Το φρόνημα η δύναμη αποτροπής και οι συμμαχίες αποτελούν την εγγύηση για την εθνική ανεξαρτησία ενός λαού

Rodiaki NewsRoom

Κατ’αρχήν θα πρέπει να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στον Αχμέτ Νταβούτογλου, ως μέντορα και αρχιτέκτονα της στρατηγικής του Ταγίπ Ερντογάν, που οδήγησε αναπότρεπτα στο «αγεφύρωτο» χάσμα, όπως φαίνεται, ανάμεσα στην Τουρκία και το Ισραήλ και αποτελεί με την έννοια αυτή, το Βατερλώ του Στρατηγικού βάθους του Νταβούτογλου.

Στον βαθμό που η αντιπαλότητα ανάμεσα στις προαναφερόμενες χώρες μεγαλώνει, στον ίδιο βαθμό αυξάνουν για την Ελλάδα και την Κύπρο οι δυνατότητες να αξιοποιήσουν τα συγκριτικά πλεονεκτήματα, αυτής της νέας και πρόσφορης διεθνούς συγκυρίας, η οποία παίρνει και θα πάρει στο μέλλον μόνιμα χαρακτηριστικά, εφόσον παραμένει και αυξάνει το χάσμα και η εχθρότητα των δύο πρώην στενών συμμάχων, που ειρήσθω εν παρόδω, εργάζονταν ενάντια στα ελληνικά συμφέροντα.

Οι συνθήκες έχουν αντιστραφεί τελείως, έχουν προκύψει νέα θετικά δεδομένα και γι’αυτό θα πρέπει να ανασκευασθεί η στρατηγική της εξωτερικής πολιτικής που προηγήθηκε και θεωρήθηκε ελληνική και κυπριακή εξωτερική πολιτική, που με μαθηματική ακρίβεια οδηγούσε σε εθνική και γενικότερη καταστροφή της Ελλάδας και να διαμορφωθεί ενός στρατηγικού βάθους εξωτερική πολιτική, κατ’ αντιστοιχία προς το στρατηγικό βάθος του Νταβούτογλου.

Τα κριτήρια που καθορίζουν τα συμφέροντα ενός κράτους και διαφυλάττουν την εθνική του ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά του δικαιώματα είναι, το φρόνημα ενός Λαού (το ηθικό του), η απαραίτητη αποτρεπτική δύναμη και οι συμμαχίες.

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου πολύ σωστά και σοφά διατύπωσε την άποψη, ότι το φρόνημα ενός Λαού, έχει καθοριστική σημασία για την ύπαρξη και προκοπή του: «Κοινωνίες με ριζικά αποδυναμωμένη και φθαρμένη εθνική συνείδηση, δεν έχουν πεδίο στρατηγικής λογικής, θέτουν σε κίνδυνο την ιστορική τους ύπαρξη και περιθωριοποιούνται στη διεθνή σκακιέρα».

Στην Ελλάδα συμβαίνει αυτό ακριβώς που τονίζει ο Νταβούτογλου. Οι κυβερνώντες και όχι μόνο, από την μεταπολίτευση και εντεύθεν, προσπάθησαν συνειδητά, μέσω του καταναλωτικού προτύπου και της καταστροφής όλων των πνευματικών και ηθικών αξιών του Eλληνικού πολιτισμού, να φθείρουν και να αποδυναμώσουν το εθνικό του φρόνιμα και να τον κάνουν εύκολη λεία της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, η οποία με τη σειρά της μας οδήγησε στην παρακμιακή κατάσταση που βιώνουμε σήμερα σ’ όλα τα επίπεδα και σ’ όλους τους τομείς. Βασικά κατέστρεψαν το πολιτιστικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο στηρίζεται στο σύνολό της η ύπαρξη, η συνοχή και η δυναμική μιας κοινωνίας και ενός έθνους.

