Την ώρα που τα προβλήματα οξύνονται στη Ρόδο, οι συνδικαλιστές “σκοτώνονται”

Βγήκαν τα... μαχαίρια

Βγήκαν και πάλι τα... συνδικαλιστικά μαχαίρια στον πολύπαθο χώρο των ξενοδοχοϋπαλλήλων της περιοχής μας καθώς σωματείο ξενοδοχοϋπαλλήλων και ΠΑΜΕ διασταύρωσαν εκ νέου τα ξίφη τους.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε αρχικά το σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων μετά την κινητοποίηση της Πέμπτης αναφέρονται:
«Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να καταγγείλουμε σε όλους τους ξεν/λους ότι η κοροϊδία των μελών του ΠΑΜΕ δεν έχει τέλος.

Για άλλη μία φορά προσπαθούν με ψευδείς δημοσιεύσεις να προβάλλουν δυναμικές παρεμβάσεις του Σωματείου μας ως παρεμβάσεις της παράταξής τους. Αλήθεια πως η παράταξη του ΠΑΜΕ ήταν από νωρίς στο πλευρό των εργαζομένων;

Η μοναδική παρουσία τους ως παράταξη ήταν με ένα και μοναδικό εκπρόσωπο για μόλις 5 λεπτά κατά τη διαμαρτυρία στο κτήριο της ΕΞΡ και κατά τη διάρκεια των οποίων δεν αντάλλαξε την παραμικρή κουβέντα με κανένα εργαζόμενο μιας και δεν τον γνώριζαν, ενώ δεν ήταν παρών ούτε στη συνάντηση με τους εκπροσώπους της εταιρείας αφού ούτε αυτοί τον γνώριζαν».

Το ΠΑΜΕ σε ανακοίνωση που εξέδωσε χθες με αφορμή τις δηλώσεις της πλειοψηφίας του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων, τονίζει:
«Η πλειοψηφία της Διοίκησης του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλήλων Ρόδου εξέδωσε μια ανακοίνωση με τίτλο: “άλλη μια δυναμική κινητοποίηση του σωματείου”, εγκαλώντας μάλιστα το ΠΑΜΕ ότι προσπάθησε να καπηλευτεί την πρόσφατη κινητοποίηση των εργαζομένων του ξενοδοχείου, επειδή εξέδωσε Δελτίο Τύπου με το οποίο δήλωσε τη στήριξή του.

Οι “δυναμικές κινητοποιήσεις” της πλειοψηφίας της Διοίκησης του Σωματείου είναι κάτι σαν τις πρόσφατες δηλώσεις του προέδρου για 6.000 απεργούς στην τελευταία απεργία, υπάρχουν δηλαδή μόνο στη φαντασία τους.

Αυτή η πλειοψηφία δεν έχει στον προσανατολισμό της να οργανώσει την πάλη των εργαζομένων, να μαζικοποιήσει το Σωματείο, να το μετατρέψει σε επιτελείο αγώνα με γερή βάση μέσα στον ίδιο τον τόπο δουλειάς. Το έχει αποδείξει όλα αυτά τα χρόνια με λόγια και με έργα, συνεχίζει να το αποδεικνύει καθημερινά.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία που αγανακτούν από την απληρωσιά ή τις συνθήκες δουλειάς και μην έχοντας αποκούμπι πουθενά, ξεσπούν μόνοι τους αυθόρμητα, χωρίς να απευθυνθούν ή να περιμένουν απόφαση του Σωματείου, συχνά χωρίς να είναι καν μέλη του.

Το αποτέλεσμα είναι ότι όταν λυθεί το άμεσο πρόβλημα έστω και μερικώς, η όποια οργάνωση είχε δημιουργηθεί αδρανεί, χάνεται, ανοίγει ο δρόμος για την εργοδοσία να ξεφορτωθεί τους μπροστάρηδες, συχνά σπέρνεται η απογοήτευση, ότι δεν αλλάζει τίποτα.

Φυσικά οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία της Ρόδου, ιδιαίτερα οι νέοι, έχουν μικρή ως καθόλου πείρα από αγώνες και είναι λογικό να κινητοποιούνται με όποιο τρόπο κρίνουν προσφορότερο.

Όμως ένα Σωματείο που παλεύει για το δίκιο της εργατικής τάξης, έχει καθήκον να μετατρέψει την οργή και την αγανάκτηση σε συνείδηση και οργάνωση.

Να μπολιάσει μέσα από την πάλη για το άμεσο πρόβλημα την ανάγκη για μόνιμη μορφή οργάνωσης μέσα στον τόπο δουλειάς, για κίνημα ταξικό, που έχει ξεκαθαρισμένο ότι αφεντικά και εργάτες δεν υπάρχει περίπτωση ποτέ να έχουν κοινά συμφέροντα».