«Ασυγχώρητες Τροχονομικές παραβάσεις»

Rodiaki NewsRoom

Γράφει ο Σεραφείμ Αθανασίου

Στις 12-12-2016, γιορτή του Αγίου Σπυρίδωνα, πήρα στο κινητό του τηλέφωνο ένα οικογενειακό μας φίλο που γιόρταζε, να του ευχηθώ χρόνια του πολλά.

Δεν τον βλέπω συχνά και είχα πολύ καιρό να επικοινωνήσω μαζί του. Στο τηλέφωνο παρουσιάστηκε η γυναίκα του.
-Λίτσα, χρόνια πολλά, όλοι να χαιρόμαστε το Σπύρο, αυτόν τον καλό άνθρωπο, και περισσότερο να τον χαίρεσαι εσύ, τα παιδιά σας και τα αγαπημένα σας εγγόνια. Και η Λίτσα κλαίγοντας
-Σας ευχαριστώ κ. Μάκη, αλλά μας βρίσκεις στο Νοσοκομείο.

-Στο Νοσοκομείο, γιατί;
-Δεν τ’ άμαθες, το δημοσίευσαν και οι εφημερίδες;
-Να μάθω τι;
Και να τι μου είπε η Λίτσα, που κάτι με την κουβέντα άρχισα να θυμάμαι ότι είχα διαβάσει στον «Ταχυδρόμο» χωρίς όμως ονοματεπώνυμα, γι’ αυτό και είχα άγνοια.

Επειδή όμως- κατά τη γνώμη μου- πρέπει αυτά που έμαθα να τα μάθουν και κάποιοι αρμόδιοι όχι βέβαια για να επιλύσουν το πρόβλημα του Σπύρου Σαρακατσάνου/ που βρίσκεται στα χέρια της Ιατρικής Επιστήμης και κατ ‘ επέκταση στην αρμοδιότητα των δικαστικών λειτουργών/αλλά για την πρόληψη στο μέλλον τέτοιων δυσάρεστων περιστατικών που και αυτά δυστυχώς ανάμεσα σε τόσα άλλα προκαλούν θλίψη, απόγνωση και μεγάλες οικογενειακές θα έλεγα συμφορές.
Να λοιπόν η ιστορία του αγαπημένου μου φίλου.

Ο Σπύρος, ένας νέος άνθρωπος γεμάτος υγεία, καλοσύνη και όρεξη για δουλειά, το πρωί της 6ης Σεπτεμβρίου 2016,από το σπίτι του πήγε στο κτήμα του, στο Φυτόκο, για να περιποιηθεί τα λιγοστά ζωάκια του. Στην επιστροφή του με τη μοτοσυκλέτα του και σε κάποιο σημείο του δρόμου τον κτύπησε ένα αγροτικό μικρό αυτοκίνητο, τον πέταξε κάτω, ο οδηγός του όμως δεν σταμάτησε ως όφειλε να του προσφέρει βοήθεια αλλά συνέχισε το δρόμο του αφήνοντας τον τραυματία αβοήθητο να σφαδάζει από τους πόνους στην άσφαλτο.
Ευτυχώς κάποιος διερχόμενος τον μετέφερε αμέσως στο Νοσοκομείο και γλύτωσε ο άνθρωπος από βέβαιο θάνατο και τούτο γιατί αιμορραγούσε συνεχώς.

Στο Νοσοκομείο έγιναν εγχειρήσεις και παρ’ ολίγο να του κόψουν και το πόδι του, νοσηλεύτηκε επί συνεχούς βάσεως αρχικά πενήντα και πλέον ημέρες και πήρε εξιτήριο, όμως δεν σταμάτησε να πηγαινοέρχεται σε αυτό επειδή, τα πολλαπλά στο πόδι του τραύματα, χρήζουν νοσηλείας και ιδιαίτερης προσοχής προκειμένου, αυτός ο νέος άνθρωπος, να αποφύγει τον ακρωτηριασμό.
Ως εκ τούτου εδώ και τέσσερες τώρα μήνες από την ημέρα του τραυματισμού του συνεχίζει την νοσηλεία του και τον ετοιμάζουν για μια ακόμη εγχείρηση στο πόδι του.