Αν αυτό το φρόνημα δεν υπήρχε, τώρα θα ήμασταν ακόμη υπόδουλοι στους Πέρσες και πιθανόν να μην υπήρχε Ευρώπη. Και αν τότε προέβαλλαν το επιχείρημα, όπως τονίζουν σήμερα εθνομηδενιστικοί κύκλοι και πολλοί ψοφοδεείς ραγιάδες που καλλιεργούν την ηττοπάθεια στον Έλληνα πολίτη ότι, επειδή είμαστε εν μέσω δεινής οικονομικής κρίσης δεν μπορούμε να αμυνθούμε, και θα πρέπει να υποταχθούμε στην μοίρα μας, τώρα δεν θα υπήρχαμε. Από τον Ηρόδοτο γνωρίζουμε ότι ο Ξέρξης, όταν εξεστράτευσε εναντίον της Ελλάδας, ζήτησε τη γνώμη του Δημάρατου, εξόριστου βασιλιά από την Σπάρτη, στην αυλή του Ξέρξη, αν οι Έλληνες θα αντισταθούν, έλαβε την απάντηση, ότι «Η Ελλάς με την φτώχεια είναι ανέκαθεν αχώριστοι σύντροφοι, αλλά με αυτήν συνδυάζει την αρετή, δημιούργημα της ευφυΐας των Ελλήνων κα της αυστηρής πειθαρχίας. Και με την αρετή αυτή η Ελλάς αποφεύγει και την φτώχεια και την υποδούλωση».

Η αρετή βασικά συμπυκνώνει αυτό που εκφράζει το φρόνημα ενός Λαού, ως συστήματος υψηλών πνευματικών και ηθικών αξιών, που οι εθνομηδενιστικές δυνάμεις από δεξιά και αριστερά, θέλουν να καταστρέψουν. Δεν είναι συνεπώς πρωταρχικά η οικονομική κρίση αιτία των δεινών, αλλά η απαξίωση και ο αφανισμός του φρονήματος του Λαού, που με την σειρά του είναι γέννημα της ποιότητας του πολιτισμού του.

Πολύ σωστά προσδιορίζεται η σημασία του ελληνικού πολιτισμού, ως στρατηγικού όπλου πολιτισμικής υπεροχής και θα πρέπει να καταστήσουμε τον πολιτισμό μας «στρατηγικό άξονα της ελληνικής πολιτικής, εσωτερικής και διεθνούς», γιατί ο πολιτισμός αντιπροσωπεύει τη συνολική αντίληψη που έχει μια κοινωνία για τον άνθρωπο, τη φύση και τον κόσμο. Είναι λοιπόν ένα σύστημα συστημάτων, που περιλαμβάνει και ιεραρχεί όλες τις εκφράσεις της υλικής και πνευματικής ζωής του λαού.

Κατά μείζονα λόγο η Αριστερά πρέπει να θέσει επί τάπητος το πολιτιστικό πρόβλημά μας, ως το κεντρικό υπαρξιακό πρόβλημά μας, ως αληθινή πολιτική και πολιτισμική πρωτοπορία, με ταυτόχρονα ανοιχτά μέτωπα και εναντίον των διακινητών της εθνικιστικής κουλτούρας, που καπηλεύονται τα πατριωτικά αισθήματα του κόσμου και εναντίον των διακινητών της αποεθνοποιητικής υποκουλτούρας, που καπηλεύονται τ’ αντιεθνικιστικά αισθήματά τους.

Η διαφθορά που διάβρωσε τα πάντα και δημιούργησε όλη αυτή την κρίση, που φυσικά δεν είναι πρωταρχικά οικονομική ή πολιτική, αλλά κυρίως πολιτισμική, οφείλεται ακριβώς στην καταστρατήγηση και τον ευτελισμό του Ελληνικού πολιτισμού και την αντικατάστασή του με την καταναλωτική αποχαύνωση και αποκτήνωση.. Η σημερινή κρίση όλου του πολιτειακού οικοδομήματος που λέγεται ελληνικό κράτος το επιβεβαιώνει περίτρανα.Το πρώτιστο καθήκον λοιπόν είναι να καλλιεργηθεί και σφυρηλατηθεί πάλι το εθνικό φρόνημα του Έλληνα ως πρώτιστο καθήκον της ελληνικής πολιτείας, σύμφωνα και με τη ρήση του Περικλή στον επιτάφιο: «Το εύδαιμον το ελεύθερον, το δ’ ελεύθερον το εύψυχον».

