«Φωτιά και Τσεκούρι»

Δεν γνωρίζω, αν το επιτελείο του Μαξίμου χάραξε την προεκλογική επικοινωνιακή καμπάνια της Νέας Δημοκρατίας ή αν ο ίδιος ο κύριος Σαμαράς πήρε το ρίσκο της στρατηγικής που ακολούθησε, και της οποίας κύριο χαρακτηριστικό υπήρξε η πόλωση, η όξυνση του πολιτικού κλίματος, με οξεία μετωπική σύγκρουση κατά του ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά του κυρίου Αλέξη Τσίπρα.

Όπως και αν έχει, όμως, εκτιμώ ότι η στρατηγική αυτή δεν απέδωσε. Απεναντίας. έβλαψε το κόμμα και προσωπικά τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας.

Μπορεί στο ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου να είδαν τη συσπείρωση των ψηφοφόρων τους, όμως, στο φίνις αυτής της κούρσας, όπως τουλάχιστον δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, παρατηρείται έντονα το φαινόμενο διαρροής πολιτών, που είχαν πρόθεση να ψηφίσουν τη Νέα Δημοκρατία, προς ΣΥΡΙΖΑ και το Ποτάμι, κυρίως, και λιγότερο προς το ΠΑΣΟΚ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες. Υπάρχει εξήγηση, φυσικά.

Ο κύριος Σαμαράς τρόμαξε περισσότερο τους συντηρητικούς εκείνους ψηφοφόρους που προέρχονται από τους πολιτικούς χώρους του κέντρου και της σοσιαλδημοκρατίας, αλλά στις εκλογές του 2012 είχαν ψηφίσει Νέα Δημοκρατία με την ελπίδα εξόδου της χώρας από την κρίση. Τους τρόμαξε περισσότερο απ’ ότι, ενδεχομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ, με τις αριστερές συνιστώσες του. Έκανε πολλά και σοβαρά λάθη στρατηγικής η Νέα Δημοκρατία.

Επικεντρώθηκε στην κινδυνολογία, προβλέποντας την καταστροφή της χώρας, αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατακτήσει την εξουσία, την ώρα που στην Ευρώπη πλήθαιναν οι φωνές κορυφαίων οικονομολόγων και σημαντικών προσωπικοτήτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίοι διαβεβαίωναν ότι η Ελλάδα ανήκει και θα παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη.

Έδωσε τα …ρέστα του, επίσης, με την, χωρίς προηγούμενο, παροχολογία κάνοντας τους πολίτες να αναρωτιούνται “μα καλά, αφού μπορούσε η συγκυβέρνηση να μειώσει τον ΕΝΦΙΑ και ν’ ανακουφίσει με άλλα μέτρα τους μισθωτούς και συνταξιούχους, τους μικρομεσαίους, τους επαγγελματίες γιατί δεν το έκανε πριν από τις εκλογές;” Δεν έπεισαν ο κύριος Σαμαράς και τα κορυφαία στελέχη της Νέας Δημοκρατίας. Δεν μίλησαν με ειλικρίνεια στον ελληνικό λαό, διολισθαίνοντας, κάθε μέρα και πιο πολύ, στη μαύρη προπαγάνδα, παρουσιάζοντας το μαύρο – άσπρο και το άσπρο-μαύρο.

Νομίζω, όμως, ότι το μεγαλύτερο λάθος του Αντώνη Σαμαρά ήταν η ανάθεση πρώτου ρόλου, σ’ αυτήν τη σύντομη προεκλογική καμπάνια, στους κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του Μάκη Βορίδη και Άδωνι Γεωργιάδη.

Ο πρώτος με την οργισμένη δήλωση του “με κάθε τρόπο δεν θα επιτρέψουμε η Ελλάδα να πέσει στα χέρια της Αριστεράς”, δήλωση που αποπνέει άρωμα αντιδημοκρατικής έως φασίζουσας συμπεριφοράς, παρέπεμψε ευθέως, τουλάχιστον εκείνους που έζησαν ή γνωρίζουν την νεότερη πολιτική ιστορία της Ελλάδας, στο πρώτο μετεμφυλιοπολιτικό κλίμα του 1949, τρομάζοντας ακόμα και, τους συντηρητικούς δημοκρατικούς της Νέας Δημοκρατίας.

Ο δεύτερος απείλησε, σε περίπτωση που ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίσει τις εκλογές και σχηματίσει κυβέρνηση, να “βγάλει” τα χρήματα του εκτός Ελλάδας, προτρέποντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους πολίτες να πράξουν το ίδιο, επιδεικνύοντας, πρώτος αυτός, μέγιστο ανθελληνικό πάθος. Αλλά οι Βορίδης και Γεωργιάδης δεν έκρυψαν ποτέ, τις ακροδεξιές καταβολές τους.

Πολιτικά παιδιά του Ευάγγελου Αβέρωφ εμπνέονται από το βιβλίο του “Φωτιά και Τσεκούρι”, που, και σήμερα ακόμα, συντηρεί το εμφυλιοπολεμικό κλίμα, μολονότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας, με την κυβέρνηση εθνικής ενότητας το 1974 “έκλεισε” ιστορικά το κεφάλαιο του εμφυλίου πολέμου που μοίρασε τη δόλια πατρίδα στα δύο και μάτωσε τους Έλληνες, όσο και η Μικρασιατική Καταστροφή, νομιμοποιώντας το ΚΚΕ, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα τη συμβολή των κομμουνιστών στην Εθνική Αντίσταση.

Πολιτικό παιδί του Αβέρωφ και ο Αντώνης Σαμαράς, ο εγγονός της Πηνελόπης Δέλτα, δεν φαίνεται να έχει διδαχθεί από την Ιστορία της Ελλάδας, στα χρόνια του πολέμου, και τον Γοργοπόταμο, όταν ο Ναπολέων Ζέρβας αρχηγός του ΕΔΕΣ και ο Άρης Βελουχιώτης, επικεφαλής του ΕΛΑΣ, συνεργάστηκαν στην ανατίναξη της γέφυρας του (25 Νοεμβρίου 1942), πράξη που έχει καταγραφεί ως το κορυφαίο γεγονός της Εθνικής Αντίστασης.

Η όξυνση του πολιτικού κλίματος, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, δεν ωφέλησε τελικά, τη Νέα Δημοκρατία. Οι ακραίες φωνές των κυρίων Βορίδη, Γεωργιάδη και ορισμένων άλλων ακροδεξιών στελεχών του κόμματος, δεν ανέκοψαν την πορεία του Αλέξη Τσίπρα προς την εξουσία, είτε με αυτοδύναμη κυβέρνηση είτε με κυβέρνηση συνεργασίας.

Αντιθέτως, ανοίγουν ένα νέο κεφάλαιο για τη Νέα Δημοκρατία της “επόμενης μέρας” καθώς οι εκφραστές της Καραμανλικής πτέρυγας και οι νεοφιλελεύθεροι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, είναι βέβαιο, θα επιδιώξουν την ιδεολογική κάθαρση του κόμματος.

Και πολύ πιθανόν να πέσει “Φωτιά και Τσεκούρι” στη σημερινή ηγεσία του.

Γράφει ο Κώστας Λαμπριανός