Πέρα από τις ευχές μου για γρήγορη ανάρρωση στον καλό μου φίλο, σκοπός αυτής μου της γραφής είναι άλλος. Να κάνω γνωστό ότι ο οδηγός που τον τραυμάτισε με το φορτηγάκι του, είναι ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, ογδόντα πέντε(85) χρόνων. Και αφού τον τραυμάτισε επειδή φοβήθηκε, προφανώς τις συνέπειες του δυστυχήματος, το «έβαλε στα πόδια».
Βέβαια η Τροχαία Βόλου τον βρήκε αμέσως, τον οδήγησε στο αυτόφωρο και ο δικαστικός λειτουργός του όρισε τακτική δικάσιμο.

Ως ελεύθερος πολίτης και επειδή στη Χώρα μας λειτουργεί Δημοκρατικό καθεστώς νομίζω πως έχω και εγώ το δικαίωμα να πω τη γνώμη μου και να επισημάνω κάποια «στραβά και ανάποδα» που για πολλά χρόνια έχουν εγκλωβίσει εκατοντάδες, να μη πω χιλιάδες, συνανθρώπους μας, που περπατούν ή και οδηγούν προσεκτικά σε μεγάλους ή μικρούς δρόμους στους οποίους όμως πολλές φορές και εντελώς ξαφνικά παρουσιάζεται μπροστά τους ο μεγαλύτερος τροχοφόρος και απρόσεκτος κίνδυνος.
Και βεβαίως χωρίς προμελέτη διάπραξης κάποιας κολάσιμης πράξης ο «απρόσεκτος κίνδυνος» έκανε το θαύμα του.

Εν ριπή οφθαλμού εκείνον τον δυστυχή συνάνθρωπό μας/ που τόλμησε να κάνει πεζός τη βόλτα του ή και εποχούμενος πηγαίνοντας στη δουλειά του/ κυριολεκτικά τον εξαφανίζει από προσώπου γης ή κι αν παραμείνει πάνω σε αυτή, μπορεί να είναι μια ζωή «σακάτης;».

Θα μου πείτε τι πρέπει εδώ να γίνει; Απλή και εύκολη η δική μου απάντηση. Το δύσκολο είναι ποιος αρμόδιος και λίγο «παλαβός» με αγύριστο κεφάλι, πάρει την απόφασή του και διατάξει να κοπεί ο «γόρδιος δεσμός». Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να το λέει η «περδικούλα του»!! Και να η απλή λύση.

Με αυστηρό νόμο σε όλα τα γερόντια και σε όλες τις γριές, με την συμπλήρωση των 75 τους χρόνων, να απαγορευτεί να οδηγούν, όχι μόνο αυτοκίνητα αλλά και κάρα που σέρνουν άλογα.
Τι δουλειά έχουμε εμείς οι γέροι, εμείς οι «κ@λόγεροι» και οι «κ@λόγριες» να παίρνουμε στα χέρια μας τις σκοτώστρες και να βγαίνουμε στους δρόμους παγανιά και όποιον πάρει ο …χάρος!!

Τι δουλειά έχουμε εμείς οι «γερομπαμπαλήδες» να το παίζουμε παιδαρέλια.
Άλλος περισσότερο και άλλος λιγότερο στην ηλικία που βρισκόμαστε έχουμε τα προβλήματα υγείας μας. Ας σταματήσουμε λοιπόν να το «παίζουμε» νέοι. Πάει και αλήθεια είναι η όλη μας νιότη και πρέπει να το πάρουμε απόφαση πως αυτή δεν ξανάρχεται πλέον.
Ας αφήσουμε το τιμόνι στα παιδιά μας για να μη πάρουμε στο λαιμό μας/ και βέβαια άθελά μας/ με καμιά «στραβοτιμονιά» αθώες ψυχές.

Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωντάνια, ο Σπύρος Σαρακατσάνος, εδώ και τέσσερες μήνες, δεν μπορεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του.
Μπαινοβγαίνει στο Νοσοκομείο και δεν γνωρίζει πια θα είναι η τύχη του ποδιού του. Οι δουλειές του πήρανε όλες την κάτω βόλτα, τα ζωντανά του και εκείνα υποφέρουν και αναζητούν τον προστάτη τους.
Οι οικογένειες των παιδιών του και η σύζυγός του είναι σε κατάσταση συναγερμού και απόγνωσης επειδή δεν γνωρίζουν τι τους ξημερώνει η αυριανή μέρα.

Πριν μερικά χρόνια εδώ στο Βόλο ένας Απόστρατος Αξιωματικός μεγάλης ηλικίας, με το αυτοκίνητό του, πήρε σβάρνα μια γυναίκα και την έκανε λιώμα. Ο ίδιος ύστερα μετά δυο-τρία χρόνια από το πρώτο του συμβάν-όπως έμαθα- έστειλε στον άλλο κόσμο ακόμη ένα συνάνθρωπό μας αφού και εκείνον τον πήρε κάτω από τις ρόδες του. Και πεισματικά -λέγανε οι κακές γλώσσες- συνέχισε να οδηγεί.

Στα Καμένα Βούρλα και πριν μπούμε σε αυτά πηγαίνοντας για Αθήνα υπάρχει ένα εικονοστάσι. Εκεί ένας παππούς 88 χρόνων επειδή δεν έβλεπε καλά και οδηγώντας το αυτοκίνητό του, το καλοκαίρι που μας πέρασε, σκότωσε μια 35ντάχρονη μάνα και το 8άχρονο παιδάκι της.

Στο χωριό Καινούργιο που και εκείνο είναι κοντά στα Καμένα Βούρλα άλλος κ@κόγερος με το αγροτικό του σκότωσε ένα συμπαθέστατο παππού που με σερνόμενα πόδια πήγαινε στον κήπο του. Του έδωσε μια ο άλλος παππούς και τον έστειλε μια ώρα γρηγορότερα όχι στο δικό του κήπο αλλά στον άλλο της Εδέμ και αν βέβαια ο Άγιος Πέτρος, ενέκρινε την εκεί είσοδό του.

Και το λέω αυτό επειδή διαδίδεται πως ο Άγιος Πέτρος- παρά του ότι τρείς φορές και σε ερωτήσεις ανακριτών- αρνήθηκε πως ήταν μαθητής του Χριστού, ΕΚΕΙΝΟΣ τον συγχώρησε και τον έκανε-λένε-κλειδοκράτορα, του όμορφου παραδεισένιου κήπου.

Σε κάποιο δρόμο της περιοχής Μαγνησίας-νομίζω πως στον Ταχυδρόμο το διάβασα- πριν δυο περίπου μήνες τέσσερα άτομα έπεσαν σε ένα χαντάκι και ο οδηγός του οχήματος ήταν πάνω από 80 χρόνων και όταν τον βρήκαν τραυματισμένο και χωρίς γυαλιά, ήταν θεόστραβος.

Στο δρόμο Ρόδου-Λίνδου και σε κάποια στροφή ένα μεγάλο στην ηλικία γεροντάκι, αν δεν κάνω λάθος το 1960, βρέθηκε νεκρό μέσα σε ένα χαντάκι το δε άψυχο σώμα του το είχε σκεπάσει το αναποδογυρισμένο αυτοκίνητό του.

Θυμάμαι πως το 1969 έξω από το χωριό Κοκκινόχωμα Παγγαίου (Ήμουνα Αστυνόμος Ελευθερουπόλεως (Πράβι) και είχα επιληφθεί προσωπικά εκείνου του ατυχήματος) ένας παππούς 99 χρόνων οδηγώντας τη σκοτώστρα του έπεσε πάνω σε τετραμελή οικογένεια που βάδισε στην άκρη του δρόμου.
Γονείς και το κοριτσάκι τους κατακομματιάστηκαν και έφυγαν για τον Άγιο Πέτρο, το άλλο παιδάκι βαριά τραυματισμένο το μεταφέραμε στο Νοσοκομείο Καβάλας, δεν γνωρίζω την τύχη του.

