Για τη Δημογεροντία του μέλλοντος

Rodiaki NewsRoom

Η αδυναμία του τόπου μας είναι πως για χρόνια τοποθετεί τα προβλήματα του πάνω στα λεγόμενα “πατριωτικά βάθρα” που στήνονται ως αναχώματα από ένα διχασμένο από χιλιάδες μικροσυμφέροντα ανώριμο πληθυσμό. Που δεν θέλει λύσεις, αλλά μονίμως αναζητά μικρο-διευθετήσεις για τα μικρο-συμφέροντα του μικρο-κόσμου του...

Διάβασα προχθές στην εφημερίδα «Ροδιακή», το σχόλιο του φίλου Αγαπητού Ξάνθη.
Και τον δικαιολογημένο ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχθηκε την έκφραση επί ενός τοπικού ζητήματος της κοινής άποψης των πέντε (5) “σοφών” όπως τους αποκαλεί, πρώην Δημάρχων της Ρόδου (Σάββας Καραγιάννης, Μάνος Κόκκινος, Γιώργος Γιαννόπουλος, Χατζής Χατζηευθυμίου, Στάθης Κουσουρνάς).

Παρότι δεν θα διαφωνήσω μαζί του, προσωπικά ελπίζω για τους επερχόμενους του τόπου μου, στην ύπαρξη μια “δημογεροντίας” του πνεύματος και της δημιουργίας κι όχι μόνο στους "σοφούς" της πολιτικής.

Αυτό που σήμερα επειγόντως χρειάζεται το νησί μας είναι ένας καταξιωμένος θεσμός που προέρχεται από αρχαιοτάτους χρόνους. Αυτός της Δημογεροντίας της σοφίας και της λογικής. Ένα 30μελές όργανο, στο οποίο θα συμμετέχουν οι πρώην Δήμαρχοι, Νομάρχες και Βουλευτές.

Αλλά πρωτίστως, κοινωνικά καταξιωμένοι πολίτες ηλικίας 55+ ή 60+, που έχουν διαπρέψει ως επιστήμονες ή ως επαγγελματίες / επιχειρηματίες. Ένα άτυπο θεσμικό όργανο, με εξασφαλισμένη την έξωθεν καλή μαρτυρία και κοινωνική αποδοχή.

Ικανό να εκφράζει άποψη στα θέματα που απασχολούν το τόπο, με κέντρο πάντα τον Άνθρωπο-πολίτη του. Και η άποψή τους αυτή να αποτελεί ευαγγέλιο.

Η κοινωνία των πολιτών της Ρόδου πρέπει να βρει επί τέλους το δρόμο και τις διεξόδους που επί ματαίω για χρόνια αναζητά, προκειμένου να λειτουργήσει πέρα από προσωπικές ή πολιτικές σκοπιμότητες και ένα χείμαρρο αυτοσχεδιαστικών αντιδράσεων, σ’ όλες τις περιοχές του δημοσίου βίου.

Η επιπόλαιη χάραξη προοπτικών και πολιτικής, η εμφανής έλλειψη του κοινού νου, αλλά και η καταπιεστική παρουσία του εγώ μας στα χρόνια που πέρασαν, συνιστούν τους λόγους που τις περισσότερες φορές μας εμπόδισαν να συνεννοηθούμε και να συνεργαστούμε πάνω στα τοπικά, αλλά και στα εθνικά ζητήματα που μας θίγουν και μας απασχολούν.

Γι’ αυτό και τα διαιωνίζουμε άλυτα μέχρι σήμερα...

Του Δημήτρη Κούκουλα