Στο εδάφιο αυτό ο Περικλής δεν εννοεί τίποτε άλλο παρά το φρόνημα, που είναι προϋπόθεση για την ελευθερία, που με τη σειρά της είναι προϋπόθεση για την ευδαιμονία (ευτυχία).Αυτοί που μας οδήγησαν στη σημερινή κακοδαιμονία (ανθρωπιστική κρίση γενικά), είναι αυτοί που μας αφαίρεσαν την ελευθερία (είμαστε υπό κατοχή), και κατάφεραν να μας αφαιρέσουν την ελευθερία, γιατί μας συνέτριψαν το φρόνημα. Για το λόγο αυτό το πρώτο και βασικό μέλημα είναι η εκ βάθρων αναμόρφωση της παιδείας με απομάκρυνση όλων εκείνων των «πνευματικών» ανθρώπων στα εκπαιδευτικά και πνευματικά ιδρύματα, που στόχος τους είναι να μεταβάλουν την ελληνική νεολαία βορά της καταναλωτικής αγοράς, προς δόξαν της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης. Ο εθνομηδενισμός καταργεί το πατριωτικό φρόνημα του Ελληνικού Λαού. Πρώτιστο καθήκον συνεπώς είναι η καλλιέργεια του πατριωτικού φρονήματος των Ελλήνων.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι δεν χρειαζόμαστε αμυντική θωράκιση και συνεπώς δεν χρειάζεται να ξοδεύουμε χρήματα για εξοπλισμούς, αλλά να τα αξιοποιούμε σε επενδύσεις στην παιδεία, την υγεία, την πρόνοια . Ασφαλώς όλοι αυτοί έχουν δίκαιο, αν ζούσαμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο, με γείτονες των οποίων οι κυβερνήσεις τρέφουν φιλικά αισθήματα απέναντί μας, είναι ειρηνόφιλοι, δεν διακατέχονται από αλυτρωτικές και επεκτατικές διαθέσεις και βλέψεις και εν πάση περιπτώσει τους διακατέχει ένας ακατάσχετος διεθνισμός, που απαλείφει αυτομάτως όλα τα προβλήματα από την γειτονιά μας. Έχουν δίκαιο ακόμη, όταν αναφέρονται σε μίζες και κατασπατάληση του δημοσίου χρήματος για στρατιωτικές επενδύσεις που τροφοδοτούν τη διαφθορά και τη ρεμούλα.

Οι ανωτέρω όμως μάλλον έχουν σύγχυση εν κρανίω και δεν μπορούν να αντιληφθούν για πολλούς και διάφορους λόγους, κυρίως λανθασμένης ιδεολογίας ότι η πραγματικότητα, στην περιοχή μας τουλάχιστον, είναι τελείως διαφορετική απ’ αυτή που φαντασιώνονται. Άλλο λοιπόν είναι το θέμα της μίζας και της ρεμούλας για τα απαραίτητα εξοπλιστικά προγράμματα και άλλο ένα απαραίτητο τουλάχιστον μίνιμουμ και ορθολογικό πρόγραμμα αποτρεπτικής ικανότητας της πατρίδας μας.

Όταν οι γείτονές μας εξοπλίζονται ως αστακοί, εμείς δεν μπορούμε να εμφανιζόμεθα ως ειρηνοποιοί, εάν δεν θέλουμε να διακινδυνεύσουμε την εθνική μας ανεξαρτησία και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Τα φληναφήματα περί «φιλικής συνεργασίας ανάμεσα στους λαούς και οι διακηρύξεις διεθνιστικής αλληλεγγύης» θα είχαν πραγματικό νόημα, αν εξέλειπε ο ιμπεριαλιστικός παράγοντας από την πολιτική των γειτόνων μας και εάν ακολουθούσαν διεθνιστική πολιτική και όχι καθαρά εθνικιστική, πράγμα που δεν ισχύει,. Πρέπει συνεπώς να υπάρχει οπωσδήποτε μια ικανή, ανάλογα με τις ανάγκες, αποτρεπτική δύναμη, έως ότου δημιουργηθούν ή δημιουργήσουμε εμείς τις συνθήκες μιας αρμονικής και ειρηνικής συμβίωσης των λαών.

Θα ήταν παράφρων, όποιος θέλει να καταργήσει τα σύνορα μονομερώς, χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις και από τους γείτονες να τα καταργήσουν. Όσο ισχύει ο υπερεθνικισμός των γειτόνων με τις επεκτατικές τους βλέψεις η στοιχειώδης άμυνα και ασφάλεια του έθνους - κράτους που λέγεται Ελλάδα είναι απαραίτητος. «Οι φρόνιμοι, όταν δεν τους αδικεί κανείς, μένουν βέβαια, ήσυχοι, αλλά οι γενναίοι, όταν αδικούνται, πολεμούν και όταν ο πόλεμος τους ευνοήσει, κάνουν πάλι ειρήνη» (Θουκυδιδης). Είναι φυσικό ότι πόλεμος δεν γίνεται χωρίς όπλα.Τόσο το φρόνημα, όσο και η αποτρεπτική ικανότητα των ενόπλων δυνάμεων, είναι σημαντικοί παράγοντες για να διασφαλίσουν την εσωτερική ειρήνη, το αίσθημα ασφάλειας που έχει ανάγκη ένας Λαός, αλλά τελικά κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες δεν επαρκεί.

