισμοί και συμμαχίες”

Γράφει ο Γεώργιος Β. Παπαγεωργίου

Ο όρος συνεταιρισμός μας παραπέμπει αρχικά στους πρώτους Αγροτικούς Συνεταιρισμούς οι οποίοι εν τη ενώσει τους, εγγεγραμμένοι σε ένα δευτεροβάθμιο όργανο, απαρτίζουν την Ένωση Γεωργικών Αγροτικών Συνεταιρισμών, ένας θεσμός αρχικά ηθικά, οργανωτικά, παραγωγικά αλλά και κοινωνικά καταξιωμένος, αφού ένωσε αγροτικές δυνάμεις και στήριξε οργανωμένες παραγωγές, χρηματοδότησε στην πράξη τον πρωτογενή τομέα.

Αυτοί οι Αγροτικοί Συνεταιρισμοί που είχαν έδρα τη δική τους κοινότητα αφού ήταν τοπικοί, στήριζε η Ένωση Αγροτικών Συνεταιρισμών με την παροχή λιπασμάτων και άλλων κυρίως αγροτικών μηχανημάτων προκειμένου να αυξήσει και να βελτιώσει την παραγωγή, και σε ορισμένες περιπτώσεις η Ένωση συγκέντρωνε και διέθετε τα αγροτικά προϊόντα με επιτυχία και με ικανοποιητικό κέρδος για τον παραγωγό.

Δεν ξέρω και απορώ γιατί στην συνέχεια οι εν λόγω Αγροτικοί Συνεταιρισμοί και Ενώσεις ζήλεψαν την δόξαν και τα κέρδη του εμπορίου, με αποτέλεσμα στις περισσότερες των περιπτώσεων να μετατραπούν σε εμπορικά Σούπερ Μάρκετ και να πωλούν πολλά και κυρίως εισαγόμενα προϊόντα, βιοτεχνικά, βιομηχανικά και όχι αποκλειστικά και μόνον αγροτικά και τοπικά αφού γιαυτό συνεστήθησαν.

Η εξέλιξη των Αγροτικών Συνεταιρισμών και η κατάληξη αυτών είναι γνωστή, αφού λόγω κακών επιλογών ή λαθών των Διοικήσεων και λαθεμένων χειρισμών, κατέστησαν παθητικοί ζημιογόνοι, προβληματικοί με αποτέλεσμα ένας αρχικά καταξιωμένος θεσμός να οδηγηθεί στην απαξίωση, αφού αγροτικά εργαλεία, μηχανήματα, και λιπάσματα τις περισσότερες φορές ήταν πιο ακριβά σε σύγκριση με την ελεύθερη αγορά.

Εκτός των συνεταιρισμών στο ελληνικό σύστημα, υπάρχουν οι κάθε μορφής συνεταιρισμοί, συνεργασίες και συμμαχίες που συναντώνται σε όλες τις εμπορικές και επιστημονικές δραστηριότητες, διάφοροι εταιρικοί σχηματισμοί, Ο.Ε., Α.Ε., ΕΠΕ και άλλες πιο σύγχρονες που όμως δεν έχουν ποτέ διάρκεια, συνέχεια και συνέπεια είτε λόγω διαφωνιών που ανακύπτουν είτε λόγω κακής κληρονομιάς από ανεύθυνους και εν πολλοίς αδιάφορους αφού τα βρήκαν έτοιμα και δεν έδειξαν την απαραίτητη προσοχή και εργατικότητα, τα διοικητικά τους συμβούλια, αλληλοϋποβλέπονται δεν συμφωνούν οι άνθρωποι.

Αν οι συνεταιρισμοί και οι συνεργασίες δεν έχουν καλό τέλος λόγω της ιδιοσυγκρασίας κυρίως και της άγνωστης ψυχολογίας του ατόμου που διέπεται κυρίως από υπέρμετρες εγωϊστικές προσωπικές τάσεις και παράξενες αντιλήψεις και λείπει εντελώς το σύνδρομο της καλής και αγαστής συνεργασίας για θετικό αποτέλεσμα, το ίδιο φαινόμενο και μάλιστα με μεγάλη έκταση συναντάται στις ελληνικές πολιτικές συμμαχίες των οποίων η διάρκεια ζωής είναι κυρίως βραχύβια και όπου οι διάφορες αντιλήψεις και θεωρήσεις αμβλύνονται αντί να συγκλίνουν για το καλύτερο επιθυμητό αποτέλεσμα, αφού υπερτερεί το ΕΓΩ ως συνήθως και όχι το ΕΜΕΙΣ, αυτό ήτο και παραμένει δυστυχώς η μεγαλύτερη “αρετή” των Ελλήνων.