Στον παλιό δρόμο Βόλου-Λαρίσης το 1972 που εγώ υπηρετούσα στο Β΄ Τμήμα Λαρίσης και η περιοχή εκείνη ανήκε στη δική μας δικαιοδοσία, ένα Ι.Χ. αυτοκίνητο ερχόμενο με μεγάλη ταχύτητα από Βόλο για Λάρισα έπεσε πάνω σε ένα τρακτέρ που έβγαινε από κάθετο δρόμο με αποτέλεσμα να γίνουν κυριολεκτικά κομμάτια δυο νέα αδέλφια που επέβαιναν στον γεωργικό ελκυστήρα, τον δε μεγάλο στην ηλικία οδηγό του Ι.Χ. τον βρήκαμε πεσμένο μπρούμυτα στο διπλανό χαντάκι και με ένα μόνο πόδι γιατί το άλλο κομμένο από το γόνατο και χωρίς παπούτσι ήταν λίγο μακρύτερα πάνω στην άσφαλτο και μάλιστα θυμάμαι πως, όπως ακόμη ήταν

ζεστό, σπαρταρούσε σαν το ψάρι.
Πλείστα όσα μέχρι τώρα αυτοκινητικά ατυχήματα προέρχονται από και οδηγούς μεγάλης ηλικίας.
Δεν λέω ότι για όλα τα δυστυχήματα φταίνε οι γέροι και οι γριές που δεν βλέπουν καλά, που δεν αντιδρούν καλά, που δεν ακούνε καλά, που δεν κινούνται πόδια και χέρια τους καλά και που τέλος πάντων δεν μπορούν να πιάσουν το τιμόνι καλά.

Για τα τόσα δυστυχήματα που δυστυχώς συμβαίνουν στον Ελλαδικό χώρο (Το νησί της Ρόδου και κατά πως γράφει η Ροδιακή κάθε μέρα σχεδόν έχει και από ένα ή και περισσότερα αυτοκινητικά δυστυχήματα με νεκρούς) δεν φταίνε όπως είπα οι σε μεγάλη ηλικία οδηγοί αλλά φταίνε και άλλοι παράγοντες που δεν έχουν επισημανθεί και αν έχουν, παρά τις φωνές των τροχονόμων, «μπαινάκις- βγαινάκις» και «πέρα βρέχει» από εκείνους που έχουν το μαχαίρι και το πεπόνι.
ΟΙ Διοικητές της Τροχαίας και οι τροχονόμοι ή ακόμη και οι δημοσιογράφοι μπορεί να φωνάζουν ποιος όμως τους ακούει για να διορθώσουν τους κακούς δρόμους και τους ελλιπείς φωτισμούς ή σηματοδότες, πέρα από την όποια μεγάλη και απρόσεκτη ταχύτητα από νέους ιδιαίτερα την ηλικία και το αναφέρω εδώ αυτό ενώ άλλο σκοπό έχω να επισημάνω και να ποιον.
Για την χορήγηση αδείας οδήγησης από νέους ανθρώπους καλώς έχει το πράγμα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για να τους στερήσουμε τη χαρά της οδήγησης ενός αυτοκινήτου.
Μπορούμε όμως μια που «παρήλθαν οι χρόνοι εκείνοι» της όποιας χαράς των «γερομπαμπαλήδων» να τους βάλουμε τις φωνές. «Παππούδες καθίστε κάτω, πίνετε το καφεδάκι σας ,κάνετε τη βόλτα σας με τα ποδαράκια σας για να γυμνάζεστε κιόλας και όσοι οδηγείτε STOP η οδήγηση.