Όταν οι κίνδυνοι προέρχονται από πολλές πλευρές και από γείτονες κυρίως από ανατολικά, με βουλημικές, επεκτατικές διαθέσεις και διεκδικήσεις απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, προβάλλοντας κάθε φορά την απειλή πολέμου και παραβιάζοντας βάναυσα και αυθαίρετα τους διεθνείς κανόνες και το διεθνές δίκαιο, όπως συμβαίνει τώρα με την ΑΟΖ της Κύπρου, τότε τα πράγματα τόσο για την εσωτερική όσο και την εξωτερική ειρήνη και σταθερότητα γίνονται επικίνδυνα.

Ένας τέτοιος γείτονας απέδειξε επανειλημμένα ότι είναι απρόβλεπτος και επικίνδυνος. Γιατί επιπλέον διαπράττει εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, παραβιάζοντας βάναυσα τους διεθνείς κανόνες και τις διεθνείς συνθήκες, όπως είναι ο εποικισμός των κατεχόμενων περιοχών της Κύπρου, η εθνοκάθαρση με τους 200 χιλιάδες πρόσφυγες και δεν διστάζει να ποδοπατεί ασύστολα τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Στις περιπτώσεις αυτές και παρόμοιες περιπτώσεις είναι απαραίτητο να ανατρέχει ένα κράτος σε αναζήτηση συμμάχου ή συμμάχων. Για όσους εκφράζουν αμφιβολίες για μια ισομερή και ισότιμη συμμαχία με το Ισραήλ, καλό είναι να έχουν ως παράδειγμα την πολιτική συμμαχιών του Βενιζέλου και όχι μόνο. Στην περίπτωση της Ελλάδας ο μόνος δυνητικός σύμμαχος στην περιοχή σε αυτή τη συγκυρία είναι το Ισραήλ. Και αυτό όχι με δική μας πρωτοβουλία, αλλά γιατί, όπως είμαστε βέβαιοι, μας το επιβάλουν σ’ αυτή τη συγκυρία οι ΗΠΑ, δηλαδή το εβραϊκό λόμπι, για δικούς του απολύτως λόγους και για τα δικά του συμφέροντα, που όμως εξυπηρετούν συγκυριακά πιθανόν (είναι προς εξακρίβωση) και τα δικά μας, εφόσον τα αξιοποιήσουμε, φυσικά πάνω σε μια ισότιμη βάση, με την αρχή της αμοιβαιότητας και όρους εθνικής ανεξαρτησίας. Την τελευταία προϋπόθεση δεν πρέπει να την αγνοούμε ή να την παρερμηνεύουμε αυθαίρετα ή τέλος να διαστρεβλώνουμε σκόπιμα, αν θέλουμε να μιλάμε πραγματικά για επωφελή συμμαχία. Υπάρχει δηλαδή αναπάντεχα, όπως φαίνεται, ταύτιση συμφερόντων, ενώ εδώ και πάνω από είκοσι χρόνια το Ισραήλ υποστήριζε πάντοτε και χωρίς εξαίρεση την Τουρκία.

Τα πράγματα άλλαξαν ριζικά απ’ ότι φαίνεται, όταν, όπως προαναφέραμε, ήρθε στην εξουσία το κόμμα Εθνικής Σωτηρίας και Δικαιοσύνης του Ταγίπ Ερντογάν και διατυπώθηκε ως δόγμα εξωτερικής πολιτικής, το Στρατηγικό βάθος του Αχμέτ Νταβούτογλου, για την αναβίωση σε μοντέρνες βάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ως Νέο - Οθωμανισμός. Η υλοποίηση αυτού του στρατηγικού σχεδίου (δόγματος) προϋπέθετε την οριστική και παντελή ρήξη με το Ισραήλ, που θεωρήθηκε η εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση από την Τουρκία, για τον εναγκαλισμό με τον τρόπο αυτόν των μουσουλμανικών χωρών - κρατών της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Βέβαια υπάρχουν και οι ΗΠΑ και τα διάφορα συμφέροντα που υπηρετεί η εξωτερική πολιτική της, που καμιά φορά έρχονται σε αντίθεση με τα συμφέροντα του εβραϊκού λόμπι. Και επειδή, όπως αναλύσαμε απέναντι σ’ έναν πάνοπλο και επιθετικό αντίπαλο, κάθε συμμαχία που προασπίζει τα εθνικά μας δίκαια, είναι ευπρόσδεκτη, με βάση πάντοτε «το αμοιβαίο συμφέρον και ενδιαφέρον, χωρίς να παραβλάπτονται μάλιστα τα συμφέροντα των Παλαιστινίων, μια τέτοια συμμαχία ισχυροποιεί και θωρακίζει μαζί με τους άλλους παράγοντες, την Ελλάδα και αποτρέπει τον αντίπαλο από απονενοημένες και τυχοδιωκτικές ενέργειες, που θα έθεταν σε κίνδυνο την διεθνή ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής και τελικά θα μπορούσε να βλάψει και τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων.