Με τον υπ’ αριθμό ΤΑΔΕ ΝΟΜΟ από την ΤΑΔΕ ημερομηνία που δημοσιεύτηκε στο ΤΑΔΕ Φύλλο της Κυβερνητικής Εφημερίδας παραδώστε μας σε τακτή προθεσμία τα διπλώματα οδήγησης οιουδήποτε κατηγορίας τροχοφόρου οχήματος. Σε περίπτωση μη παράδοσης έχετε για παράδειγμα αυτές τις ποινικές ευθύνες.
Και αυτό να γίνει αμέσως με αυστηρό νόμο που να ψηφιστεί από όλα Κόμματα γιατί όλοι οι παππούδες κάπου σε αυτά τα Κόμματα είναι συμπαθούντες.

Από 75 τους χρόνια και ύστερα να μη έχουν δικαίωμα οδήγησης και αν γίνει αυτό πιστεύω πως θα σωθούν ζωές όχι μόνο νέων ανθρώπων αλλά και εκείνων των ιδίων που το παίζουν 25ντάρηδες και θέλουν να κρατούν τιμόνι.

Απευθύνομαι ως απλός πολίτης που είμαι στον αρμόδιο Υπουργό ίσως να είναι της Δικαιοσύνης. Αλλά και στα Μηχανολογικά γραφεία των Νομών και γιατί όχι και στις Αστυνομικές Διευθύνσεις και Τμήματα τροχαίας αυτών για να βάλουν όλοι φωνές δίκαιης διαμαρτυρίας στον αρμόδιο Υπουργό και να του πουν ότι δεν πάει άλλο. Ιδιαίτερα να φωνάξουν οι Διοικητές Τμημάτων Τροχαίας και οι τροχονόμοι που σε καθημερινή βάση σοκάρονται με τα όσα βλέπουν στους δρόμους.

Συμπαθής δε λέω η τάξη των γερόντων και πιο είναι νομίζω συμπαθής από τα νέα παιδιά, αλλά ρε 80ντάχρονα παλικαράκια (εγώ είμαι 92) να μη το παίζουμε και σαν τα «ΤΡΙΑ ΒΟΛΙΏΤΙΚΑ ΠΑΙΔΙΆ» που κατά πως λέει και το τραγούδι έκλεψαν τη Σαρακατσάνισσα Γιαννούλα. Εντάξει «αντέχουμε ακόμη» ας παραδεχθούμε όμως ότι τρέμουν και τα χέρια μας και μπορεί με ένα αδέξιο χειρισμό στο τιμόνι να σπείρουμε θύελλες για μας τους ίδιους, για όποιους μας εμπιστεύονται και έρχονται μαζί μας αλλά και για όσους βρεθούν στο δικό μας πέρασμα.

Το γνωρίζω πως, όσοι διαβάσουν όσα εδώ γράφω και δεν τους «συμφέρει» θα αντιδράσουν αρνητικά και θα μου ψάλλουν τον αναβαλλόμενο. Και μεταξύ αυτών μπορεί να είναι γνωστοί μου και καλοί μου μάλιστα φίλοι οι οποίοι οδηγούν ( ξέρω μερικούς) παρά την μεγάλη τους ηλικία.

Δεν πειράζει που θα μου τα ψάλλουν. Θα τους πω όμως και τούτο. Αν σταματήσουν να οδηγούν, γρήγορα θα συνηθίσουν στην νέα τους ζωή και θα αισθανθούν όμορφα και μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως αισθάνομαι και εγώ πάνω από δέκα πέντε τώρα χρόνια .
Η αλήθεια είναι πως λαχταρώ το τιμόνι, καλύτερη όμως η ασφάλειά μου χωρίς αυτό, και όχι μόνο η δική μου ασφάλεια αλλά περισσότερο των άλλων που χωρίς να το θέλω ίσως καμιά μέρα τους έπαιρνα σβάρνα.
Φίλε Σπύρο Σαρακατσάνο, περαστικά σου, είσαι γενναίος και θα τα καταφέρεις για να χορέψεις και Σαρακατσάνικο χορό μαζί με την αγαπημένη σου σύζυγο τη Λίτσα κι στη χαρά του γιού σου Χρήστου.