Θεωρούμε λοιπόν ότι η αμυντική συμμαχία με το Ισραήλ πολύτιμη, γιατί το Ισραήλ, είναι αναμφίβολα η πιο ισχυρή στρατιωτική δύναμη στην περιοχή και επιπλέον διαθέτει, εφόσον χρειαστεί, την κάλυψη της Αμερικής, δεδομένου ότι η αξία μιας συμμαχίας για ένα της μέλος καθορίζεται από το ειδικό βάρος του τελευταίου μέσα στο σύνολο της συμμαχίας. Δηλαδή οι σύμμαχοι αξίζουν για σένα, όσο αξίζεις εσύ γι’ αυτούς. Καμιά συμμαχία και καμιά προστασία δεν κατασφαλίζει όποιον βρίσκεται μαζί της με σχέση μονομερούς εξάρτησης.

Το νεοοθωμανικό καθεστώς της Τουρκίας, προσπαθεί, με την προκλητική του εισβολη στην Κυπριακή ΑΟΖ, να αναπληρώσει τα κέρδη που προσδοκούσε από την συριακή κρίση, και ανέτρεψε η ηρωική αντίσταση των Κούρδων στο Κομπάνι. Η «ευαρέσκεια» των Aμερικάνων, για την φραστική άρση της υποστήριξης των Τούρκων στο ISIS, εξαργυρώνεται με την ανοχή τους, στην παράνομη Τουρκική εισβολή.

Η στρατηγική της μεταβολής της Τουρκίας σε μεγάλη ναυτική δύναμη, αναπτύσσεται πρώτα στο πολιτικό επίπεδο με την προβολή ναυτικής ισχύος, που υλοποιείται από τα νότια της Λεμεσού ως τις ακτές του Σουνίου, χωρίς καν να περιμένει την απόκτηση συντριπτικών συσχετισμών στρατιωτικής ισχύος. Δεν υπάρχουν πια περιθώρια για κατευνασμό και δεδομένου ότι η Ελλάς διαθέτει ακόμη, στρατιωτικά μέσα ικανά για να διασφαλίσουν την αποτροπή και να περιορίσουν την διάθεση για περιπέτειες των στρατοκρατών και των νεοοθωμανών, θα πρέπει να προβαλλει την δυνατότητα και την αποφασιστικότητα της να προξενήσει συντριπτικό πλήγμα στην προκαλούσα Τουρκία, κάνοντας για αυτήν εξαιρετικά υψηλό το κόστος μίας αναμέτρησης. Και ο καιρός είναι τώρα, όσο η αποθράσυνση της Τουρκίας ενοχλεί πολλούς διεθνείς παίκτες και μπορεί να φέρει ευνοϊκούς διπλωματικούς συσχετισμούς, κι όσο ακόμη τα εξοπλιστικά προγράμματα των γειτόνων δεν έχουν δημιουργήσει ακόμη το απόθεμα ισχύος που θα δημιουργεί προσδοκίες ενός στρατιωτικού περιπάτου αντί του κινδύνου μιας δαπανηρής περιπέτειας.

Η αποτροπή του ελληνισμού πρέπει να ασκηθεί σε όλα τα πεδία όπου η υπόσταση του απειλείται. Τα μέσα υπάρχουν και είναι η ώρα να αποδειχτεί ότι οι τεράστιες θυσίες του ελληνικού λαού σε αμαρτωλά εξοπλιστικά προγράμματα απέδωσαν έστω κάτι. Και η αξία της αποτροπής έγκειται στο να προλάβει τα χειρότερα, που σίγουρα θα έρθουν, όταν απέναντι στον νεοοθωμανισμό δεν προβάλλει άλλο από τον νεοραγιαδισμό.

Γράφει ο Βασίλειος Νικ.Καλλικούνης